My Favorite You

Chapter 11

Diana's POV

Alas dos na ng hapon ng makauwi kami dito sa bahay. Akala ko kase aabutin na naman ng gabi. Pero aabutin talaga, kung hindi lang kami pinauwi ni Kuya Gino para makapaghanda ng pwedeng dalhin bukas. Pinauwi kami para makapag-impake daw! Parang magbabakasyon lang ang peg namin ah? Hay, ewan ko ba? Siya rin naman yung boss eh. Kaya sumunod nalang. So, heto ako ngayon, nag-iimpake ng mga damit ko. Pero ewan ko doon kay Franki kung nagsisimula din ba siyang mag-impake. Ayoko nang pumunta doon sa kwarto niya, maliban kase sa natrauma na ako kaninang umaga ay galit din ito sa akin ngayon. Hindi, simula pa pala kanina. Hindi na niya ako pinapansin eh, at hindi ko din alam kung bakit. At parang mababaliw na ako sa kakaisip kung ano ba talaga ang kasalanan ko. Kung tutuusin nga ay siya pa ang may maraming kasalanan sa akin. Tapos siya din ang may ganang magalit?

Kung galit siya, edi pagbigyan ko na. Baka kase may dalaw eh. I can relate pa rin noh. Pero hindi naman ako ganyan kapag may dalaw, basta huwag ka lang huminga sa tabi ko, okay na. Pero mas masaklap pa yata yung saakin eh? Hahaha. Iba-iba naman kase talaga yung tao. Yung iba nga humihingi  pa ng fries sa mga jowa nila. Yung iba naman bugger. Ewan ko ba kung saang lupalop binibili yung bugger na yan. Mga sosyal.

Patapos na ako sa pag-iimpake at ichecheck nalang kung may nakalimutan ba ako o wala. At wala akong nakalimutan kaya isinarado ko na itong maleta ko. Three days kase kami doon eh, kaya maleta na ang ginamit ko. Bababa na ako para magluto ng hapunan kase alas sais na ng gabi. Isa na po akong opisyal na kasambahay sa sarili kong bahay.  Pero hindi naman siya tamad eh, tumutulong din naman siya sa paglilinis ng bahay. Kaya nga lang sa pagluluto wala talaga, taganood na lang ang ambag niya.

Pumunta na ako ng kusina para magsimula nang magluto. Ano ba ang lulutuin ko? Hay, nakakafrustrate naman. Wala na akong maisip. Kahit ano na lang siguro. Kakainin din naman niya yun basta pagkain.

Natapos ko na din ang aking pagluluto at ilalapag ko na ito sa mesa. Handa na ang lahat dito pero hindi pa rin siya bumababa. Hindi pa rin ba yun nagugutom? Alas syete na eh. Pupuntahan ko ba siya sa taas? O wag nalang? Ay, may choices nga ako pero hindi naman ako makapili. Bahala siya dyan. Wala naman akong tampo sa kaniya eh, siya lang naman. Kaya siya ang mag adjust.

Kakain na sana ako ng makita ko na itong bumababa na ng hagdan. Kaya naman hindi ko na itinuloy ang pagsubo ko ng pagkain.

"Let's eat." Paanyaya ko nito sa kaniya. Tinignan niya lang ang mga nakalapag sa mesa at tumango din naman. Akala ko hindi na siya kakain eh. Pumunta na siya dito at umupo na din sa harapan ko. Hinihintay ko siyang magsalita pero kumain na pala siya. Ay grabe naman. Sige na nga, kakain na lang rin ako.

Nang matapos na kami sa aming hapunan ay siya naman ang naghugas ng  aming pinagkainan. Tutal ako rin naman ang nagluto eh. Pero hanggang ngayon ay hindi pa rin kami nagkakaimikan. Ang awkward na po. Hay. Ano ba talaga ang ikinagagalit nito? Kung tatanungin ko naman, hindi naman niya ako sinasagot. Mababaliw na nga ako sa kakaisip dito.

Umakyat na ako sa aking kwarto at... Magbibihis kase aalis na ako dito. I mean lalabas lang. Hindi ko alam kung saan ako pupunta basta makaalis lang dito dahil nabibingi na ako sa katahimikan nitong bahay. Parang may lamay na dito.

Bumaba na ako at naabutan kong wala na pala siya dito sa baba. Siguro nandoon na siya sa kwarto niya. Magpapaalam ba ako? Eh, ano namang pake niya? Baka ma realtalk pa ako ng wala sa oras. Kahit na hindi naman siya ganun. Hay makaalis na nga lang.

__________________________________

Franki's POV

I'm lying diagonally on my bed, staring at the ceiling thinking how to sleep. Ugh. This is all her fault. I can't stand ignoring someone more than a half day. But she made me do it. And now, my conscience is eating me alive. It keeping me awake whether to say sorry to her or just embracing my pride, but I can't. But until when?

So I got up. I already made up my mind. I'm going to say sorry now so that I have a peaceful sleep tonight. So that my conscience will stop bothering me.

I went to her room, wearing a courage to start a first  conversation with her. Friends or not, I'm going to adjust. I don't have a right to stay like this forever. And in the first place, this is her house.

I knock on her door, waiting for her to come out or just to open it. But I'm just waiting for nothing. Is she already asleep? But it's too early for her to sleep at 9 pm. I knock again and hoping that this time she will come out but still no respond.

I wait patiently in front of her door. But I'm already standing there for about thirty minutes already. Maybe she is now in deep sleep. And maybe I'm just going to say sorry to her tomorrow morning.

I was about to take my step when I heard the doorbell ring. There's a visitor in the middle of the night? Bakit? Is that someone has to say something important to Diana that she or he needs to come here personally?  Ugh. Diana is already sleeping you idiot!

I immediately go outside because the doorbell doesn't stop ringing! Is that human can't wait up!?  Can you please calm your nerves there?

As I reach the gate, I open it annoyingly to know if what this human wants. And this human is Gazini again!? And there, she was carrying Diana? A drunk Diana? I thought that she is sleeping in her room? So, I'm so stupid alone there waiting and knocking to her!?

"Uh- hinatid ko lang siya kase hindi niya kayang umuwi mag-isa" She said but I don't give her any look. I don't know what are you talking about so stop talking to me. Just give me my Diana!

"Oh I'm just going to--

"I can manage to carry her so, you can go home now. And thank you, by the way." I said as I get Diana to her. I place her hand on my shoulder so that I could guide her in her step.

Gazini just nod at me and left. I close the gate using my left hand and it succeeded. I walk back to the house while dragging this drunk Diana. Really I can't manage her, she's so heavy. How can I manage to drag her through the stairs!? A drunk human is really a dilemma!

"Ugh! Can you walk straight to your room now!?" I blurted out of frustration.  Of course she didn't respond. Cause she's so drunk to even notice my outburst here.

I am losing my energy as I dragged her through the stairs. Really? We're not even in her room yet. What if I past out first before Diana? That's so cliche. But sounds okay though. But I really need to get in her room now!

I pant hard as we reached the door of her room. Wait, I need to rest first. I'm going to regain my energy for awhile so that I have still life to enjoy tomorrow. After a minute of pause, I open her door and drag her inside but..

But unfortunately I stumble upon her!

And accidentally

kiss her!?

What!?

No!

My lips only touches hers. That's it.

But it's still a kiss!

And she's my first kiss!!?