* * *
Korkudan ecel terleri döküyorum.
Gözlerim fal taşı gibi açılmış hâlde tavana bakarken, aklımın donduğunu hissettim. Hiç bir tepki veremiyordum, zira titreyen bacaklarım bile onun esaretinde idi.
Bir elimi alıp eline kenetledi ve yatağa bastırdı. Tavırları, konuşması, bu gecenin daha uzun olacağını kanıtlar cinstendi. Ancak hâlâ bileklerim iyileşmemişti ve tutuşları çok kaba değildi. Bir yanım iyileşmek ve buradan kaçıp gitmek istese de, diğer yanım bunun mümkün olmayacağını bildiği için tam aksini istiyordu. Belki de en iyisi iyileşmemekti.
Onun dudakları yüzümde, boynumda gezinirken, "Noyan," dedim boğulur gibi, "nefes alamıyorum, dur lütfen!"
Bir anda hareketleri durdu, dudakları boynumdan ayrıldı ve beni daha da korkutan bir yavaşlıkla geriye çekilip gözlerime baktı. Elim, hâ
