3 ไอติม
837 Words
“เราจะนั่งคุยกันตรงนี้จริงๆ หรอครับ พี่ว่าเราไปกินไอติมกันมั้ย เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”
เฟี๊ยสเอ่ยชวนแคนดี้ เพราะคิดว่าหากเธอได้กินอะไรหวานๆ เย็นๆ น่าจะช่วยได้ และเขาเองก็จะได้อยู่กับเธอนานขึ้นด้วย
“พี่เฟี๊ยสคิดอะไรไม่ดีกับแคนรึเปล่าคะ”
แคนดี้พูดพลางย่นคิ้ว
“ห้ะ คิดอะไรหรอ” เขาเลิกคิ้วสูง
“ก็…ชวน ไปกินไอติมไงคะ มีเพื่อนในคณะเคยเมาส์กันว่า มีนักเรียนชายคลาส SSA+ ชวนไปกินไอติมทั้งคืน มันจะเป็นอะไรไปได้ถ้าไม่ใช่เรื่องอย่างว่า แถมพี่เฟี๊ยสนี่ระดับอาจารย์เลยนะคะ ยิ่งไม่น่าไว้ใจเข้าไปใหญ่.. เพราะฉะนั้นไม่ไปค่ะ”
เธอปฏิเสธเขาเสียงแข็ง พร้อมกับจ้องตาเขม็ง
เฟี๊ยสกลั้วหัวเราะในลำคอ ก่อนเอามือกุมขมับถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
“เอางี้นะแคนดี้ ..พี่อยากให้น้องลืมไปก่อนได้มั้ยครับ ว่าพี่เป็น อาจารย์สอนคลาสSSA+ ลองไว้ใจพี่สักครั้งนะครับน้องเคยเดินหนีพี่มาครั้งนึงแล้ว อย่าเดินหนีพี่อีกเลยนะ”
เขาอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงละมุน
“แคนไม่ได้อยากเดินหนีพี่หรอกค่ะ แต่เรื่องที่แคนเพิ่งเจอมา มันทำให้แคนไม่รู้ว่าแคนจะไว้ใจใครได้อีก แม้แต่เพื่อนรักที่สุด ยังหักหลังแคนได้เลย”
เธอพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปก็เอ่อคลอขึ้นมาอีกเมื่อนึกถึงเรื่องของเนสกับพี่เซม
“พี่ขอโอกาสน้องแค่ครั้งเดียว ถ้าพี่เป็นแบบที่น้องคิด พี่จะไม่กวนใจน้องอีกเลย”
เฟี๊ยสได้แต่ว่าหวังว่าเธอจะรับฟังและตัดสินใจให้โอกาสคนอย่างเขา
“พี่รู้จริงๆ หรอคะว่าแคนคิดอะไร”
“ไม่แน่ใจครับ”
เขาตอบอย่างลังเล
“คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่พี่มาเจอแคนตรงนี้ พี่ตามแคนมาทำไมคะ ถึงแคนจะดูเฉิ่ม ดูไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง แต่แคนก็ไม่ได้โง่นะคะ”
“ในเมื่อน้องถาม พี่ก็จะตอบทุกอย่างให้หมด น้องจะคิดยังไง พี่คงห้ามอะไรไม่ได้”
เฟี๊ยสไม่เคยพูดอะไรที่ทำให้ตัวเองรู้สึกประหม่าเช่นนี้เลย
แคนดี้เองก็ใจจดใจจ่อรอฟัง
“พี่ชอบแคนดี้นะครับ ชอบแบบที่ไม่เคยชอบใครมาก่อน”
เขาตอบออกไปด้วยความรู้สึกอันจริงแท้ ที่ผู้ชายไม้เลื้อยอย่างเขาไม่น่าจะพูดออกมาได้
“ทั้งที่เราเพิ่งเจอกันหรือคะ” เธอถาม
“ครับ”
“พี่เฟี๊ยสแน่ใจนะคะว่าไม่ได้ชอบ เพื่อหวังจะเป็นคนแรกที่ได้เปิดบริสุทธิ์แคน”
เธอเอียงคอมองเขา ราวกับจะจับสังเกตในแววตา
“ครับ พี่แน่ใจ พี่ยอมรับว่าผู้ชายอย่างพี่ก็เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาบ้างเหมือนกัน แต่พี่ไม่ได้คิดกับน้องอย่างนั้นเลยนะครับ ถ้าน้องลองคบพี่ดูแล้วมันไม่โอเค ก็ไม่เป็นไรเลย”
เฟี๊ยสก้มหน้านิ่ง หลังจากพูดจบ
แคนดี้เองก็นั่งเงียบครุ่นคิดด้วยเช่นกัน
“พี่เฟี๊ยสคะ จำที่พี่เคยบอกได้มั้ย ว่าพี่จะสอนให้แคนตัวต่อตัว”
“ครับ จำได้”
“แคนอยากให้พี่สอนแคนค่ะ” เธอพูดจริงจัง
“ได้ครับ ..น้องคงชอบรุ่นพี่คนนั้นจริงๆ นี่เป็นคำปฏิเสธพี่สินะครับ” เขาพูดเสียงอ่อย
“เปล่าหรอกค่ะ แคนตัดใจจากพี่เขาแล้ว ไม่งั้นแคนไม่มานั่งตรงนี้หรอกค่ะ พี่เขากับเพื่อนรักแคน ….”
เธออ้ำอึ้งพูดไม่ออก เหมือนมีก้อนสักอย่างจุกอยู่กลางอก
“ไม่เป็นไรครับ พี่พอเดาออก”
แม้เธอไม่พูดออกมาชัดเจน เขาก็พอรู้ถึงที่มาแห่งความเจ็บปวดนี้
“ถ้าอย่างนั้น ทำไมแคนถึงอยากให้พี่สอนอยู่ล่ะครับ”
“แคนอยากรู้จักเซ็กซ์ให้ดีพอค่ะ แคนไม่อยากเป็นคนที่อ่อนหัดกับเรื่องแบบนี้แล้ว อีกอย่างแคนอยากรู้ว่า ผู้ชายที่เชี่ยวชาญเรื่องเซ็กซ์อย่างพี่ จะห้ามใจตัวเองจนกว่าผู้หญิงจะพร้อมได้มั้ยอ่ะค่ะ”
ดูเหมือนคำพูดของแคนดี้จะทำให้เฟี๊ยส ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเสียแล้ว
ผู้ชายสตาร์ทติดง่ายอย่างเขาต้องมาสอนวิชาเซ็กซ์กับคนที่ชอบโดยไม่มีอะไรเกินเลย เขาจะเบรกตัวเองได้สักเท่าไหร่กันเชียว
ตอนที่เขาพูดกับเธอไปว่า จะสอนให้ตัวต่อตัว เขาพูดไปเพียงเพราะอยากเห็นหน้าเธอบ่อยๆ ไม่อยากให้เธอเลิกมาเรียน แต่มันกลายเป็นชนักติดหลังเขาไปเสียนี่
“ทำไมเงียบไปล่ะคะพี่เฟี๊ยส แคนพูดอะไรให้ไม่สบายใจรึเปล่าคะ”
“อ่อ เปล่าครับไม่มีเลย” เขาอึกอัก
“แสดงว่าพี่โอเคใช่มั้ยคะ”
“ครับผม”
“ถ้างั้น….เราไปกินไอติมกัน”
- Writer
