Elif Yılmaz
Halil Komutan’ın dudaklarından dökülen o kelimeler, tüm bedenimi titretmişti. Savaş’ın elleri hâlâ Zahir’in omzunda, nefesi öfkeyle hızlı... ama ben artık hiçbirini duymuyordum. Tek bir cümle yankılanıyordu kulaklarımda, kalbimin içinde, boğazımda düğümlenen o yerde:
“Baban uyandı.”
Gözlerim büyüdü. Dizlerim sarsıldı. Kalbim sanki yıllardır hapisteymiş gibi bir anda zincirlerini kırdı. İçimden yükselen o ilk tepki... ne çığlık, ne kelimeydi. Sadece... gözyaşıydı.
Dudaklarım aralandı ama sesim çıkmadı. Sadece nefesim hızlandı. Sonra gözlerimden yaşlar dökülmeye başladı, öyle sessiz, öyle derin...
Babam...
Benim kahramanım.
Sesiyle büyüdüğüm, elimi tutup “korkma, ben buradayım” diyen o adam. Gözlerini açmıştı. Savaş yanıma geldi, titreyen omuzlarımı fark edince bir şey ol
