Baka Di Tayo

Baka Di Tayo Prologue Parang sasabog ang dibdib ko habang hinahabol ang tingin ng bolang patuloy nag pag-ikot sa ere. Pigil hininga habang magkacross ang mga daliri na sanay pumasok ito sa ring.And!!he made it!!Malakas na sigawan ang pumupuno sa loob ng gymnasium Ram Rivas made it again. Hindi magkamayaw ang mga tao sa paligid, I smiled medyo maluha luha pa nga dali dali akong bumaba mula sa bleachers kung saan ako nakapwesto ,dala ang bottled water at towel pilit akong sumiksik sa lupon ng mga tao,kisehodang maapakan ko sila. Wapakels basta malapitan ko lang ang prince charming ko. "Hey!!ang galing mo talaga, I love you" sabi ko ng makalapit dito "Heto water o" super proud ako bilang girlfriend sino bang hind magiging proud kung boyfriend mo ay katulad ng isang Ram Rivas. Pinupunasan ko rin sya ng pawis, hingal na hingal ito habang umiinom. "Thanks baby, ako pa ba" sabi nito pagkatpos uminom, sabay hapit niya ko sa waist ko. She planted a soft kiss on my lips that makes me blush, nahampas ko sya sa dibdib ng mahina. "Your blushing, i love you, lets go" hinila na niya ako palayo sa kumpol ng mga tao, hindi na ito nagpaalam, tumango lang ito sa mga kasamahan nito saka hinila n a palabas ng gym, habang sakay kami ng kotse niya hindi ko mapigilang mapatitig sa mukha niya habang nagdadrive. Napakagwapo nito, mamula mula ang kutis, his prominent nose na halos pumantay na sa noo nito, na nagbigay dito ng maawtoridad na awra. His perfect jawline na mas nagpa emphasize sa maleness nito. And his damn lips na natural ng mamula mula na bihira mong makitaan ng ngiti, except pagkaming dalawa lang. He maybe the most arrogant man that I ever met but still I love him. Lumingon ito sa akin at ngumiti, he cares my hand and planted a soft kiss. How I wish this love will last forever. Kasi ayokong makita ang sarili ko without him, hindi ko kaya na mawala sya sakin. And I think vice versa. I wake up early para maipagprepare ko sya ng food, ng matapos kong isalansan ang mga pagkain sa tatlong container nagprepare naman ako para pumasok sa school. Hindi sya papasok today, and I do understand him, dadalhan ko na lang sya ng pagkain bago ko pumasok. Im so happy na inaalagaan ko sya, ganun naman talaga siguro pag nagmamahal ka, you wanted to do the very best just to please your love. I knock twice bago may nagbukas ng pinto. Its him. "Good morning love, did I wake you up,?!" kagat labi kong tanong sa kanya. Why so gwapo Ram,kahit sabog ang buhok mas lalo lang syang naging gwapo sa paningin ko. "Ang sweet naman ng baby ko,lika nga dito" hinapit nya ko palapit sa kanya at niyakap ng mahigpit, he kiss my hair and whispered. "Dont leave me ok" "Of course, that would never happen love! i love you so much para iwan ka, baka ikaw dyan,hmp sa dami mong fangirls baka iwan mo ko" nakalabing turan ko dito. Lalo naman akong nagsumiksik sa malapad niyang dibdib. In his arms I feel safe and love. "Then Im die if that happen" "Your the air that i breath Yinah, stay with me forever love" para namang maiiyak ako sa sinabi niya, how lucky i am to have him. Deserve ko ba talaga sya. Deserve ko ba ang pagmamahal niya. "Come" kinuha niya ang dala ko at hinila ko papasok ng bahay nila, diretso kami sa kitchen. "Just let me baby ok, just sit Miss and Im your handsome servant for today" kindat nito sakin, sobra kong kinikilig, bakit ba. Mahal nya eh. " Talaga lang ha,hindi ka ba talaga papasok" today, mamimiss kita." "s**t baby, i wont let you alone, keep that in mind, hind ako aabsent. I wont give them the chance para pormahan ka." yiiieehh! i love you Ram, forever. Yong love ko na nararamdaman for him ay walang kasing taas, walang kasing halaga at walang katapusan. Lumapit ako sa kanya at niyakap