Elif Yılmaz - Bir ay sonra...
Her şey değişmişti. Hatta bazen bu kadar kısa sürede bu kadar çok şeyin değişebileceğine hâlâ inanamıyordum. Ama olmuştu. Babam, İlyas Albay tamamen iyileşmişti. Hastanedeki sessizliğin yerini artık evdeki kahkahalar, abimin o tanıdık çatık kaşlı ama yumuşak bakışları, Savaş’ın sabahları uyandığımda kahvemi hazırlamış halleri almıştı.
Ve Zahir... Hapisteydi. Ama sadece mahkûm değil, onurunu da kaybetmiş bir mahkûmdu artık. Hadım edilmiş, müebbet yemişti. Bir zamanlar korkuyla andığım o ismi artık acıma hissiyle hatırlıyordum. Cezasını almıştı. Adalet yerini bulmuştu.
Savaş’la nişanlandık. O gün yüzüğü taktığımda sadece sevdiğim adamla bir yola değil, artık geçmişle vedalaşıp yeni bir geleceğe adım atıyordum. Alara ve Turan... onları yan yana gördüğümde şaşı
