Gece, hastanenin kapısından dışarı adımını atar atmaz, soğuk hava yüzüne çarptı ama içindeki acıyı hafifletmeye yetmedi. Gözyaşları yanaklarından aşağı süzülüyor, nefesi hıçkırıklarla kesiliyordu. Kollarını göğsüne sardı, kendini daha fazla parçalanmış ve çaresiz hissettiği bir an hatırlayamıyordu. Sokakta hızlı adımlarla yürümeye başladı, ama gözleri o kadar doluydu ki nereye gittiğini bile göremiyordu.
“Allah’ım,”diye inledi, sesi yavaş ama çaresizdi. “Neden mutlu olamıyorum? Neden 8 yıl beklediğim adam, hayatımı ona adadığım adam, beni böyle bir şekilde aldatıp, üstelik hamile bir kadınla yüzleşmeme neden oldu? Ne yaptım ben bunu hak edecek, Allah’ım?”
Ağlamaktan adımları yavaşlamıştı, ama durmaya cesaret edemedi. Kafasında dönüp duran sorular, kalbindeki sızıyı daha da büyütüyordu.
