Marked By The Billionaire Vamp (Sweat #1)

Hindi kailanman naging madali ang buhay ko. Ako si Lia Monteverde. 23 y/o. Working student. Kapag araw sa call center, gabi naman ay sa convenience store. Puyat, pagod, at laging kapos. Pero sige lang. Kailangan ko ng pera para sa gamot ni Mama sa ospital. She has a cancer stage 2. Isang araw na hindi ako makapag-overtime, isang araw na hindi namin mabibili yung injection niya. 3:17 AM. Biyernes. Disyembre 4, 2026. Wala masyadong tao. Umuulan nang malakas sa labas. Yung tipong ulan na sinasampal ka sa mukha pag lumabas ka. Ako lang mag-isa sa counter ng "24/7 Mart" sa Recto. Amoy kape, amoy lumang sahig, amoy pagod. May nagbukas ng pinto. Tumunog yung bell. Hindi siya basa. Sa lakas ng ulan, dapat basang sisiw siya. Pero yung itim niyang coat, tuyo. Walang tulo. Parang yung ulan umiilag sa kanya. Tumaas balahibo ko. Matangkad siya. Siguro 6'2. Malapad balikat niya. Yung coat niya mukhang mas mahal pa sa 3 buwan kong sahod. Buhok niya ay itim, medyo mahaba, may konting kulot sa batok. Pero yung mukha... Diyos ko. Parang inukit sa marmol. Matangos ilong, manipis na labi, panga na pwede kumitil ng buhay. Maputla siya. Sobrang putla. Pero hindi siya may sakit na putla. Putla ng... patay na nabuhay ulit. Tapos yung mata niya. Abo. Malamig. Walang buhay. Pero nung tumingin siya sa akin, para akong hinubaran. Nakita niya lahat ng pagod ko, lahat ng utang ko, lahat ng takot ko. Kinabahan ako. Hindi ko alam kung bakit. "Black coffee. No sugar. No cream," boses niya. Mababa. Magaspang. Parang yung boses ng lalaki sa horror movie bago pumatay. Pero sexy. Sobrang sexy na nakakalimutan mo dapat matakot ka. "N-Nine eighty-five, sir," utal ko. Pilit akong ngumiti. Customer service smile. Yung peke. Habang sinasalin ko yung kape, naamoy ko siya. Hindi siya amoy pabango. Amoy siya ng gabi. Amoy lumang libro sa library. Amoy... dugo na tuyo na. Pag inabot ko kape, inabot niya pera. 1000. Nang dumampi daliri niya sa palad ko, para akong na-electrocute. Malamig. Sobrang lamig na napangiwi ako. "Aray," mahinang daing ko. Tumingin ako sa palad ko. May dalawang maliit na butas. Parang tinusok ng karayom. Dumudugo nang dahan-dahan. Pula. Sobrang pula. Napatingin siya dun. Biglang nagbago mukha niya. Yung malamig niyang mata, nagdilim. Yung panga niya kumuyom. Para siyang... nagutom. Gutom na gutom. "Hindi ka dapat nag-overtime," sabi niya. Boses niya mas mababa pa ngayon. Parang pinipigil niya sarili niya. "H-Huh?" hindi ko magets. Tinabig niya ang kamay ko. Kinuha niya ang kape niya at hindi na siya nag-abala magbayad ng sukli. Inilapag lang ang 1000 sa counter. "Salamat sa kape," malamig na sabi niya. "S-Sir, sobra--" "Keep it," putol niya sa akin. Tapos tumalikod na. Bago lumabas, huminto siya sa pinto. Hindi siya lumingon. Pero nagsalita siya ulit. "Umuwi ka na. Ngayon din. Huwag ka na babalik dito sa gabi, Lia Monteverde." Nanigas ako. Paano niya nalaman pangalan ko? Wala naman ang name tag ko. Paglabas niya, huminto bigla ulan. Parang pinatay ng switch. Nanginginig ako. Baka puyat lang. Baka stress lang dahil kay Mama. Pero nung pumasok ako CR para maghilamos, nakita ko sa leeg ko. Sa may pulso. Dalawang pasa. Hugis daliri ng lalaki. Malamig pa rin. At sa CP ko, may text from unknown number: *"You smell like my next meal, Lia. And I don't share my meals. - V"* Napabitaw ako sa CP ko. Nabasag ang screen nito dahil sa pagkabagsak. Pero hindi yun yung kinatakutan ko. Kinatakutan ko yung sarili ko... kasi imbis na matakot, kinilig ako. Kinabukasan, nag-resign ako sa convenience store. Hindi ko na kaya. Tuwing pipikit ako, yung abo niyang mata yung nakikita ko. Yung lamig ng daliri niya. Yung dalawang butas sa palad ko na kahit hugasan ko ng sabon, hindi nawawala. "Anak, okay ka lang?" tanong ni Mama sa ospital. Nanghihina na siya. "Okay lang Ma," pilit ngiti ko. "Nag-resign na ako sa gabi. Magpo-focus na lang ako sa call center." Pero nagsisinungaling ako. Isang linggo. Isang linggong walang text. Isang linggong pinipilit kong kalimutan si Victor Valerio. Hanggang isang Linggo ng gabi, 11:59 PM. Tumunog CP ko. Unknown number ulit. *"Nag-resign ka. Good girl. Pero hindi mo ako matatakasan. Monday, 8PM. Valerio Tower, 88th floor. Kung hindi ka pupunta... pupuntahan kita sa ospital kung nasaan ang Mama mo."