REVENGE

**ANG PIGING NG MGA LAWIN **KABANATA 1: Ang Pamana ng Kadiliman** **Ang Batang Walang Pangalan** Ang pangalan ko ay **Celestine**. Isang pangalang hango sa langit, ngunit ang buhay ko ay laging nakabaon sa putik. Sabi ni Nanay, isinilang ako sa gitna ng isang malakas na bagyo dalawampung taon na ang nakalipas. Ang aking ama ay isang simpleng hardinero sa Mansyon Alcantara, si Tatay Isko. Siya ang tipo ng tao na marunong makipag-usap sa mga halaman, ngunit hindi marunong lumaban sa mga tao. Namatay siya noong limang taong gulang pa lamang ako—isang "aksidente" umano sa loob ng kumpanya ng mga Alcantara kung saan siya ay nadaganan ng mga mabibigat na kargamento. Walang imbestigasyon. Walang hustisya. Ang tanging ibinigay sa amin ay isang selyadong sobre na may kaunting pera at ang pahintulot na manatili sa maliit na barong-barong sa dulo ng kanilang lupain. Ang nanay ko naman, si Aling Rosa, ay naging labandera ng pamilya sa loob ng dalawang dekada. Siya ang taga-pawi ng bawat mantsa sa mga mamahaling damit ni Doña Victoria, habang ang sarili niyang mga kamay ay unti-unting nakakain ng matapang na sabon at pagod. **Ang Tanikala ng Utang** Noong labindalawang taong gulang ako, tinamaan si Nanay ng malalang sakit sa baga. Sa desperasyon na madala siya sa ospital, lumuhod siya sa harap ni **Doña Victoria Alcantara**. "Parang awa niyo na, Señora... pahiramin niyo po ako ng pambayad sa doktor. Pagbabayaran ko po sa pamamagitan ng pagtatrabaho hangga't kaya ko," pagmamakaawa ni Nanay. Binigyan siya ng pera, ngunit may kasamang kasulatan—isang kontratang hindi naintindihan ni Nanay dahil sa labis na pangangailangan. Ang limampung libong piso na hiniram niya ay tumubo nang tumubo. Nang mamatay si Nanay makalipas ang isang taon, hindi namatay ang utang kasama niya. "Celestine," tawag sa akin ni Doña Victoria noong araw ng libing ni Nanay. Ni hindi siya bumaba sa kanyang sasakyan. "Ang nanay mo ay may utang pa sa aming pamilya na umabot na sa limang daang libong piso dahil sa mga interes at gastos sa ospital na kami ang nag-abono. Wala kang kamag-anak. Wala kang pera. Kaya simula ngayon, sa mansyon ka na titira." "Mag-aaral pa po ba ako, Señora?" tanong ko noon, may bahid pa ng pag-asa. Isang mapait na tawa ang isinagot niya. "Mag-aaral? Ang utang ay binabayaran ng pawis, hindi ng libro. Magtatrabaho ka bilang katulong hangga't hindi nababayaran ang bawat sentimong kinuha ng nanay mo sa amin. Ituturing mo itong utang na loob dahil hindi kita hinayaang mabulok sa kalsada." Doon nagsimula ang aking pagkabilanggo. **Ang Buhay sa Ilalim ng mga Lawin** Pitong taon na ang nakalipas simula nang pumasok ako sa Mansyon Alcantara bilang alila. Ang bawat umaga ko ay nagsisimula sa alas-kwatro—paglilinis ng mga banyong mas malaki pa sa dating bahay namin, pagpapakintab ng mga de-lata at pilak na kagamitan, at pagtitiis sa mga panlalait ng pamangkin ng Doña na si **Bianca**. "Celestine, dalian mo! Bakit may alikabok pa itong *piano*? Kaya ka lang naman nandito dahil sa awa namin, kaya ayusin mo!" sigaw ni Bianca habang pinapatunog ang mga nota na tila ba tinutukso ang aking pagkatao. Tinitiis ko ang lahat. Ang bawat sampal na natatanggap ko kapag may nababasag na baso, ang tira-tirang pagkain na ibinibigay sa akin sa kusina, at ang lamig ng silid sa bodega kung saan ako natutulog. Tinitiis ko dahil naniwala ako kay **Julian**. Si Julian ang panganay na anak ni Doña Victoria. Siya ang "liwanag" na akala ko ay magliligtas sa akin. Nagsimula ang lahat sa mga palihim na pag-abot niya ng tinapay sa akin, hanggang sa naging mga sulat, at nauwi sa mga gabi ng bulungan sa hardin. "Pangako, Celestine," bulong niya sa akin isang gabi sa ilalim ng puno ng narra. "Babayaran ko ang utang mo kay Mama. Itatanan kita. Magpapakalayo-layo tayo at bubuo ng sariling buhay." Dahil sa mga salitang iyon, naging matamis ang bawat paghihirap ko. Akala ko, ang pag-ibig niya ang susi sa aking hawla. Hindi ko alam na siya mismo ang magsasara ng pinto nito at magtatapon ng susi sa dagat. **Ang Pagbagsak ng Maskara** Isang gabi, habang naglilinis ako sa labas ng *study room*, narinig ko ang seryosong usapan nina Doña Victoria at Julian. "Julian, alam ko ang ginagawa mo sa katulong na 'yan," malamig na sabi ng Doña. "Masyado ka nang nalulubog. Kailangan mo nang pakasalan si Bianca para mapagsama ang ating mga lupain. Ang Celestine na 'yan? Isa lang siyang gamit. Isang libangan." "Alam ko, Ma," sagot ni Julian. Parang huminto ang t***k ng puso ko sa tono ng kanyang boses. Walang pag-aalinlangan. Walang pag-ibig. "Pinaglalaruan ko lang naman siya para hindi siya maging problema sa mansyon. Madali siyang utuin. Huwag kayong mag-alala, itatapon ko rin siya kapag nagsawa na ako." Doon nagsimulang mamatay ang Celestine na marunong magmahal. Ang bawat pangarap na binuo ko kasama niya ay naging abo sa isang saglit. Pero hindi pa doon natatapos ang lahat. Kinabukasan, ang isang nakaplanong "nakawan" ay isasagawa nila para tuluyan na akong burahin sa kanilang buhay.