02 ป่วนรักนายคาสโนว่า
1295 Words
2
(น้องสาวที่ไม่ต้องการ)
@สนามบินสุวรรณภูมิ
หญิงสาวร่างบอบบางในชุดเดรทกระโปรงลายลูกไม้สีขาวสวมเสื้อหนังสีดำทับ เดินย่างก้าวเข้ามาในร้านกาแฟยี่ห้อแบรนด์ดัง มือเรียวยกถอดแว่นดำไล่ดูเมนูเครื่องดื่มด้วยท่าทางเหมือนสบายใจ
"ไวท์ ช็อคโกแลต มอคค่าหนึ่งที่ค่ะ" สำเนียงยูโรบ ออกจากปากด้วยถ้อยคำชัดเจน
"รับออร์เดอร์ครับ เชิญคุณผู้หญิงนั่งรอก่อนนะครับ"บาริสต้าเอ่ยเสียงสุภาพ
"ค่ะ รบกวนอะไรหน่อยได้ไหมคะ"
หญิงสาวถอดแว่นตาดำออก เผยให้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มลุคเซ็กซี่หน่อยๆ
ทำเอาบาริสต้าหนุ่มยืนนิ่ง เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว
"คุณค่ะ" เสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่อยู่ในภวังค์
"ขะ..ขอโทษครับให้ผมช่วยอะไรเหรอครับ"
"ถ้ามีพวกการ์ดชุดดำ มาถามหาถึงผู้หญิง ลักษณะเหมือนฉัน คุณห้ามบอกนะคะว่าฉันอยู่ที่นี่"
หญิงสาวเอ่ยพร้อมส่งรอยยิ้มหวาน พลางหยิบแบงค์พันจำนวนนับสิบยื่นให้บาริสต้า
"ได้ครับ ผมสัญญา"
บาริสต้าหนุ่มรีบรับเงิน หญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มอย่างพอใจ หยิบแว่นดำสวมเดินเข้าไปนั่งตรงมุมหลังร้าน ตั้งแต่เดินเข้ามาเธอสำรวจพอเป็นทางหนีทีไล่ได้สะดวกอยู่
ตู๊ด~ ตี๊ด
"ค่ะ คุณเปียโนขา"เสียงแหลมของเพื่อนชายที่ใจเป็นสาวดังก้องขึ้นมาในปลายสาย
"แกอยู่ไหนแล้วนังซาร่า"
"ใกล้ถึงแล้วคร้าาาา นี่ก็รีบสุดๆแล้วคร้า อีคุณหนูเปียโน"
"เร็วๆ ฉันรออยู่ร้านกาแฟ S... "เปียโนกรอกเสียงใส่ปลายสายพลางมองซ้ายมองขวาอย่างระวังตัว
"นิ่ๆแกไม่กลัวคุณพ่อ..เอ้ย พี่มาร์คเขาระเบิดสนามบินหรอยะ? หนีพี่เขามาแบบนี้"ซาร่าจีบปากจีบคอพูด แต่ในกระแสเสียงแอบเกร็งๆ
"ไม่กลัวหรอกยะ ฉันไม่ใช่เด็กสิบแปดสิบเก้าเหมือนเมื่อก่อนที่จะต้องเชื่อฟังเขาแล้ว"
"จ้าๆ นี่ถ้าพี่เขาจับได้อิซาร่ากับอิติซ่าไม่เกี่ยวนะ"เสียงแหลมอีกเสียงแทรกขึ้นมา
"ย่ะ" เปียโนกรอกเสียงใส่ปลายสายพร้อมกดตัด ยังดีที่ในไทยเธอยังพอมีเพื่อนสนิทที่ไทยอยู่พอมาก ไม่งั้นคงเป็นแค่ลูกนกในต่างแดน
"สวัสดีครับ คุณหนูเปียโน"เสียงทักทาย จากชายร่างสูงใหญ่หน้าฝรั่ง
"คุณปิแอร์"เปียโนพึมพำเบาๆ
กริ้งๆ เสียงเปิดประตูเข้าร้านมา ชายชุดดำจำนวนพร้อมถือรูปถ่ายเดินไปทางเคาน์เตอร์บาร์
"เห็นผู้หญิงในรูปนี้ผ่านมาบ้างไหม"การ์ดชุดดำที่เป็นเหมือนหัวหน้าเอ่ยถามกับบาริสต้า
"ซวยแล้ว ยัยซ่าร่ายังไม่มาเลย.."เปียโนพูดขึ้นอย่างร้อนรน ร่างบอบบางรีบหมอบลงต่ำ ยังดีที่เธอนั่งอยู่เป็นโซนมุมอับ
"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"ปิแอร์เสนอตัวพลางกระตุกยิ้มหญิงสาวให้
"คือ..."เปียโนกำลังอ้าปากเอ่ย แต่สายตาดันไปเห็นเพื่อนทั้งสองกำลังเดินเข้ามา
"หนึ่ง สอง สาม โทษนะคะ" ร่างบอบบางวิ่งเฉียดไหล่ปิแอร์ออกไปด้วยความเร็ว
"?"
