Songül'le ikimiz, Hatice'nin elini tutmuş, destek veriyorduk. Sevincimiz yarım kalmıştı. Kendimize sevinemez hale gelmiştik.
"Hatice, istemiyorum, başkasını seviyorum diyemez misin?"
Başını iki yana savurup,
"Abilerim, babam beni dövmekten beter ederler, ama o avukatla evlenemem. Bundan sonra, hiç olmaz. Mehmet beni seviyor."
Hem mutlu, hem mutsuzdu. Gözünden damlalar süzülüyordu. Bizde ne söylesek, hep boş olacaktı. Songül ve ben ne yapabilirizi düşünürken,
"Annene söylesen belki ikna eder, anneler kıyamaz!" demiştik.
Gözünden düşen yağmur damlaları, yanağına serilirken,
"Annemle konuşacağım, şansımı denemem lazım. Aşkımın peşinde çabalayacağım."
demiş, damlalarını silmişti. Biz sevdiklerimize kavuşacakken, abim ve Hatice için, bir şeyler yapmamız gerekiyordu. Düşüncelerimizd
