Unexpected Love (Wanting You Series #1)

Chapter 04

Chapter 4

April's POV

"N-nasan sila?" Tanong ko kay Skett nang makalapit na ako sa cottage. I'm shuttering because his eyes are on my freaking body!

Agad kong hinablot ang bikini cover up ko at tinakpan ang katawan ko. My cheeks are burning red because of those eyes watching me.

"Umalis." Simple niyang sagot at umiwas ng tingin.

Tumango na lang ako at umupo saka kumuha ng pagkain na nasa mesa. Walang nagsalita ni isa sa aming dalawa sa loob ng ilang minuto.

I want to speak and say sorry about what I've said earlier so I took a deep breath and looked at Skett. Nakatingin lang siya sa dagat habang kumakain ng lollipop.

Where the heck did he get that lollipop? Is he one of Welmar and Glendel's team? Lollipop Addicts?

But he look so hot and so damn handsome while sucking the lollipop.

And handsome men are dangerous.

Napabuntong hininga na lang ako sa sabat ng isang bahagi ng utak ko. Handsome men are truly dangerous lalo na sa mga kababaihan.

Tumikhim ako para matawag ang atensyon niya, nagtagumpay naman ako dahil agad siyang lumingon sa akin pero naiilang ako sa tingin na binibigay niya. s**t.

I gulp before speaking to avoid my voice from stammering. "Mr.Helerio---"

"Drop that. Call me Skett." Putol niya sa sasabihin ko.

I nodded slowly and spoke again. "Skett--"

"It sound so f*****g good when you're the one saying it." Putol na naman niya sa sasabihin ko. I rolled my eyes because of annoyance.

"Whatever, okay? Pwede na ba akong magsalita ng deretso?" Pagtataray ko.

He chuckled making my heart pound and stared at him for a second.

Why do he have to look so hot while chuckling? Argh!

"I just want to say sorry about earlier."

Mabilis akong nagsalita para hindi niya mahalata na nakatitig ako sa kanya.

I saw how his facial expression change because of what I've said.  Kung kanina ay maaliwalas ang mukha nito, ngayon ay wala na itong expression. He looked so cold while staring at me. Wala na 'yung kakaibang ekspresion na nakaukit sa mga mata niya kani-kanina lang.

I bit my lower lip. "I-I'm sorry. Hindi ko naman sinasadya na sabihin 'yon, sadyang lumabas lang bigla sa bibig ko. Alam kong nasaktan ka dahil feeling mo minaliit ko ng trabaho mo pero nagkakamali ka, hindi ko minamaliit ang mga waiter."

Totoo ang sinasabi ko, hindi ko ugaling magmaliit ng mga tao dahil tinuruan ako ni lola kung paano galangin ang kapwa ko. I was so ashamed because of what I've said earlier, siguro pag nagkataong nandito si lola napagalitan na niya ako. Ayaw ko naman ng pakiramdam na may nagagalit sa akin kaya gagawin ko ang lahat mapatawad lang ako ng lalaking nasa harapan ko ngayon.

"Hindi pa din maganda ang sinabi mo kanina." Malamig niyang sagot.

"Alam ko kaya nga ako humihingi ng sorry diba?" Gusto kong sampalin ang sarili dahil may bahid ng pagtataray ang boses ko. I sighed and calmed myself. "Sorry. May magagawa ba ako para mapatawad mo ako sa mga sinabi ko sayo kanina? Sabihin mo lang, gagawin ko."

Bahagyang umawang ang labi ni Skett na ipinagtaka ko naman. "Really? You are f**k---I mean willing to do something just so I can forgive you?" Hindi makapaniwang tanong niya.

I nodded. "Yeah. Pero aayaw ako kung may halong kabastosan ang ipapagawa mo sakin."

I am not ashamed of saying that. I am just being straight.

"I'm not like that." Aniya at umiwas ng tingin.

Yeah. And I'm Darna. Tss.

"Sabihin mo na kung ano ang gusto mo. Siguradohin mo lang na matino 'yan, ah."

