Gece ve Aylin, konağın dışındaki kısa yürüyüşten sonra kapının önüne geldiklerinde, her ikisi de daha fazla konuşmaya gerek duymadan derin bir nefes aldı. İkisi de içeride karşılaşacakları sahneden rahatsızdı, ama yapabilecekleri bir şey yoktu. Kapıdan içeri girdiklerinde, gözleri istemsizce avluya kaydı. Miranda, büyük bir keyifle, elinde kahvesiyle sandalyede oturuyordu. Gözlerinde zafer dolu bir ışık vardı ve rahat tavırlarıyla etrafa hâkim gibi görünüyordu.
Gece, Miranda’ya doğrudan bakmamaya özen göstererek, hızlı adımlarla koridora yöneldi. Aylin de onun peşinden geldi. İkisi de sessizce odalarına doğru ilerlerken, Miranda onların farkında olmasına rağmen hiçbir şey söylemeden kahvesinden bir yudum aldı. Gece’nin huzursuzluğu ve Aylin’in yüzündeki öfke, onun yüzünde sinsice bir gülü
