"Çağrı lütfen sen dokunma." Pastayı hızla önünden çektiğimde kaşlarını çattı. Bence bunda kızacak bir şey yoktu çünkü yemek yapma konusunda vasattı.
Bu pastanın ise mükemmel olması gerekiyordu çünkü onunla uyumam gerekiyordu.
"Vasat mı? Ben mi?" İşaret parmağını kendine doğru uzatıp şaşkınlıkla konuştuğunda bıkkın bir nefes verdim.
"Gerçekten sinir bozucu olmaya başladı kes şunu." Pastayı dolaba koyarak bakışlarımı tekrar ona çevirdim. "Kolyeyi takmak zorunda kalacağım."
"Yok yok takma. Gerçek düşüncelerini öğreniyorum ben." Kinayeli bir şekilde konuştuğunda göz devirdim. Bence abartıyordu. Hem herkes her konuda iyi olmak zorunda değildi.
İşte prens bile olsan beceremediğin şeyler vardı demek ki?
"Bana beceriksiz muamelesi yapmayı kesip içeri gel." Mutfaktan ç