He chuckled. "Matino naman ang gusto ko. Ang tanong lang ay kung papayag ka."

"Shoot."

"Will you go out with me?"

I stilled. I think the world just stoped and I am no longer breathing. Of course! It's a big deal for a woman like me if someone will ask me to go out. It's my first time after all.

"Y-you mean, a date?"  I bite my lip when I stammered in nervousness.

"Yea, a friendly date. If it's okay to you?"

A friendly date?

Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng pagkadismaya dahil sa sagot niya. Is it because I am thinking of other kind of date?

What the heck am I thinking?! Stop that nonsense, April.

Dahan-dahan akong tumango. "Okay." Walang gana kong sagot.

"So we're friends?" Tanong niya na ikinunot ng noo ko.

"I mean, you agreed to go out with a friendly date with me so I assumed that we're friends now." Patuloy niya.

Napaisip ako. First time kong magkaroon ng kaibigang lalaki, well except for Welmar. Pero naisip ko, hindi naman siguro masama kung may kaibigan akong straight na lalaki diba?

O dahil ang hirap niya lang talagang tanggihan?

Napalunok ako sa sagot ng utak ko. Yes, he's handsome and I am sure that there are a lot of girls chasing after him. Siguro kung hindi ako ugaling bitter baka isa na ako sa naghahabol sa kanya.

Pero kinakabahan ako, paano kung may ibang pakay siya sa akin? At hindi ako tanga dahil alam kong sa pagkakaibigan lahat nag uumpisa at mauuwi din sa lokohan.

"Isang beses lang tayong lalabas at pagkatapos 'non ay hindi na tayo magkikita. What's the use of being friends?" Saad ko. I am nervous because of unknown reason, hindi naman ganito kahirap tumanggi sa ibang tao pero bakit pag dating sa lalaking 'to nagdadalawang isip ako?

May kakaibang emosyon ang dumaan sa mga mata ni Skett pero agad din 'yung nawala. Ni hindi ko batid kung ano 'yun.

"Okay. Magkita na lang tayo bukas, susunduin kita sa hotel room mo." Aniya at tumayo saka mabilis na nilisan ang cottage.

"Anong problema 'non?" bulong ko.

I just shrugged and continued eating.

--

Skett's POV

I am pissed. Why does she have to say that?

Dapat inisip niya na pwede akong masaktan sa sinasabi niya.

Yeah, right. As if she f*****g knows that I have a feelings for her. Damn it.

Bakit ba gano'n kalaki ang epekto ni April sa akin? Pati ang pagmumura iniiwasan ko na dahil natatakot ako na marinig niya 'yun.

"What happened to you?" Tanong ni East pero umiling lang ako at padabog na sumandal sa upuan.

Nasa Cabin kami ni East ngayon kasama si Seth. Wala si West dahil kakaalis lang nito papunta siguro sa cottage nila ni Kyla. Si Evvo naman hindi pa lumalabas ng hospital dahil mas gusto daw niya na kasama ang doctor niya kaysa sa amin. Fucker.

"Is he sulking?" East asked Seth but the latter just shrugged.

"Goodness. Why am I surrounded with weird people?" Bulong ni East na dinig naman namin.

Hindi ako umimik at uminom na lang ng beer na nasa maliit na mesa ng cabin ni East. I can say that the twin's cabin is freaking awesome. It has beautiful views from the whole wall windows and huge logs features. A stone work on the center and a stone fireplace. f*****g cozy.

Napatigil ako sa pagmumuni nang may maalala.

"Alam mo ba kung saan ang hotel room ni April?" Tanong ko kay East. Kailangan kong malaman dahil susunduin ko si April bukas para sa friendly date namin.

Yea, friendly date my ass. Sinabi ko lang 'yun dahil baka hindi siya pumayag pag inaya ko siya ng date na katulad ng ginagawa ng magkasintahan.

East looked at me suspiciously. "Ano ba talagang meron sa inyo ni April? Siya ba ang dahilan kaya ka napadpad dito sa Resort namin?"

Uh, why am I here?

It's because I eavesdrops to April and her Grandma's conversation.

Pagkaalam ko na pupunta siya sa Martin's Resort ay inunahan ko na siya.

"Wag ka ng makialam sa 'min." Sagot ko.

"Gago. Parang hindi mo ako kaibigan ah! Lumayas ka na nga at wag ka ng babalik dito sa resort namin!" He yelled but I just showed him my middle finger and stood up to get some beer on the kitchen.

"Hindi ko alam ang number ng hotel room niya. Itatanong ko na lang mamaya." Sabi ni East ng makabalik ako.

"Sige."

We continued talking and dringking but we never heard Seth talked. What do we expect anyway? Tsk.

--

April's POV

Maaga akong nagising kahit madaling araw na akong natulog kagabi dahil sa kakaisip ng kung ano-ano. Ayaw ko mang aminin sa sarili ko, alam kong sa sobrang excitement  kaya hindi ako makatulog.

Sa tanang buhay ko, ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong excitement na makita ulit ang isang tao. Naikwento ko kay Welmar kagabi ang pakiramdam ko kapag malapit si Skett dahil pinilit niya ako. Bakit daw kasi gano'n maka tingin sa akin si Skett. Hindi ko naman pwedeng sabihin na 'wala lang 'yun' kasi nakita niya ang mukha ni Skett na nakatingin sa akin habang nasa iba ang atensyon ko.

Ang talas ng mata ng baklang 'yun.

Welmar said that maybe I have a crush on him. Like what the heck? Crush? Ano ako highschool?

"Bakit, highschool lang ba ang pwedeng magka-crush? 'Yung lola mo nga crush si James Reid, e. Lakas maka JaDine ni Lola May."

'Yun ang sagot ni Welmar. Tama nga naman siya. Siguro nga may crush ako kay Skett. Argh, here I am admitting it, at least not on his face.

Hindi  ko naman alam na gano'n pala ang nararamdaman ko dahil nakalimutan ko na ang feeling na magka-crush. Highschool ata ako nung huli kong naranasan ang magka-crush at dalawang beses lang 'yun kaya nakakapanibago.

"Crush lang naman, e. Hindi ko naman siya gusto kaya dapat hindi ako matakot." Bulong ko sa sarili nang maalala kung ano ang dulot ng mga lalaki sa buhay ng mga babae.

Madaling araw na akong nakatulog kagabi pero hindi man lang ako nakaramdam ng antok. Ito siguro ang epekto ng excitement kahit friendly date lang. It's my firstime after all, ngayon ko pa lang mararanasan ang pakikipag date at nakakatawa dahil matanda na ako bago naranasan ang mga ganitong bagay.

"Ang aga ng gising ah. Excited." Panunukso ni Welmar pero inirapan ko lang siya.

I looked at myself in front of the big mirror and checked if  my outfit do really suits me.

Nakasuot lang ako ng kulay puting blouse at blue shorts dahil wala naman akong dalang ibang damit.

"Kanina ka pa dyan sa harap ng salamin pero hindi pa din dumadating 'yung nag-aya ng date sayo. Baka hindi na 'yun dumating." Singit na naman ni Welmar.

"It's a friendly date." I corrected.

"Hmm. Bakit parang nadismaya ka?"

Umiwas ako ng tingin. "Hindi ah. Bakit naman ako madidismaya? Pumayag lang naman akong lumabas kasama siya para hindi na siya magalit sa sinabi ko sa kanya kahapon. Pagkatapos ng araw na 'to hindi na kami ulit magkikita."

Ah, okay, I do really sounded unhappy. Hindi ko naman alam kong bakit ganito ang nararamdaman ko where in fact ilang beses ko pa lang siya nakikita.

"Iyang bibig mo din kasi, e. Bakit mo ba naman kasi nasabi 'yun edi na offend siya." Ani Welmar habang kumakain na naman ng lollipop.

"Hindi ko nga sinasadya. Ewan ko kung bakit lumabas 'yun bigla sa bibig ko. Siguro dahil naiinis ako kasi palagi niya akong sinusundan." Sagot ko at tumingin na naman sa salamin. Ewan lang talaga pero ayaw kong magmukhang 'ewan' sa harap ni Skett.

