Lost in the unknown world of magic

Si Ephiphany, o mas kilala bilang Panyang, she never believed that magic could truly exist in this modern era. Para sa kanya, ang mga kwento tungkol sa mundo ng mahika, mythical creatures, at ancient powers ay puro pantasya lamang mga bagay na imposible sa totoong buhay. Ngunit nagbago ang lahat nang bigla siyang mapadpad sa isang mundong puno ng mahika, misteryo, at panganib. Noong una, akala niya isa lang itong bangungot o isang kakaibang panaginip. Pero habang mas lalo niyang nakikilala ang mundong iyon, mas nagsisimulang magkaroon ng saysay ang lahat. Unti-unti niyang napagtanto na hindi aksidente ang pagdating niya roon. She was sent there for a reason. Habang nadidiskubre niya ang mga lihim tungkol sa kanyang nakaraan at tunay na pagkatao, nalaman niyang konektado siya sa mundong iyun. Pero kasabay ng katotohanan na iyon ay isang nakakatakot na tanong na hinahanapan niya ng kasagutan. Siya ba ang itinakdang maging tagapagligtas… o ang mismong magiging dahilan ng pagkawasak ng lahat? Ephiphany Ligardo POV They said life is beautiful and that life is worth living. Pero bakit parang hindi naman? Bakit ang unfair ng mundo sa akin? Wala akong mga magulang. Iniwan lang nila ako sa orphanage, at ni isa mang kamag-anak ay walang naghanap sa akin. Sa tingin mo ba, worth living pa rin ang buhay kung ganito? Ang tanging alaala na lang na meron ako sa kanila ay isang kwintas na hugis buwan. Napabuntong-hininga na lang ako. Ngayong labinsiyam na taong gulang na ako, nasa senior high school pa rin ako dahil ilang beses akong napilitang huminto sa pag-aaral. Hindi kinaya ng katawan ko ang pagsabayin ang pag-aaral at pagtatrabaho, kaya nagpahinga muna ako ng isang taon para makabawi. Ngayon, balik-eskwela na ulit ako. Mabuti na lang at nakakuha ako ng scholarship sa isang private school. Akala ko iyon na ang magiging simula ng mas maayos na buhay ko. Hindi ko lang alam na doon pala magsisimulang maging impyerno ang lahat. Mas gugustuhin ko na lang yatang hindi makatapos kaysa araw-araw ko silang harapin habang pinapahiya at pinapahirapan nila ako sa harap ng napakaraming estudyante. Kung puro sakit at paghihirap lang din ang naghihintay sa akin... may saysay pa ba talaga ang buhay ko? *splashhh "HAHAHAHAHAHAHA" their laughter echoes through the wall inside the classroom. No one dared to stop them, takot din kase sila sa mga to baka sila pa ang pag-initan no one dared to try to save me from this bully, they just stared and enjoyed the entertainment. Hindi naman na bago sa akin ang ganitong scenario araw-araw. Sanay na akong maging source of their entertainment, pero mukhang hindi pa ako ganun ka manhid para hindi makaramdam ng hiya, insulto, at awa para sa aking sarili. Bakit ba napaka duwag ko, bakit hindi ko kayang lumaban at ipagtanggol ang sarili ko sa mga bully na ito. Ah! oo nga pala, kapag gagawin ko iyun pagbabantaan nila akong papatalsikin nila ako sa paaralang ito and also they would make sure that no school would accept me, ganun sila ka sama they'll go beyond their evilness just to ruined someone's life. Napakuyom ako ng aking kamao, pinigilan ko ang mga nagbabadyang luhang tutulo sa aking mga mata ko, mas lalo lang nila akong kukutyain kapag nakita nila akong umiiyak, and i won't give them the satisfaction. "Aweee. look i think she's gonna cry" "aweeee" I took a deep breath and pick my things that was scattered on the floor. Akmang pupulutin ko ang libro ko ng sipain naman eto ni Meya, hinayaan ko sya at ibinaling nalang sa iba kong gamit ang aking atensyon. "Ugh! so pathetic" "And gross" "like ewww" "Poor girl" At kung ano-ano pang mga pangit na salita sinasabi nila sa akin. It doesn't affect me, mas malala naman sila kaysa sa mga lumalabas sa kanilang mga bibig. Nung malapit ko na matapos ligpitin ang mga gamit ko ay bigla nalang hinablot ni Geybin ang bag ko kaya napatayo ako. "Ibalik mo sa akin yan" mahinahon ngunit may diing sabi ko sa kanya. "Eto ba? *scoff* sabihin mo muna please master geybin ibalik muna sa akin ang bag ko please please" aniya na may halong pangungutya. Ang sarap suntukin ng mukha ng gago mukha namang sigbin. "Akin na sabi yang bag ko eh!" Singhal ko at hinablot mula sa kanya ang bag ko kaso hinigpitan niya ang hawak niya sa bag ko at wala talaga siyang balak