Gece, odasında yalnız başına düşüncelerine dalmışken kapı yavaşça aralandı. Aylin’in burnunu çeke çeke içeri girdiğini gördü. Yüzü hâlâ endişeliydi, ama Gece’nin uyanmış ve biraz daha iyi durumda olduğunu görünce gözleri doldu. Hızla yanına gidip sıkıca sarıldı.
“Çok korkuttun beni, ödüm koptu bir şey oldu diye!” dedi hıçkırıklarla.
Gece, başını Aylin’in omzuna yasladı ve hafifçe gülümsedi. Onun bu kadar endişelendiğini görmek içini ısıtmıştı. Elleriyle sırtını sıvazlayarak, “İyiyim canımın içi, korkma,” dedi. “Allah beterinden korusun.”
Bu sözleri söylerken göz ucuyla odanın köşesinde telefonuyla ilgileniyor gibi görünen Mirkan’a baktı. Ses tonundaki alaycı hafiflik, aslında laf soktuğunun bir işaretiydi.
Aylin, onun iyi olduğuna emin olduktan sonra derin bir nefes aldı. Yavaşça geri