"Sure ka bang stalker mo talaga siya o baka assumera ka lang?"

"Tigilan mo nga ako. Sabihin mo na lang sa 'kin kung ano ang sinabi mo kay Skett noong wala pa ako sa cottage kahapon." Pilit ko sa kanya. Sinabi niya kasi kagabi na may sinabi daw siya kay Skett pero hindi niya naman sinasabi sa akin.

"Sekretong malupit!"

Handa na akong batuhin ng suklay si Welmar nang tumunog ang cellphone ko na nasa kama.

Welmar handed me my phone. My mother's name was appearing on the screen so I immediately answered it.

"Ma--"

"A-april, ang lola mo." Mom said while sobbing. Nanginginig ang boses niya at mabilis rin ang pag hinga.

Agad na naglaho ang excitement sa katawan ko at napalitan 'yun ng kaba.

I ended the call and fixed my things.

"What happened, darling?" Welmar asked worriedly.

"I have to go. Mauna na ako sayo, na hospital si lola." Sagot ko at patakbong tinungo ang pintuan ng kwarto at lumabas.

Pero hindi pa ako nakalapit sa elevator nang makasalubong ko si Skett.

Humihingal akong huminto sa harap niya.

"Where are you going? Are you okay?" He asked and worry was written on his face.

"S-sorry. Kailangan ko na k-kasing umuwi. Emergency." I answered and run towards the elevator.

Gusto kong batukan ang sarili nang makalabas na ako ng hotel. Just great! Wala pala akong sasakyan! s**t!

I took my phone from my bag and called Kyla. Baka pwede niyang pakiusapan si West na ihatid ako papunta sa hospital kung nasaan si lola. I was waiting her to answer her phone when a black car appeared and stopped in front of me.

The window from the drivers seat opened showing Skett's face. "Hop in."

Parang may sariling mga utak ang mga paa ko dahil agad nitong tinungo ang pinto ng shotgun seat at pumasok.

"Where to?"

"V-valerco Hospital."

Hindi nito agad iniusad ang sasakyan na ipinagtaka ko. Humarap ito siya sa akin at tinignan ako sa mga mata.

"Calm down, April." He said softly.

"I'm calm." Sagot ko at umiwas ng tingin.

He chuckled softly. "You're not."

My eyes widened when he moved his body close to mine. Pigil ang hininga ko at hindi makagalaw dahil sa paglapit niya habang nakatingin ng deretso sa mga mata ko. Ang amoy niya ay nanunuot sa ilong ko at gusto kong pumikit dahil sa bango.

God! Mint smell!

My face and his face was just inches away when I heared a 'click' sound.

"Seatbelt first, baby."

Wala sa sarili akong tumango at binaling ang tingin sa daan. That was embarrassing.

Dahil na rin siguro sa kaba, hindi ko namalayang nakarating na pala kami sa harap ng Valerco Hospital kung hindi lang huminto ang sasakyan.

Binalot na naman ng kaba ang puso ko kaya agad akong lumabas ng kotse, hindi man lang nilingon at napasalamata si Skett.

--

Skett's POV

"Ma!"

April ran towards her mother while crying. Seeing her like that broke my heart. Hindi ako sanay na nakikita siyang malungkot o umiiyak  dahil mas sanay akong nagtataray siya o di kaya ay nakangiti.

I followed her inside the hospital but didn't go closer. Kahit malayo siya nakikita ko pa rin ang pagtulo ng luha niya.

I don't have any idea about the situation earlier. Hindi ko rin siya natanong sa sasakyan kasi nakatulala lang siya sa labas.

Magdadalawang oras na akong naka-upo at nakatingin lang kay April nang may tumapik sa balikat ko.

"Bumisita ka pala sa 'kin?"

I looked at Evvo who sat beside me. Hindi ko napansin na nasa iisang hospital lang pala ang hinatiran ko kay April sa hospital kung saan nakaratay ang maarteng 'to. Tss.