na ibalik ito sa akin. "Woah! guys look at this b***h! tumatapang kana ah! haha hey everyone look at her" ani pa niya sa lahat. Nakikipag-agawan padin ako sa kanya sa bag ko kahit na alam kong maaari nila akong sasaktan dahil nanlaban ako. "She got some nerve eh?" Seinna "Well looks like someone needs a lesson for being a b***h" Nakangising ani ni Meya na may masamang balak. Nabitiwan ko ang pagkakahawak ko sa bag ko ng bigla akong hablutin sa buhok ni Meya at kinaladkad saka malakas na isinandal sa locker ng pabagsak. Napadaing ako sa sakit ng impact kaya medyo nanghina ang katawan ko. "How dare you to try to fight us back you b***h? alam mo ba ang kaparusahan sa ginawa mo hah?" nanggalaiting aniya. How hypocrite, they expect you to just accept everything they done to you but couldn't accept it kapag lumaban ka para ipagtanggol ang sarili mo? ni wala panga akong ginawa eh! Of course gusto nila na katakutan sila because in that way they feel powerful, na akala mo ay kapag dadaan sila lahat yuyuko sa kanila. Malalaki ang ulo dahil alam nilang kahit anong gawin nila ay walang susuway sa kanila, takot ang paaralan sa kanila dahil mga anak sila ng mga politicians, mga big time businessman kaya ganun na lamang kataas ang kanilang tingin sa kanilang sarili, kahit mga studyante lamang sila ay may kapangyarihan silang maghari dito sa buong paaralan na ito, napaka unfair para sa mga katulad kong gusto lamang mag-aral at makapagtapos. kung sanay naging anak nalang din ako ng mayaman para hindi ko ito pagdusahan. "Makinig kayong lahat, walang sino man sa inyo na mas mababa sa amin ang magtatangkang kalabanin kami dahil alam ninyu kung ano ang inyung kahahantungan right?" Anunsyo ni Meya sa buong klase na siya namang sinang-ayunan nilang lahat tss these cowards. "Duwag" buong tapang na aniya ko kahit na nanghihina ako dahil sa ginawa niyang pagbalibag sa akin sa locker. "What did you just say?" nanggagalaiting tanong niya kaya nginisihan ko siya. "Bingi kaba? sabi ko duwag, duwag ka,duwag kayong lahat hahaha! anong ipinagmamalaki mo? ninyu? yung mga magulang niyong mga kurakot? Nagmamatapang kayo e nagtatago naman kayo sa saya ng magulang niyo--" *Pak "You crazy b***h!" *pak *pak "HAHAHAHA" para akong baliw tumatawa kahit sinasaktan nila. "Owimjii! she's getting insane" commento naman nung isang ka klase ko. "AHHHHHH! get off me, geybin you jerk take this b***h of me arrghhh!" she's screaming in pain. Napangisi naman ako, kung papahirapan lang din naman nila ako why not give them a souvenir that will stay with them for the rest of their life right? Kinagat ko si Meya sa leeg niya hanggang sa dumugo eto, sinuntok naman ako ni geybin dahilan upang humiwalay ako kay Meya, i tasted blood and it's so disgusting. Dinura ko sa harapan nila ang dugong nakuha ko kay Meya at pinunasan ang aking labi, nginisihan ko sila. Now who's looks terrified, ang pinaka ingat ingatan niyang imahe ang kanyang flawless looks ngayon ay hindi na. Hiyaw pa din siya ng hiyaw at walang tigil na sumisirit ang dugo sa kanyang leeg kaya natataranta sina geybing at kaagad na tinulungan dalhin sa clinic si Meya. Tinignan ko sila at kaagad na nag atrasan sila na para bang sila ang isusunod ko. "Gosh! she's scary" "what is she a rabid dog" "more than that actually " "that was so scary and gross" kinuha ko na agad ang bag ko at dali-daling lumabas ng classroom at nagpunta ng cr. Kaagad akong naghilamos at nagpalit ng damit na malinis, inayos ko ang aking sarili at bumaba hanggang sa makarating ako ng gate. Mukhang hindi pa na notified ang SG kaya hindi niya ako hinarang, i took that opportunity to get out of there and went home. For sure ipapahunting ako ng magulang ni Meya and i don't care, i don't plan to stay here anymore now that i made a big enemies. "I should get out of here as soon as possible " cuz this place is not safe for me anymore , hindi ko kaya ang pamilya nila, isa lamang akong ulila at walang kamag-anak, ako lang nagpapaaral sa sarili ko, anong laban ko sa anak ng politiko kayang-kaya nilang baliktarin ang lahat kaya wala nang saysay pa na manatili ako dito, masaya lang ako na nakaganti sa kaniya, at least kay Meya manlang na siyang nangunguna sa pagpapahirap sa akin, and for the first time i made myself proud that i stand up for me and that's what matters.