Mirkan masadaki gergin havayı daha fazla kaldıramayarak yumruğunu sıkıp öfkeyle ayağa kalktı. Gözleri Miranda’ya dikilmişti, içinde patlamaya hazır bir volkan gibi birikmiş öfkesini bastırmaya çalışıyordu.
“Saçma sapan konuşup ailemin aklını karıştırmayı bırak artık!” diye bağırdı. “Eminim hamile olman bile yalandır. Eğer söylediğin doğruysa, o zaman hemen şimdi kanıtlayalım. Kalk, hastaneye gidiyoruz!”
Miranda, Mirkan’ın bu ani çıkışı karşısında bir anlık şaşkınlık yaşasa da çabucak toparlandı. Dudaklarının kenarında sinsice bir gülümseme belirdi. Mirkan’ın bu öfkesi, onun oyununun tam da istediği gibi ilerlediğinin bir göstergesiydi. Ancak yine de bu meydan okumaya karşı sakinliğini koruyarak, “Tabii, Mirkan,” dedi alaycı bir sesle. “Beni suçlamayı bırakıp gerçeği öğrenmek istiyorsan,