* Napabitaw ako sa CP. Valerio Tower. 88th floor. Office ni Victor Valerio. Nanginginig kamay ko habang tina-type ko sa Google: "Victor Valerio CEO". Lumalabas mga litrato. Terno. Rolex. Ngiti na hindi umaabot sa mata. Headline: _"Youngest Billionaire in PH History"_ _"Valerio Group Net Worth: 200 Billion Pesos"_ _"Mystery CEO: No girlfriend, no scandals, no photos with women"_ Pero sa ilalim ng mga article, may forum thread: _"Sabi ng yaya ng kapitbahay namin, nakita daw niya si Sir Victor uminom ng... dugo sa basement ng tower nila."_ _"Chismis lang yun. Pero totoo, maputla talaga siya. Hindi umiinit sa araw."_ Bampira. Tumawa ako. Baliw lang ako. Pero nung tinignan ko palad ko sa ilalim ng ilaw... andun pa rin yung dalawang butas. Pula. Parang kakabukas lang. *Monday, 7:45 PM. Valerio Tower Lobby.* Hindi ako dapat pumunta. Pero ang choice ba choice kung ang kapalit buhay ni Mama? Malamig ang aircon sa lobby. Marble floor. Chandelier na mas mahal pa sa bahay namin. "Appointment?" tanong ng receptionist. Model-level ang ganda. "Lia Monteverde po kay Mr. Valerio," mahinang sabi ko. Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa. Lumang jeans. Lumang t-shirt. Mukhang pulubi sa tabi ng mga naka-Gucci dito. "88th floor. Private elevator," sabi niya, sabay abot ng key card. "Wag kang pipindot ng ibang floor." Tumango lang ako. Pagpasok ko sa elevator, salamin lahat ng gilid. Nakita ko sarili ko. Maputla. Maitim eyebags. Takot na takot. Bumukas ang pinto ng elevator. 88th floor. Walang tao. Walang sekretarya. Dilim lang, tapos isang malaking pinto sa dulo. Kulay itim. Kumatok ako. Tatlong beses. Mahina. "Come in," boses niya mula sa loob. Pagbukas ko ng pinto... Malawak ito. Office siya pero walang lamesa. Walang computer. Puro bintana. At sa gitna, nakatayo siya. Nakatalikod. Naka-itim na suit. Walang ilaw sa paligid maliban sa buwan sa labas. Narinig niya yapak ko. Hindi siya lumingon. "You're late," sabi niya. 8:03 PM na. "Traffic," sinungaling ko. Takot na takot boses ko. Dahan-dahan siya lumingon. Diyos ko. Mas gwapo siya sa personal. Mas maputla. Mas mapanganib. Tumingin siya sa leeg ko. Tapos sa palad ko. Yung abo niyang mata, nagdilim ulit. Yung kaninang gutom na tingin. "Come closer, Lia," utos niya. Ang boses niya ay parang hine-hypnotize ka. Hindi gumalaw paa ko. "Now," mas mababa na boses niya. Parang growl. Nanginginig ako, isang hakbang. Dalawang hakbang. Huminto ako isang metrong layo sa kanya. Amoy ko ulit siya. Amoy gabi. Amoy panganib. Inangat niya kamay niya. Dahan-dahan. Hinawakan niya ang baba ko at itinaas. Malamig. Sobrang lamig na kinilabutan ako. "Tiningnan kita isang linggo," bulong niya. "Sa CCTV ng store. Sa records ng ospital ng Mama mo. Sa dugo mo." Napalunok ako. "A-Anong gusto mo sa akin?" Ngumisi siya. Konti lang. Pero nakita ko. Pangil. Dalawang matulis na pangil. "Gusto kita," simpleng sagot niya. "Ang dugo mo... iba. Hindi siya ordinaryo. It tastes like... home." Hinila niya ako palapit. Isang dangkal na lang pagitan ng labi namin. Pumikit ako. Kakahintay ko ng kagat niya. Kakahintay ng kamatayan. Pero imbis na kagat... dumampi labi niya sa noo ko. Malamig. Magaan. Parang dasal. "Pero hindi kita papatayin, Lia Monteverde," bulong niya sa tainga ko. Mainit hininga niya kahit malamig siya. "Akin ka at aalagaan kita." Nanghina tuhod ko. Akin ka. Dalawang salita. Pero para akong nakulong. Para akong na-save at na-condemn at the same time. Bago pa ako makasagot, binuksan niya coat niya. Inilabas maliit na kutsilyo na pilak. "Isa pang marka," sabi niya. "Para alam ng lahat... na sa akin ka na." — End of Chapter 1 — SEE YOU AT MIDNIGHT FOR CHAPTER 2, —NYX SOVICH