Akşam hazırlanmış bir şekilde evden çıkacakken Asya’nın karnının ağrımasıyla yemeğe gitme planımız İptal olmuştu. Bize gelen Uğur ve Atakan koltukta otururken yemeği hazırlayıp evde yedik.
“Bir anda karnı ağrımaya başladı, kusura bakma dışardaki kadar lezzetti yemekler yok.”
“Hiç önemli değil, o iyi olsun yeter ki, ayrıca yemeklerin de çok güzel.”
İkimizin de bakışları koltukta oynayan hallerine kaydı.
“Babam gelecek biliyor musun Atakan?” dediğinde gözlerim Uğur’a kaydı.
“Ne zaman gelecek? Bence gelmeyecek.”
Gözleri bana kaydı.
“Anne babam gelecek değil mi?”
Başımı salladım.
“Bak gelecek. Benim annem polis babam ise asker bu yüzden onların işi zor. Her zaman eve gelemiyorlar.”
Bunu ona ben söylemiştim. Bu çocuk daha dört yaşındaydı ve düşündüğü konular can yakıyordu.
“Anneni