"เฮ้ย! คุณหนูหยุดนะครับ"เหล่าการ์ดบรรดาลูกน้องภูดิสตะโกนเป็นเสียงเดียววิ่งไล่หลังเปียโนกันแตกตื่น หากเขาพลาด ภูดิสได้ระเบิดหัวแน่
"คุณหนูหยุดนะครับ..คุณหนู"
"ติซ่า ซาร่าวิ่ง!! "เปียโนตะโกนบอกเพื่อนทั้งสอง แล้วสับขาสุดชีวิต
"อร้ายย กระเทยจะเป็นลม"ติซ่ากรี๊ดออกมาสุดเสียง วิ่งสับขาตามร่างเปียโนมาติดๆ
"กรี๊ดๆ ทำไมฉันต้องมาโดนผู้ชาย หล่อๆ กล้ามใหญ่ๆ วิ่งไล่ล่าด้วยนิ่ อร้าย!"
"อีซ่าร่าวิ่งเร็วๆ มันใช่เวลาไหมเนี่ยอีนี่"ติซ่าหันมาคว้ามือซ่าร่าพาวิ่งหนีการ์ดชุดดำจำนวนนับสิบ
"รถพวกแกจอดอยู่ไหน"เปียโนส่งเสียงถามเพื่อนทั้งสองที่กำลังวิ่งด้วยใบหน้าแมนทั้งที่ใจแสนจะเป็นหญิง
"อีโกโก้มันกำลังเอารถวนมารับ อร้าย"ซ่าร่าตอบพลางส่งเสียงกรีดร้อง เมื่อหันไปเห็นการ์ดชุดดำวิ่งตามมาเกือบจะทันแล้ว
"อร้าย วิ่งสิคะ ตามมาทันแล้ว"ติซ่าสับเท้าปาดเหงื่อแทบจะหมดแรง
"นี่ นังเปียโน รอดไปได้อิฉันทั้งสองจะด่าสาปให้ ว้าย..."
