Chapter 27
VIOLETTA…
PAGPARADA Pa Lang ng sinasakyan namin Ni Alexander sa tapat bahay namin. Para nang hinahalukay ang sikmura ko.
Hindi ako kinakabahan.
Paulit-ulit Kong sinasabi sa sarili ko ‘yan. Pero iyon naman ang nararamdaman ko talaga. I even felt like vomiting right now.
Samantalang mga magulang ko naman ang kakaharapin namin. I look at Alexander, he looks fine and calm.
Sanay siyang makiharap sa mga tao.
Malalim akong napabuntong hininga, pero nagulat na lang ako nang hawakan niya ang kamay ko.
“Are you worried?” tanong niya sa akin.
Pinilit kog ngumiti sa kanya, at umiling bilang sagot sa tanong niya. ayokong magsalita, baka mahalata pa niya na kinakabahan ako sa mga pwedeng mangyari.
“I’ll be fine, nothing to worry okay.” sabi niya sa akin.
He’s assuring me that
