จอมทัพเดินทางกลับประเทศไทยหลังปลายรุ้งขออนุญาตกลับมาก่อนเพียงสามวัน เขารีบเคลียร์งานทุกอย่างให้เสร็จสิ้น เพื่อจะได้มีเวลาพักผ่อนหย่อนกายอยู่กับเมียรัก จอมทัพวาดฝันถึงใบหน้าหวานยามเอียงอายเวลาเขาจูบหอมส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย รอยยิ้มตรึงใจเปรียบดั่งน้ำผึ้งรสหวาน ช่วยให้เขามีแรงกระชุ่มกระชวยราวกับเด็กหนุ่มแรกรุ่น
“อุ้ย คุณทัพมาเงียบๆ รุ้งตกใจหมดเลยค่ะ” ปลายรุ้งสะดุ้งเมื่อถูกมือหนารวบเอวบางดึงร่างอ้อนแอ้นไปสวมกอด
“คิดถึงจัง” คนปากหวานกระซิบบอก อดใจไม่ไหวต้องหอมแก้มนวลสักฟอด
“คุณทัพปล่อยรุ้งก่อนค่ะ ทับทิมอยู่ที่ห้องรับแขก” ดวงตาคู่สวยเลิ่กลั่ก กลัวณิชาหุนหันพลันแล่นเข้ามาในห้องครัว
“ช่างสิ ก็คนมันคิดถึงเมียนี่น่า” ห่างกายเพียงเสี้ยววินาทีหัวใจของเขาก็กระวนกระวาย เหมือนปลาขาดน้ำไร้ซึ่งอาหารมาหล่อเลี้ยง
“จะคิดถึงอะไรกันนักหนาคะ ไม่ได้เจอกันแค่สามวันเอง”
ทำเป็นบ่นแต่ริมฝีปากคลี่รอยยิ้ม
