สองวันต่อมา...
“ขอบใจแกนะที่ช่วยเป็นธุระให้ฉัน” ฉันบอกขอบคุณข้าวโอ๊ตที่มาช่วยฉันเรื่องทำบุญบ้าน
อีกอย่างตอนนี้บ้านฉันมีศาลแล้วนะ ก็ทำตามแบบคนแก่เขาบอกนั่นแหละว่าจะได้ช่วยปกปักษ์รักษาเจ้าของบ้านจากสิ่งที่มองไม่เห็น
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ว่าแต่บ้านแกหน้าอยู่มากอ่ะ สวยกว่าในรูปอีก” ข้าวโอ๊ตบอกมา
“ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นฉันจะซื้อเหรอ ว่าแต่แกจะอยู่กับฉันกี่วันละ” ฉันตอบกลับไป
ฉันน่ะหลงรักบ้านนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยแหละ ฉันถามข้าวโอ๊ตไปเพราะนางจะค้างกับฉันด้วย
“ก็สักสองสามคืนนี่แหละ” ข้าวโอ๊ตตอบกลับมา
“ดีเลย ฉันจะได้ไม่เหงา”
“เหงาก็กลับไปที่ร้านสิย๊ะ” ข้าวโอ๊ตตอกกลับ
“ฉันยังไม่พร้อมอ่ะ” ที่ไม่พร้อมนี่ก็เพราะคนที่กำลังอยู่หน้าบ้านตั้งนานสองนานน่ะสิ
“เอย เอย” เนี่ย นอกจากไม่เข้าบ้านแล้วก็ยังยืนเรียกฉันอยู่ที่เดิมอีก
เฮ้อ!
“ฉันล้อเล่นหน่า” ข้าวโอ๊ตบอกฉัน และฉันรู้ว่ามันล้อเล่นจริง