ปัก! เปียโนที่มองแต่เพื่อนทั้งสองที่วิ่งตามมา ร่างบอบบางไม่ได้ดูทางทำให้ไปชนเข้ากับร่างหนาเต็มๆ
"อ่า..เจ็บจัง"กลิ่นน้ำหอมจากร่างหนาทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองในใจที่เริ่มเต้นตึกตัก
"พะ..พี่มาร์ค"
"มาวันแรกก็สร้างปัญหาให้ฉันแล้ว! "
มาร์คตะวาดเสียงดังลั่น จนเพื่อนทั้งสองที่อยู่ข้างหลัง รวมถึงบรรดาการ์ดตกใจสะดุ้งตัวโยน
"ถ้าโนสร้างปัญหาพี่จะรับปากคุณย่ากับคุณพ่อทำไม! "หญิงสาวตะโกนกลับ อย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืด
"อย่ามาถามมากได้ไหมวะ มากับฉัน" มาร์คลดเสียงอ่อนลง เดินเข้ามาหมายจะคว้าแขนหญิงสาว ทว่าเธอกลับถอยหลังหมายจะวิ่งหนี
"โน!"ภูดิสตะคอกเรียกชื่อพยางค์เดียว เขาหมดความอดทนลงแล้ว ณ บัดนี้ เมื่อก่อนหญิงสาวยังดูควบคุมง่ายมากกว่านี้
"โนไม่ไปกลับกับพี่หรอก โนจะอยู่คอนโดกับเพื่อนๆ"เปียโนพูดพลางเดินถอยมายืนข้างเพื่อนทั้งสอง
"ไม่ได้! มานี่!"ภูดิสตะคอก ร่างสูงก้าวเท้าตรงปี่มาด้วยความเร็ว เปียโนที่เห็นท่าไม่ดีเลยตั้งท่าจะหนี ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มกริ่ม เมื่อเห็นปิแอร์และพรรคพวกกำลังเดินเข้ามา
"คุณปิแอร์ช่วยฉันด้วยค่ะ"เปียโนวิ่งเข้าไปหลบหลังปิแอร์ด้วยความไว ภูดิสที่เห็นภาพถึงกับขบกรามแน่น
"ออกมาเปียโน"ภูดิสกดเสียงต่ำ ตอนนี้เขาแทบจะเก็บอารมณ์เกรี้ยวกราดไว้แทบไม่อยู่
"ไม่ โนไม่อยากอยู่กับพี่"
"ฉันว่านายอย่าบังคับเธอเลยนะ"ปิแอร่ว่าด้วยรอยยิ้มกวนใส่ภูดิสที่กำลังสับเท้าเดินเข้ามา
"อย่าเสือก นี่น้องกู"ภูดิสด่าปิแอร่ มือหนายืนกระชากแขนเรียวเล็ก
"อ่ะ พี่มาร์คโนเจ็บ"เปียโนถึงร้องเสียงหลง ภูดิษไม่ความเบาให้เธอสักนิด
"หึ น้องเหรอครับ"ปิแอร์พูดขึ้นยิ้มๆ แล้วดึงแขนเรียวเล็วของเปียโนอีกข้าง
"เอามือโสโครกออกจากน้องกู เดี๋ยวนี้"ภูดิสส่งสายตามอง กดเสียงโทนต่ำใส่ปิแอร่
"ให้เธอเลือกดีกว่า ว่าจะไปกับใคร ดีไหมครับคุณหนูเปียโน" ปิแอร์เอ่ยกับภูดิสพลางส่งเสียงนุ่มนวลกับหญิงสาวที่ทำหน้าอึดอัด
"..."
เกร้ง! ลูกน้องคนสนิทของภูดิสจ่อปืนเลเซอร์กลางดวงตาของปิแอร์ทันที
"มึงจะปล่อยมือจากน้องกูไหม นับหนึ่ง ไอ้เค ถ้ากูนับถึงสามแล้วมันไม่ปล่อย ระเบิดหัวมัน"ภูดิสสั่งเคที่ซูมปืนมาจากในรถ
"พี่มาร์ค"เปียโนส่งเสียงเรียกภูดิสเกร็งๆ เธอรู้ว่าภูดิสทำจริงแน่ คนอย่างเขาไม่เคยพูดเล่น
"นับสอง นับสา.." พรึ่บ!! ปิแอร์ยอมปล่อยมือหญิงสาวออก เพราะในใจก็หวั่นกับคำพูดภูดิส
"โห้ย อิติซ่าจะเป็นลม"ติซ่าส่งเสียงขึ้นมา ถึงร่างจะเป็นชายแต่ใจเธอเป็นหญิง ไม่อยากเห็นภาพหวาดเสียวนักหรอก
"หึ กูนึกว่าจะแน่" ภูดิสแสยะยิ้ม แววตาโหดเหี้ยมจ้องมองปิแอร่อย่างเหนือกว่า พร้อมกระชากร่างเล็กของหญิงสาวลากขึ้นรถ
"ส่วนเธอ ฉันคงต้องอบรมใหม่"ภูดิสกระซิบๆเบาข้างหูหญิงสาว
"..."
_________________
- Writer
