Elif Yılmaz
İçimden taşan kıpırtılarla ne yapacağımı bilemiyordum. Kalbim, göğsümde kontrolsüzce dans ediyordu sanki. Haftalardır kafamı karıştıran, her bakışına sinirlendiğim, her sözüyle beni çileden çıkaran ama bir dokunuşuyla da tüm benliğimi altüst eden o adam... artık sevgilimdi.
“Sevgilim...” diye tekrar ettim içimden. Gülümsememe engel olamıyordum.
Ah Merve... Ah Ceren... bu haberi duyunca havalara uçacaklar! Artık ben de sap değilim kızlar! Savaş gibi biriyle sevgili olmak... üstelik böylesine karmaşık duygularla örülmüş bir hikâyenin içinde... Ay kalbim resmen göğsüme sığmıyor. İstesem de saklayamam, suratım zaten her şeyi açık ediyor.
Davetin sonlarına yaklaşırken babam yanıma geldi. “Hazırsan çıkalım kızım,” dedi sıcak bir tebessümle.
“Olur baba, bizimkilerle vedalaşayım.”
