NAKAKABINGING katahimikan ang namayani sa amin dalawa habang nakaupo na rito sa loob ng kanyang kotse.
Tahimik ako habang nakatuon ang tingin sa mga hita ko, at tahimik din si Daniel sa tabi ko pero ramdam kong nasa akin ang tingin, tahimik akong pinagmamasdan.
Ang puso ko ay tila nagwawala, pero gayunpaman ay pinilit kong kumalma, maging normal ang kilos sa harap niya.
Around 6 PM ang nangyaring aksidente, at ngayon ay 10:23 PM na. Mahigit dalawang oras din pala akong nakatulog.
“Akala ko ba ihahatid mo ako?” mahinang tanong na kumawala sa akin, hindi na ako nakatiis pa sa katahimikan.
“It's been six years, kumusta ka na?” sagot ni Daniel imbes na pansinin ang sinabi ko.
“As you can see, I'm okay.”
“No, you're not okay, tingnan mo naaksidente ka. Tapos ngayon, hindi ka man lang nag
