Akda 23
Kahit na may agam agam ang aking dibdib sa pagkakaalam ng mga tao na buhay si Eduardo ay nanatili akong tahimik at pinanghahawakan ang kanyang pangako. Muli akong bumalik sa treehouse at inaasahan ko na ang aking madadatnan dahil alam ko na nag aaral muli si Eduardo ng dayuhang salita para sa akin. Simple pero nakakakilig dahil ma effort siya. Nabura ang ngiti sa aking labi ng pagbukas ko ay wala siya. "Eduardo?"tawag ko. "E-Eduardo?"nag uumpisa na akong kabahan dahil walang sumasagot sa akin. Bumaba ako sa treehouse at tumingin sa malawak na bukirin. "Eduar---" "mahal ko.."napasinghap ako ng may biglang yumakap sa akin mula sa likod. Nakahinga ako ng maluwag ng marinig ko ang boses niya malapit sa aking tenga. "Eduardo naman!kinabahan ako akala ko ay wala ka na!"inis na humarap
- Writer
