Savaş Albayrak
Başım zonkluyordu. Yumruklarımı o kadar sıkmıştım ki, parmak kemiklerim bembeyaz kesilmişti. Elif gitmişti. Gözümün içine baka baka, hayal kırıklığını sessizce içime saplayıp çekip gitmişti. Ve bunun tek sorumlusu bu şehirde bekliyordu: Kübra.
Adımlarım sertti, kararlıydı.
Hatay’ın arka sokaklarındaki o pansiyonu sonunda bulduğumda gözüm kararmıştı. Kapıyı açan görevliye sormamla oda numarasını almam bir oldu. Merdivenleri ikişer üçer tırmandım. O kapının önünde bir saniye bile tereddüt etmeden yumruğumla kapıya vurdum.
Kapı açıldı.
Ve o... O yüzüme sırıtarak bakan kadın... Sahte gülümsemesiyle karşıma çıktı.
“Ah... Savaş. Demek beni özledin.” Sesi şeker gibiydi ama içi zehirle doluydu. “Kaç gündür hiçbir yerde bulamadım seni. Korktum vallahi ama sonra görevde olduğunu
