Civan’ın yoğun bakımda gözlerini açtığı haberi konağa ulaşır ulaşmaz, herkes büyük bir telaşla hastanenin yolunu tutmuştu. Mirkan, direksiyonun başında sessizdi ama yüzündeki sert ifade, içindeki karmaşayı ele veriyordu. Yan koltukta oturan Gece, onu göz ucuyla izliyor, bir şey söylemek istese de sessiz kalmayı tercih ediyordu. Aylin ise arka koltukta, elleri kucağında kenetlenmiş bir şekilde öne eğilmişti. Yüzündeki solgunluk, içinde yaşadığı suçluluk duygusunun bir yansıması gibiydi.
Hastaneye vardıklarında, Civan’ın odasının önünde büyük bir kalabalık vardı. Zeliha Hanım ve Ahmet Bey gözyaşları içinde, oğullarının uyanmasını beklerken birbirlerine destek oluyorlardı. Mirkan, Civan’ın annesinin ağlamalarını duyunca içi bir kez daha sızladı. “Oğlum, neden kendine kıydın? Hangi derdin var