ko sya ng mahigpit. Magkahawak kamay kaming pumasok ng entrance ng school syempre all eyes sila samin, Ako na lang ang nakapansin dahil ang gwapong mama sa tabi ko ay all eyes and attention sa daanan, never syang nagtapon kahit maliit na sulyap sa paligid. "I'll get you later baby ok" then she kissed me in front of many student, wala syang pakialam sa paligid. "Why did you do that, nakakahiya" "I just want to show them that you are mine baby, wag ka aalis ng wala ako, just stay here ok!" "Grabe pareng Ram, bakod ah, super!tsk! iba ka talaga, sa kin na lang si baby girl!" "F**ck you!!" sabi nito, halata ang galit sa tono at boses nito, hind talaga sya pwedeng biru- biruin lahat sa kanya is totoo. Dont you ever try na biruin sya and your dead. Ang mga kurimaw namang kaibigan niya, immune na yata sa sapak at malutong na mura. Mas lalo kasing inaasar. tumalikod na sya at pumunta sa direksyon kung san ang classroom niya. "Bye Yinah! pareng Ram wait" natatawa na lang ako ng pumasok sa classroom namin. Iba talaga pag pumaasok kang inspired madami ka kasing natututunan, mas focus kang mag-aral. Hanggang sa matapos ang klase namin, yong ngiti ko is hind mawala wala. Nagligpit na ako ng gamit ko anytime kasi dadating na si Ram. "Psst! Yinah!" tawag sa akin ni Clarisse, "Bakit" nakangiti ko namang tanong. "Si baby boy mo o" napangiti naman ako sa tinuran niya, gusto kong matawa sa hitsura nito mukhang inip na inip na, ng makita niyang nakatingin ako ngumiti ito at tuluyan ng pumasok ng classroom, nauna na nitong kuhanin ang gamit ko at kamay at inakay na ko palabas. Katulad nong mga nagdaang araw I prepared some foods for him, since we have no class naman. I go upstair and took a shower,nagbihis at nag- ayos. Im so excited na makita sya ulit, napapansin ko palagi ko syang namimiss kahit palagi naman kaming magkasama sa school, kahit palagi kaming magkausap and magkachat. Umiikot na lang ang mundo ko sa kanya lang. Since mas gusto niya din na palagi kaming magkasama. Sa araw araw na dumaraan mas lalo syang napapamahal sa akin. To the point na parang hindi ko kakayanin kung mawawala sya. "Goodmorning love" I texted him and waited for his response, minutes passed no response from him, napakunot noo ako, pero ipinagkibit balikat ko na lang, pupunta din naman ako kaya ok lang. Sinipat ko ang sarili ko sa salamin at ngumiti. "Ang ganda ko" l knocked two times bago niya nabuksan ang pinto. "Good morning love" lumapit ako sa kanya at niyakap ng mahigpit. "I really miss you" siguro nga nababaliw na ako sa sobrang pagmamahal sa kanya. Ayaw kong isipin pero natatakot ako, natatakot akong magising isang araw na wala na sya sakin. Pero bat ko ba iniisip yon, never syang mawawala sakin, sobra niya kong mahal para iwan. " Your early"sabi nito "Tinanghali nga ko ng gising eh,tingnan mo passed nine na, I bring you some food" since sanay naman akong pumunta dito, naging parang pangalawang bahay ko na to, pumunta ko sa kusina para iayos yong mga dala kong pagkain. "Thank you baby" "Your welcome, i love you" lumapit naman ito sa mesa at tahimik na kumain. "Baby, I cant meet you tomorrow, may aayusin lang ako." sabi nito sa pagitan ng pagsubo, parang nakaramdam naman ako ng lungkot kasi hindi ko sya makikita. Sana ayain niya ko, kahit san sasama talaga ko. Gusto ko syang makasama bakit ba. "Buong araw ba?!" "Yeah, medyo matagal kasing ayusin kaya Im busy the whole day, babawi na lang ako ok!" then lumapit sya sa'kin at niyakap niya ko, I hug him back. "Di ba ko pwedeng sumama dyan?" Hindi na talaga ko nakatiis na hindi tanungin kung pwede ba kong sumama since wala yata syang balak yayain ako, gusto ko kasi talaga syang kasama. Gusto ko na talagang magtampo, nagingilid na luha ko. Ang malamang