Sabah uyanmış ve dün gecenin bir rüya olduğunu, öyle bir durum yaşanmadığını, reddedilmemiş, bütün çıplaklığımızla, karşılaşmamış olmayı çok dilerdim. Ne mi hissediyorum? Boşlukta, bom boş. Bugün ve hep karşılaşacağız, ama nedense hiç içimden gelmiyor, yataktan çıkmakta, onu görmekte, kalbimi acıtıyordu. Ruhumu bilmiyordum, bütün duygularım yok olmuş, ölmüş müydü? Sevdiğim adam, Seviyor mu? sorusunu kendime soruyordum. Aslında cevabını da biliyordum. Sevmese, beni dün gece kullanır, istediğinde koynuna alır, kirli bir peçete gibi atabilirdi. Ama Ömer, o tutkumuzda, kendi nefsiyle savaşmış, bizi kurtarmıştı. Biliyorum, beni düşündü, ama ben kendimi düşünmemiştim. Bunun utancı, tüm bedenimi ona açmam, yüzüne bakmaya utanıyordum. Onun güzünde hafiftim. Benimle sevişmesi için yalvarmış, basit
