Elif Yılmaz
Zaman yavaş akmaya başlamıştı. Her şey kontrol altındaymış gibi görünse de içimde yükselen o tanıdık his artık susturulamıyordu. Gökalp bir yudum çay aldı. Ben, ellerimi masa altında saklayarak peçeteyle oynuyormuş gibi yaptım. Ama zihnim... sanki mekânın çatısının bile ötesini tarıyordu.
Sokağın ucundaki cam yansımalarına göz gezdirdim. Restoranın girişinde, yavaşça yaklaşan bir gölge dikkatimi çekti. Kalabalık değil, sade ama belli ki tehdit dolu bir yürüyüş... Sanki mekâna ait değildi, ama mekân onun gelişine kendiliğinden hazırlanıyordu.
Göz ucumla kapıya yöneldim. İçeri giren adamı ilk gören garson oldu. Gözleri bir an genişledi, sonra hemen başını eğdi. O an içime bir bıçak gibi saplandı.
O geldi.
O adamın yüzünü daha önce hiç görmemiştim. Zahir Farabi’nin resmi bir