hindi ko sya makikita ng isang buong araw ay katumbas ng ilang buwan "Im so sorry baby, hindi kasi talaga pwede, god knows how much i would love to, pero hindi rin kita maasikaso" nginitian ko na lang sya at pinisil ang ilong. We choose to cherish the whole day together, nanuod kami ng movie, nagbatuhan ng chips hanggang sa antukin kami he is my happiness kahit buong maghapon at magdamag na magkasama kami never akong magsasawa,hanggang sa makaramdam na lang ako ng antok, I lean on his shoulder at siniksik ang sarili sa dibdib niya. Gusto kong marinig ang t***k ng puso niya, kung ganon rin ba kalakas sa pagtibok ng puso ko kapag magkasama kami. It such a music to my ears na para bang kapag nawala ito, para na ring tumigil sa pagtibok ang puso ko. Naboboring sya halos wala syang nagawa the whole day,, mayat maya ang tingin niya sa celphone kung my txt o my chat kaya ito or even a call. Pero wala, gusto niyang malaman kung kumusta na ito, para hindi sya nag-aalala. Wala syang ibang maisip gawin dahil okupado nito ang buong sistema niya. Bukas ang tv, comedy ang palabas pero bakit parang naiiyak siya. She dont know kung ano bang importante ang ginagawa nito at kahit isang message lang mula rito ay wala. Hindi man lang ba nito naiisip na nag-aalala sya. Hindi ba sya namimiss nito, kasi sya mis na mis na niya ito. "Ram, honey look what I've found !" its a necklace with a broken heart, he was speechless, kinuha niya ito mula sa palad ni Mollie at tinitigang mabuti. Necklace of Yinah, it was his gift to her nong monthsary nila, the other half of this heart ay nasa kanya. She remember her smile ng binigay niya ito dito. Pinikit niya ang mga mata at napabintonghininga. Ito yong sinama niya ito dito sa resort nila, halos maglupasay ito dahil nawala nito ito. He kept it ibabalik niya to dito. "Hey, its mine" sabi ni Mollie na kinukuha sa kanya ang necklace. "I will buy you na lang ok, yong buo!" "Do you know who owns that" " I think so, kay Aleng Perla yata to, I saw her last time na may hinahanap nga raw sya na necklace, so its better kung masosoli sa kanya to" "Oh i see! know what Mr. handsome, I really miss you so damn much, I promise I will never leave you again." I hug her so tight, I dont want to lose her again. Naalala niya si Yinah, he love her too. God what have Ive done. Is it possible na magmahal ng dalawag babae at the same time. Sumasakit ang ulo niya. Mahal niya rin ito pero parang mas hindi niya kaya kung mawala sa kanya si Mollie. Ilang days na syang kasama si Mollie and he thinks na mas napapamahal ulit sya dito. Nakalimutan na nya na may isang babae na naghihintay at nagmamahal din ng sobra sa kanya. He will talk to Yinah when he comes back, mahal niya din ito at ayaw nya itong masaktan. Pero alam niya na mas masasaktan niya ito ng sobra sa ginawa niya, shes a smart woman at alam niyang maiintindihan sya nito. She prefer to be with Mollie. She was his first love, umalis ito at iniwan sya para tuparin ang pangarap nitong maging isang sikat na modelo. Hanggang sa naghiwalay sila, ayon dito hindi nito kaya ang long distance relationship kaya nakipagbreak ito sa kanya,, nagalit sya dito dahil mas pinili nito ang pangarap nito kesa sa kanya. Pero bumalik sya at naramdaman niyang mahal niya pa rin ito, sa tingin niya hind naman talaga nawala ang pagmamahal niya dito. Maaaring natakluban lang sa nakalipas na mga taon dahil hindi na niya ito nakikita at nakakasama. He watched her habang nagtatampisaw sa dagat,, just like an old days, ito pa rin yong dalagitang hinahabol habol niya, he smiled masaya sya na nakikita niya itong masaya. Ang kasiyahan nito ay kasiyahan rin para sa kanya. "Yinah, are you ok?!" its Rea shes my bestfriend. She really looks worried kaya ngitian