“นี่ครับ” เขายื่นกุหลาบที่มีรอยจุมพิตของเขาส่งให้เธอ ปลายรุ้งคิดหนัก จะไม่รับก็กลัวเป็นการเสียมารยาท
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรับไว้อย่างเสียมิได้ เธอก้มศีรษะให้เขาเล็กน้อยก่อนเดินเลี่ยงไปอีกทาง
ริคคาโดหัวเราะในลำคอ สอดมือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงในแบบที่ชอบทำเวลาเจอเหยื่อที่ถูกใจ นิสัยของปลายรุ้งทำให้เขานึกถึงคนที่อยู่ในความทรงจำ ตั้งแต่วันที่หล่อนจากไป เขาไม่เคยคิด ไม่เคยคาดหวังว่าจะมีผู้หญิงคนไหนเหมือนหรือคล้ายคลึง
จนกระทั่งได้มาเจอกับปลายรุ้ง…
ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นยอดดวงใจของอดีตเพื่อนรัก คุณสมบัติข้อนี้ยิ่งทำให้เขาเกิดความสนใจในตัวเธอมากขึ้น
“เราเคยเจอกันแล้ว จะไม่ถามสารทุกข์สุขดิบของผมสักหน่อยหรือครับ” ริคคาโดเดินตามร่างบางอย่างไม่ลดละ รู้สึกไม่ชินกับการถูกเมินสักเท่าไร ปกติมีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหา จำแทบไม่ได้แล้วว่าความรู้สึกที่ต้องเดินตามสตรีต้อยๆ มันเป็นเช่นไร
“คืนนั้นทำไ
