Mirkan, hareketsiz yatan Gece’nin başına çökerek kanlar içinde kalan yüzüne baktığında kalbinin sıkıştığını hissetti. Korku, tüm bedenine yayılmıştı; bu, şimdiye kadar tattığı hiçbir duyguyla kıyaslanamazdı. Gece’nin başından süzülen kanlar kaldırım taşlarına damlıyordu, bu görüntü gözlerinden gitmeyecek bir kabusa dönüşüyordu.
Ellerini Gece’nin yüzüne götürdü, ama ne yapacağını bilemiyordu. Tüm öfkesi, gururu, hatta nefretle karışık tutkusu bir anda anlamını yitirmişti. Şimdi, sadece bu genç kadının gözlerini tekrar açmasını istiyordu.
“Kahretsin, ne bok yedim lan ben!” diye bağırdı, sesi etrafta yankılandı. Yumruğunu sıkarak yere vurdu.
Tam o sırada, yerde yatan Demirkan’a gözü takıldı. Nefes almakta zorlanan, yüzü moraran adam hâlâ zorlukla hareket ediyordu. Mirkan’ın gözlerindeki öf
