CHARMAINE
Puno man ng kaba ang aking damdamin ay nagawa ko pa rin panatilihin ang pagkawala ng ekspresyon ng aking mukha. Kung sa loob-loob ko ay para na akong sasabog sa pagka-panic ko, ang nakikita naman ng mga kaklase ko ay isang kalmadong babae lamang. “Caleb,” muling tawag ko sa lalaking nasa mismong harapan ko ngayon, na halatang walang kainte-interes sa akin o sa kung anuman ang gusto kong sabihin sa kanya. “Nitong umaga pagkapasok mo sa classroom natin, sinalubong ka kaagad ni Jayden, ‘di ba?” paunang tanong ko sa kanya. Kahit na iyon man lang sana ay sagutin niya kahit pa sa isang simpleng pamamaraan lang ng pagtango, ngunit hindi niya iyon ginawa. Hindi man lang niya ako kinibo. Umubo ako ng peke habang nakaharang ang kamay ko sa aking bibig na agad ko rin naman inalis. “Taking
