Mirkan, hastane odasından çıkar çıkmaz koridorun sonunda dikilen adamı gördü. Hüseyin Ağa… Annesinin katili, Gece’nin babası… Onun yüzünü gördüğü anda kanı çekildi. Vücudunda biriken öfke, yumruklarını istemsizce sıkmasına neden oldu.
Koridor boyunca hızla yürüyerek ona yaklaştı. Çevredeki insanların bakışlarını umursamadan, sesi öfkeyle yankılandı:
“Lan sen ne yüzle buraya geliyorsun?”
Hüseyin Ağa, bu sert çıkış karşısında yerinden kıpırdamadı. Ellerini arkasında bağlayarak soğukkanlı bir tavırla Mirkan’a baktı. Yüzünde hafif bir alay ifadesi vardı.
“Geldiğini duymuştum,” dedi sakin bir sesle. “Demek doğruymuş. Yıllardır kızımı kocasız bıraktın. Ne oldu da geri döndün? Başkalarının kapacağını mı anladın, Hanzade?”
Bu sözler, Mirkan’ın öfkesini daha da körükledi. Bir adım da
