
โรงสีไฟเจ็กเลี้ยว(เฮียเลี้ยว)
หลังจากที่ตรวจสภาพข้าวและชั่งน้ำหนักอะไรเสร็จสับ หน้าห้องรับเงินหนุ่มน้อยกำลังนั่งรอเรียกพร้อมกับมือถือขึ้นมาไถดูไปเรื่อยโดยไม่รู้เลยว่ามีอีกคนในห้องกำลังจ้องมองอยู่ ปากจิ้มลิ้มนั้นยิ้มกริ่มออกมาทั้งคิดเงินพลางนับเงินไป ก่อนจะเลื่อนกระจะเปิดออกและก้มมองเขาชัดๆผ่านช่องนั้น สายตาที่เขามองมามันทำให้รับรู้ได้ว่าเขาจำเธอได้
"มีแฟนหรือยัง"
"ถามทำไม"
"ชอบ อยากจีบ อยากได้"
"ผมไม่ชอบผู้หญิง!!!"
บักเขียบที่กำลังรับเงิน แต่กลับโดนเตาะโดยลูกสาวคนเดียวของเจ้าของโรงสี!!! ตอยเสร็จก็เดินกลับมาที่รถที่มีลุงจ็อตขับพร้อมกันไอ้กะทิที่นั่งคลุมหน้าใส่หมวกเหมือนผู้ชายอยู่
“เขาถามอะไร ลุงเห็นคุยกันอยู่นาน”
“เปล่าลุง..ก็ถามไปเรื่อยแหละ ไร้สาระ”
“แสดงว่าไม่ได้ถามเรื่องข้าว?”
“หึ! เหมยใช่ปะ”
ไอ้กะทิมันถามอย่างรู้ทัน เอาจริงๆผมก็ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะมานั่งจ่ายเงินหรอก คิดว่าคงจะทำตัวเป็นลูกคุณหนูกินหรูอยู่สบาย แต่ที่เห็นเมื่อครู่คือเธอใส่เสื้อยืดธรรมดา ใบหน้าไร้การแต่งแต้มอย่างที่คิด ผมยาวสีน้ำตาลหม่นนั้นก็มัดลวกๆพอไม่ให้เกะกะเท่านั้นเอง สภาพไม่เหมือนลูกสาวเจ้าของโรงสีเลยสักนิด
“ใครเหมย?”
“ลูกสาวเฮียเลี้ยวไงพ่อ ได้ยินข่าวมาว่าตามจีบบักเขียบของพ่ออยู่”
“ก็ธรรมดาคนมันหล่อ”
บักเขียบยักไหล่ลอยหน้าลอยตาน่าหมั่นไส้
“หึๆ!..อย่าไปหาเฮ็ดหยังลูกเขาก่อนวัยอันควรเด้อล่ะ”
“โอ้ย! ลุงจ็อต ถ้าเขียบจะทำ ได้ตั้งหลายคนแล้วมั้ง”
“อืม..ก็จริงของมันนะพ่อ ไม่เคยได้ยินเรื่องฉาวโฉ่ของมันเลยสักครั้ง”
“เก็บซิงไว้ชิงโชคอะรู้จักหรือเปล่า”
คำพูดไม่จริงจังออกมาจากปากหยักเหมือนจะดูภูมิใจนิดๆที่เพื่อนที่โตมาด้วยกันเข้าข้าง(เรื่องเดียว)

