Bazı anlar vardır, insanın iç dünyasında yankılanan sessiz çığlıklar gibidir. İşte benim içimdeki sessiz çığlık da tam olarak böyle bir şeydi. Batuhan'ın yokluğunda, evin dört duvarı arasında kendi kendime kaldığım anlarda, yalnızlığın soğuk nefesini en derinden hissediyordum. Evet, evliydim ve hayatımda beni seven bir adam vardı, ama o anlarda, onun yokluğu sanki beni bütün dünyadan soyutluyordu.
Son bir haftadır Batuhan'ın eve gelmemesi sinir uçlarımı zıplatıyor, beni bekleyişin sınırlarına itiyordu. Her gece onun eve dönüşünü beklerken, zamanın nasıl akıp gittiğini bile unutuyordum. Ve bu bekleyiş, her geçen gün daha da dayanılmaz bir hal alıyordu.
Neden böyle yapıyordu? Sadece çocuk istemeyişim yüzünden mi bu kadar mesafe koymuştu aramıza? Normalde akşamlarımızı birlikte geçirirdik,