ko ito bagamat alam ko na kahit ang pagngiti ko ng maayos ay hindi ko na magawa. Nasasaktan siya, naiiyak pero wala namang mangyayari kung iiyak sya diba. Ayw niyang kaawan sya ni Ram, ayaw niyang balikan siya nito dahil naaawa sa kanya. "Yeah, im ok!" nginitian ko sya, gusto kong ipaabot sa kanya na ok lang ako. aoero ang totoo gustong gusto niyang ihagis ang sarili patungo sa lalaking ilang arw ng laman ng isip niya, ang lalaking mahal na mahal nya at ang lalaking nagdudulot sa kanya ngaon ng sakit. Gustong gusto niya itong yakapin, sa ilang araw na pagkawala nito hindi sya natahimik, nasa dibdib niya ang bigat ng pag-aalala para dito. Lahat ng kaibigan nito napagtanungan niya. Pero ni isa sa mga ito ay hindi alam kung nasan si Ram. "Ayaw mo ba syang kausapin?!" "No, hindi na! masaya sya oh, sino ba naman ako para hadlangan ang kaligayahan niya." I look at them, masaya silang nagtatawanan, hindi niya kayang sirain ang kasiyahan ng iba kahit nasasaktan sya. Hindi sa nagpapakamarter sya, mas hindi niya kaya kung kasama niya si Ram pero iba naman ang mahal nito, na iba yong nasa isip nito. Kaya niyang magparaya at hayaan ang mga itong maging masaya. Lumingon sya kay Rhea at hindi na niya napigilan ang sarili na umiyak. Durog na durog sya, at hindi niya alam kung pano sya tatayo ulit. Kaya pa ba niyang harapin ito? Being with him is the happiest day of her life, wala na syang masasabi, he's such a blessing. He is my treasure, the love of her life pero sabi nga nila sa isang relasyon dumadaan talaga sa punto na magkakaroon ng misunderstang, your not inlove kung hind ka masasaktan. Pero nakalimutan niya na kassma sa isang relasyon ang mafall out ang mawalan ng gana at pagmamahal. But she never expected that she may experience it.Akala ko we are always happy and contented with each other , I thought he love me that much para hindi ako masaktan. Pero nagkamali ako, akala ko sya na eh, akala ko sobrang mahal niya ko. Nag-uunahan sa pagpatak ang mga luha niya, nagsisikip ang dibdib niya gusto niya naman talaga itong sumbatan, gusto niya itong tanungin kung anong nangyari, gusto niyang malaman kung ni katiting bay wala na itong pagmamahal sa kanya. Pero hindi niya magawa, dahil hindi niya kayang marinig ang katotohanan na may mahal na itong iba at wala ng pagmamahal sa kanya.Dapat ko na ba syang sukuan agad? O dapat ko ba syang ipaglaban? Naguguluhan sya, nahihirapan syang magdesisyon. Matuling lumipas ang mga araw, nakabalik na din ito. Pero wala itong kaalam alam na alam na niya ang ngyayari, she's waiting him to confess pero wala yata itong balak sabihin at makipagbreak sa kanya. She act as if nothing happened and act as if numb. Pero hindi niya kayang manatili at makulong sa isang sitwasyon na pareho silang nasasaktan at the same time. Masaya sila sa school, ngumimgiti at nagtatawanan, sumasabay sa kwentuhan but I know and I feel the difference of Ram then and now. "Love,punta ko sa bahay niyo tonight ah, namimiss na kita eh." nakita ko ang pagkalito sa mukha niya, but then she look at me and smile softly at tumango. Parang pinipiga ang puso ko sa ngiti niyang hindi umabot sa mga mata. "Please dont be sad, nalulungkot ako" sabi ko sa kanya,lumapit ako sa kanya at niyakap ko sya ng mahigpit. Droplets of tears falls from my eyes, hindi ko na sila napigilan, pasimple kong pinunasan ang mga ito its not the right time, sumasakit na din ang lalamunan ko sa pagpipigil na uwag mapahagulhol. "I'm sorry b-baby halos pabulong na lang ang pagkakasabi niya pero malinaw pa ring umabot sa tenga ko. She deeply sigh at mas lalo akong naiiyak. Nagpaalam ako sa kanya na mag ccr lang sandali, pero sa sitwasyon ko ngayon mas kailangan ko ng umuwi, hindi ko na kayang pigilan ang emosyon