KABANATA XXVIIII – “DEATH”
WALA akong ideya kung ilang araw o gabi akong nakakulong sa isang napakadilim na kwarto na tanging isang bote lang ng tubig ang meron ako. Nagmistula akong bulag sa kadiliman. Nabibingi sa matinding ingay ng mahabang katahimikan. Malamig ang sahig at pader. Hindi ko magawang makita ang sarili ko, wala akong naalalang binulag nila ako. Pagkagaling namin mula sa bahay ng baklang attorney ay kaagad nila akong dinala rito. Hindi ko rin nagawang makita talaga si Lorenzo. Wala akong kaalam-alam sa kung anong ginawa nila sa bata, kung nasaan ito ngayon. Hindi ko man lang narinig ang boses niya.
Hindi naman ako nakakaramdam ng kahit na anong uri ng takot o kaba. Napupuno ako ng galit. Galit na maaaring makapatay ng higit isang libong katao---galit na papatay sa mga
