Arabanın durduğu yer kalbimin beni götürdüğü yerdi aslında. Çocukluğum ergenliğim tüm hayatım. Acılarım, kahkahalarım, gözyaşlarım.. Karşımdaki büyük beyaz binaya bakıyordum. Büyüdüğüm büyüdüğümüz yetimhane. Bize hiçbir zaman ev olmayan hep el olan o acımasız binaya bakıyordum. Siyah çelik kapının karşısında duruyordum her bir metrekaresinde anım olan, bu büyük binaya bakıyordum.
''Gece kızım.''
buranın bekçisi Rüstem abi hala değişmemişti. Kendimi ne zaman bulmak istesem buraya gelirim. Kendimi kaybettiğimi hissediyordum çünkü. Arkadaşlarını aile bilmiş bir kız değildim ben. Tüm yaşadıklarını arkadaşlarına sığınarak unutmuş artık hayatına mutlu devam eden bir kız kadar şanslı da değildim maalesef.
''Açar mısın Rüstem abi.''
Sorgusuz açtı kapıyı. Yavaşça adımladım bahçeye. Ayaklarımın
