Koridorda abim, Hatice'yi duvara dayamış, ela gözlerine, derinliklerine bakıyordu. Hatice şaşkındı. Ne yaşadığını, anlayacak gibi değildi. İlk kez, hislerinden sonra, karşılaşıyorlar ve bu kadar yakın olmaları, kızı ürkütüyordu. Bizimde şaşkınlığımız çığ gibi büyüyordu. Olduğumuz yerde donup, öylece kala kalmıştık.
"Hatice, ben seni seviyorum ve kim olursa olsun, seni bırakmayacağım." demişti.
Oldukça kararlıydı. Aşkının arkasında yıkılmayan, devrilmeyen, dimdik duruşuyla kızı etkiliyordu. Hatice çekingen, ürkek, heyecanlıydı. Mehmet'in davranışları, sözleri, Hatice ne yapacağını bilemiyordu.
"Eğer benimle devam etmek istersen?" demiş Hatice'den tepki, bir söz, bir şey bekliyordu. Böylece burada bitemezdi. Daha, yeni başlayacak olan aşkları, yarım kalamazdı.
Gözleri bir birine kenet
