Chapter 45
Zoe POV
"LAKAD! Bilisan mo, nauubos ang oras natin sa kabagalan mo. Pinapahirapan mo pa kami," galit ang tinig nito, ito ang lalaking binato ko ng dextrose kanina na puro sugat ang mukha ngayon. "Lakad. At huwag kang magkamaling gumawa ng ingay baka maubos ang pasensiya ko at pasabugin ko ang bungo mo." Idiin niya lalo ang baril sa likod ng leeg ko.
Nahintakutan akong sumunod sa lalaki.
"Ano ba ang kailangan ninyo sa akin? Bakit pinapahirapan ninyo ang buhay ko?" Sinubukan kong lumingon rito pero mas lalo niyang idiin ang baril.
"Lumakad ka na lang, bilisan mo. Wala akong kailangan sa'yo pero ang amo kong babae, mayroon. Kailangan niya ang anak mo. Sige, lakad!" utos niya sa akin.
Wala akong magawa kundi ang sumunod na lamang patungo sa sasakyan kung saan lulan si Veronica