"Hindi ikaw ang ipinunta ko dito. Kapal na mukha mo, ano ka chixs?"

He faked a sob. "You're hurting me you know? Bakit ka nandito kung hindi ako ang pinunta mo?"

"Wala, may hinatid lang ako." I put my hand on the pocket of my jeans. "Anyways, why are you wearing a f*****g hairband? You look like a f*****g w***e, dude."

Nandidiri ko siyang tinignan dahil sa suot niyang kulay pink na hairband na may dalawa pang parang tenga na design. What the hell? He's being crazy again.

"That kid gave it to me." Tinuro niya ang batang babae na nasa harap ng vending machine.

"Kinuha mo naman? Baliw ka na talaga. Magpa- mental ka na!"

Evvo just smiled like a f*****g gay. Sa sobrang pandidiri ko ay naihampas ko ang keychain sa ulo niya. He's giving me goosebumps!

"Oh f**k! Are you going to kill me?! Ba't ba palagi n'yong trip tamaan ang ulo ko!"

Hindi ko na pinansin ang kaibigan ko dahil nakita kong umalis ang mama ni April sa tabi niya kaya agad akong lumapit.

--

April's POV

"A-anong ginagawa mo dito?" I asked Skett in surprised because I thought he already left.

"I followed you. Are you okay?" Umupo siya sa tabi ko.

I sighed. Gusto kong umiyak pero ayaw ko namang ipakita kay Mama na mahina ako. I need to be strong because lola is still inside the operating room and we might lose her anytime.

Abot langit ang kaba ko ng sabihin ni mama na inatake na naman ito sa puso. Hindi ko kakayanin kapag mawala si lola dahil siya lang ang nakakaintindi sa lahat ng nangyayari sa buhay ko.

"Okay lang ako, salamat." Sagot ko at walang buhay siyang nginitian.

"I know your not, you don't have to lie." Tumayo siya at inilahad ang kamay sa akin.

My forehead creased as I looked at him. "Why?"

He smiled. "We have a date ---i mean friendly date, remember?"

"But--" tatanggi na sana ako dahil hindi pa nakakalabas ng OR si lola pero bigla na lang bumukas ang pinto ng Operating Room at lumabas doon ang doctor na nag opera sa lola ko.

Mabilis akong tumayo at nilapitan ng doctor.  I was biting my lips to hold my tears.

"The operation is successful but you can't visit the patient for now." Anito.

Nakahinga ako ng maluwag at tumango. "I understand, thank you."

Ngumiti lang ang doctor at nagpaalam na para umalis. Si mama na lang daw ang kakausapin niya tungkol sa lagay ni lola.

Akala ko umalis na si Skett pero nagulat ako nang makita itong nakaupo sa inuupuan ko kanina. He is waiting.

"Akala ko umalis ka na." Sabi ko at nilapitan siya.

Hindi siya sumagot. Instead, tumayo siya at hinawakan ang kamay ko saka hinila paalis sa harap ng OR.

Libo-libong bultahe ang pakiramdam kong dumaloy sa katawan ko dahil sa ginawa niya. He is holding my hand for Pete's sake and my heart is pounding like crazy!

Ano bang nangyayari sa akin? Kahapon lang inis na inis ako sa kanya pero ngayon parang iba na.

"Saan tayo pupunta?" Nagtatakang tanong ko.

"Kakain. Past lunch na at alam kong hindi ka kumain ng breakfast kanina." Sagot niya at patuloy pa din sa paglalakad at marahan akong hinihila.

Biglang kumulo ang tyan ko. Mabuti na lang mahina lang 'yun kaya hindi niya narinig.

"Pero baka magtaka si mama na bigla na lang akong nawala."

Huminto ito nang marating namin ang kotse na ginamit namin kanina.

Sa kanya ba 'to?

"Hindi naman siguro." Binuksan nito ang sasakyan ng passenger seat. "Pasok na."

Gentleman.

Wala na akong nagawa kun'di sumunod dahil nagugutom na talaga ako.

Umikot siya papuntang driver seat at pinausad ang sasakyan papuntang X Luxurious Restaurant.