ko. Ito yongnisa sa napakahirap gawin, ang manatiling nakangiti at masaya kahit sa kalooblooban mo iyak na iyak ka na. I knocked him twice bago niya binuksan ang pinto. Matagal akong nakatayo sa b****a ng pintuan nila, tinititigan ko ang gwapo niyang mukha,ang malamlam na awra niya, ang lungkot sa mga mata niya, I love this man so damn much. Inangat ko ang kamay ko para abutin niya ito, inabot niya naman ito, yumakap ako sa braso niya habang inaakay niya ko papuntang living room. " Love dito ako matutulog ah, daya mo kasi ang tagal mong nawala. Super miss kita!" pilit kong pinapasaya ang boses ko, nagkwento ko sa kanya kung anong mga nagyari sakin the past few days habang wala sya. Except sa pagpunta ko sa resort nila at malaman ang lahat. He was caressing my hair na lalong nagpapabigat sa nararamdaman ko. "Di ka ba hahanapin sa inyo?" Umiling ako"No" ayaw mo ba ko dito?!" "O-of course not!" tumayo ako, pumunta ako sa kitchen, I look something na pwede kong ihanda, gagawa ako ng vegie salad. "Sit and relax ka lang dyan baby, let me prepare for us!" parang ipo ipo ang mga galaw ko nag-ayos ako ng table sa labas sa garden nila sa ilalim ng puno kung san madalas kaming kumain mag-ihaw and magbonding, I want this night to be special for us. I prepared some meat, suasages and grilled it. " Let me help you ok" she hug me so tight, being in his arm is priceless. Nakatapos na kami sa paggigrilled, all is sets from table to foods and arrangement. And its perfect.Nagsimula na kaming kumain, tahimik lang sya unlike dati ,ako lang yong nagkukwento, sumasagot naman sya sa mga tanong ko pero alam mo yong ang lapit niya pero parang napakalayo, hindi ko na sya maabot at nasasaktan ako sobra. Natapos ang dinner namin masaya ako na kasama sya, masaya ako na nakikita sya. Pero hindi ako masayang nakikita syang nahihirapan. "Love" tawag ko sa kanya, tumingin naman sya, hindi ko alam kung paano ako mag ummpisa na hindi ako maiiyak. Kinuha ko ang kamay niya at pinisil ng bahagya. Magkaharap kami tanglaw ang liwanag ng buwan na lumalagos sa mga dahon ng puno kung san kami nakapwesto. Ang lamig ng hangin na tumatama sa mga balat ko pakiwari koy tumatagos hanggang sa puso ko. Tinitigan ko sya, yong mga luha kong sunod sunod ang patak at agos. Isang luha ang kumawala sa mata niya. I know this is the last time na makikita ko sya. "Y-Yinah" "I'm setting you free love, binibigay ko na ang kalayaan mo" halos mabulunan ako sa sobrang emosyong nararamdaman ko. Yong hagulhol kong matagal ko ng pinipigilan tuluyan ng humulagpos. "Yinah I'm so sorry!" umiiyak na rin sya, lumapit sya at niyakap ako. "No, please dont! Its not your fault, hindi mo kasalanang magmahal, hindi mo kasalanan na nafall out ka, i just came here p-para magpaalam,gusto kong malaman mo na m-mahal kita, mahal na mahal kita love, pero alam ko at nararamdaman ko na wala na, wala na yong love mo para sakin, at pinipilit kong tanggapin yon kahit masakit !" pagkatapos kong sabihin yon, mabigat ang mga hakbang na naglakad ako palayo, palayo sa taong mahal na mahal ko, palayo sa kaligayahan ko palayo sa taong ang tanging hangad ko ay kaligayahan kapalit ng kaligayahan ko. Kasabay ng mabilis na pagdaloy ng luha ko ay ang mabining pagpatak ng tubig galing sa langit, waring nakikisabay sa pighating nararamdaman ko ng mga oras na ito. Sumasabay sa matinding sakit na sumisigid sa puso ko. May mga pagkakataon at sitwasyon talaga na kailangan nating bitawan ang isang bagay lalo na kung nakakasakit ito sa atin. Napakahirap kumapit sa isang bagay na pilit mong hinahawakan pero nagpupumilit bumitaw. Masarap at masakit ang magmahal pero bakit nga ba sa kabila ng sakit mas pinipili pa rin natin ang sumugal sa isang bagay na wala namang kasiguraduhan.