เอย
ตอนนี้ก็ผ่านมาสี่เดือนแล้วที่ฉันกับพี่ซันต์รู้จักกัน หลังจากวันที่เขาไปบ้านฉันและบอกกับพ่อแม่ว่าจะขอจีบฉัน ตั้งแต่นั้นเขาก็เดินหน้าเต็มที่ แต่ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวหรอกนะที่แสดงออกต่อความรู้สึก ฉันเองก็ไม่ต่างจากเขาเหมือนกัน
จะว่าฉันใจง่ายก็ได้แต่ฉันก็ไม่รู้ทำไมฉันรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย และรักเขาได้ภายในเวลาแค่สี่เดือนที่เรารู้จักกัน
ความรู้สึกของฉันที่มีต่อพี่ซันต์มันมีทั้งโหยหา เฝ้ารอ คิดถึง รัก ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายอ่ะ คือมันเหมือนสัญญาใจต่อกันมานานแล้ว พอได้เจอกันแล้วหัวใจก็เรียกร้องให้ทำตามสัญญาทันที
“เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับนะครับ” วันนี้พี่ซันต์มาส่งฉันที่ทำงาน ซึ่งเป็นปกติที่เขามารับส่งฉัน
พี่ซันต์เคยให้ฉันไปทำงานบริษัทเขาด้วยนะ บอกว่าอยากเจอฉันทุกวัน แต่ฉันพึ่งทำงานที่นี่ได้ไม่นานอยากทำให้ได้สักปีก่อนแล้วค่อยออก พี่ซันต์ก็เข้าใจและไม่ได้ว่าอะไร
“ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ” ฉันตอบกลับ
