MACY COLLIEN
“Okay sige kung hindi puwede ay uuwi na ako.” Sabi ni Roselline sa amin at akmang aalis na siya.
“Sige, sumama ka na.” Sabi ko sa kanya dahil ayaw ko naman na isipin niya na nilalayo ko siya sa kaibigan niya.
Kailangan kong tanggapin na mas mauna siya sa buhay ni asukal de papa. At hindi ko sila puwedeng paghiwalayin. At kailangan ko ngayong gawin ay pakisamahan siya.
“Really? Thank you, Macy.” Sabi niya sa akin at niyakap pa talaga niya ako.
Tipid naman akong ngumiti sa kanya. Kahit naman ayaw ko ay wala akong magagawa. Ayaw ko naman na magtampo siya. Gusto ko rin kasi na maging magkasundo kami. Dahil alam ko na mahalaga ang friendship nila at kung totoo na nagbabago na talaga siya.
“Ibibigay ko na lang ito sa mga guards.” masaya na sabi niya at nauna pa siyang naglakad
