บทที่ 4 ตอนที่ 2

3093 Words

คนขับรถแท็กซี่ลงมาช่วยอุ้มร่างผอมบางของคนป่วยขึ้นไปนั่งด้านหลัง แล้วเก็บวีลแชร์ใส่ท้ายรถให้เรียบร้อย ติรณานั่งอยู่ข้างๆ แม่และคอยประคองกอดอยู่ตลอดเวลา ส่วนแม่ก็กำมือลูกสาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เป็นเช่นนั้น...เหมือนเช่นวันวาน... ติรณาดีใจที่แม่มีความสุขมากกว่าที่เธอคาดหวัง แม้ตอนแรกจะยังหวาดระแวงอยู่บ้าง แต่พอได้เห็นดอกไม้ต้นไม้ และสิ่งแวดล้อมอันร่มรื่น ท่านก็เริ่มผ่อนคลาย และมีรอยยิ้ม ตื่นตาตื่นใจไปกับความแปลกใหม่ภายนอกโลกใบแคบๆ ที่เคยอยู่มาทุกเมื่อเชื่อวัน หญิงสาวอยากจะพาแม่ไปเดินเล่นในห้างด้วยซ้ำ แต่เพราะเวลาล่วงเลยบ่ายคล้อยมากแล้ว ถึงเวลาที่ท่านต้องพักผ่อน และเธอก็ให้สัญญาว่าวันหลังจะพาออกมาอีก อาศัยช่วงเวลาที่ยังไม่ได้งานใหม่ ได้ดูแลท่านอย่างเต็มที่ ได้พาไปไหนมาไหนเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง “แม่คะ...ถึงบ้านเราแล้ว เดี๋ยวค่อยไปนอนต่อนะคะ” เธอแตะไปที่มือแม่แล้วเขย่าเบาๆ เพื่อปลุกให้ตื่น เพราะตอนนี้รถแท็กซี่มาจอดอยู่หน้าประตูรั้วของห้องแถวแล้ว หญิงสาวขยับลงจากรถ ขณะที่คนขับเปิดประตูออกไปช่วยนำวีลแชร์ลงมากางรอรับ จากนั้นก็เข้าไปอุ้มผู้ป่วยลงมานั่ง ติรณาก็จ่ายค่ารถแล้วเข็นแม่พาเดินจะเข้าไปด้านในอาณาเขตของห้องเช่า “หงส์!” เสียงห้าวทุ้มเอ่ยเรียก ทำให้ร่างเล็กในชุดกางเกงวอร์มขายาวกับเสื้อยืดธรรมดาสีฟ้าอ่อนหยุดชะงัก “...” เธอจำได้ดีว่าเป็นเสียงของผู้ใด หญิงสาวหันขวับไปมอง แล้วก็เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ “ผมมารอพบหงส์...ผม...” ชายหนุ่มที่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ค่อยเดินเข้ามาใกล้เธอ เขามาดักรอนานแล้ว เผื่อหญิงสาวจะออกมาจากห้องเพื่อไปที่ไหนสักแห่ง แต่กลายเป็นว่าเธอเพิ่งจะกลับ ไม่เป็นหรอก ยังไงก็ได้พบกันแล้ว... “คุณมาที่นี่ทำไม รู้หรือเปล่าว่าชีวิตฉันต้องเจออะไรบ้าง” ภวัตแลบลิ้นเลียริมฝีปากด้วยสีหน้าสิ้นหวัง “ผมอยากอธิบาย อยากขอโทษ...แล้วก็อยากรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น” “คุณหยุดเถอะ...ให้มันจบแค่นี้ดีกว่า” ว่าแล้วก็หันไปเข็นรถพาแม่เดินต่อ ภวัตก็เข้ามาฉุดแขนรั้งเอาไว้ “ขอร้องล่ะ...คุยกับผมก่อนนะหงส์” “เอาเวลาไปดูแลเมียคุณดีกว่าไหม เดี๋ยวก็มาหาเรื่องฉันอีกหรอก” เธอรีบสะบัดแขนออก ในขณะที่แม่ก็หันมามองว่าเกิดอะไรขึ้น หญิงสาวก้มลงแล้วบอกแม่ว่าเขาเป็นเพื่อนที่ทำงาน มาคุยธุระกำลังจะกลับแล้ว ท่านก็พยักหน้ารับทราบอย่างว่าง่าย “มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมบอกตำรวจไปแล้วว่าเรื่องที่ผมถูกทำร้ายไม่เกี่ยวข้องกับคุณ” “คนที่ไม่เชื่อคือเมียคุณต่างหาก คุณสองคนเลิกมาวุ่นวายกับชีวิตฉันก็พอ ฉันไม่อยากรู้อะไร ไม่อยากคุย ไม่อยากเจอคุณด้วย” “หงส์!” “คุณภาม! มาอยู่ที่นี่จริงๆ ถึงขั้นหนีออกจากโรงพยาบาลมาหามันเชียวเหรอคะ” ร่างนั้นตรงปรี่เข้าไปหาสามีซึ่งกำลังยืนคุยอยู่กับผู้หญิงที่เธอเกลียดที่สุดในชีวิต ทันทีที่ลงจากรถ... เธอไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล ปรากฏว่าชายหนุ่มได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว และไม่สามารถติดต่อได้ อรอินทร์รู้ทันทีว่าสามีของเธอกำลังอยู่ที่ไหน! “เอิร์น...คุณมาที่นี่อีกทำไม ผมก็บอกแล้วว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับหงส์” เขากล่าวบอกภรรยาอย่างหัวเสีย ไม่คิดว่าเธอจะตามมาได้ เพราะวันนี้หญิงสาวต้องไปร่วมงานสังคมที่เธอชื่นชอบ และมันสำคัญกับเธอเสมอ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองและครอบครัว “มาจับชู้ไง...แล้วดูสภาพสิ คุณดูสภาพชู้รักของคุณด้วย ว่าคู่ควรจะให้คุณใฝ่ต่ำลงไปเกลือกกลั้วด้วยหรือเปล่า” เธอมาหยุดตรงหน้าเขา สายตานั้นจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวอีกคน ติรณาได้แต่ส่ายหน้าและถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ในใจลึกๆ นั้นปวดหน่วงจนต้องกลืนน้ำลายลงคอบรรเทาความร้าวราน แล้วก็ปลอบใจตัวเองว่าที่เป็นแบบนี้เพราะเธอหลงผิด แต่อีกไม่นานมันก็จะผ่านไป เหมือนทุกๆ ครั้งที่ความเลวร้ายผ่านเข้ามาในชีวิตนั่นแหละ... “หงส์...แม่กลัว” ดวงดาวบอกลูกน้ำเสียงสั่นเครือ ยิ่งอรอินทร์หวีดเสียงเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกถึงการถูกคุกคามมากเท่านั้น “ไม่เป็นไรค่ะ เราเข้าบ้านกันนะคะ” “หยุดเลยนะ...อ่อยผัวคนอื่นมาหาถึงบ้านแล้วคิดจะไปง่ายๆ งั้นเหรอ” ไม่พูดเปล่า ร่างระหงเดินลิ่วๆ ผ่านหน้าภวัตไปดึงผมกลางศีรษะติรณาที่กำลังปลอบแม่ โดยไม่ได้สนใจรอบข้าง “ว้าย!!” รู้ตัวอีกทีก็ถูกกระชากอย่างแรงและเหวี่ยงจนล้มถลาไปกับพื้น เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก “เอิร์น! บ้าไปแล้วหรือไง ไปทำร้ายเขาทำไม” ชายหนุ่มรีบเข้าไปจับตัวภรรยาเอาไว้ แต่เธอก็ยังคงเกรี้ยวกราด ฟาดงวงฝาดงา จนกระทั่งเท้าถีบไปโดนรถเข็นที่ดวงดาวกำลังนั่งตัวสั่นงันงกมองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะล้มคว่ำไปด้วยอีกคน “แม่!” ติรณาที่กำลังบาดเจ็บมือไม้ถลอก และข้อเท้าแพลงรีบควานไปหาแม่ทันที เธอประคองร่างสั่นนั้นด้วยสองมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกกรวดหินบนถนนบาด ตัวเองเจ็บมากกว่านี้ก็ไม่เป็นไร...แต่พอเห็นแม่ถูกทำร้ายไปด้วย หญิงสาวก็ปล่อยโฮอย่างลืมตัว ในขณะที่ของสามีภรรยาก็กำลังทะเลาะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อดิ้นหลุดจากสามีได้ อรอินทร์ก็หยิบท่อนไม้ที่อยู่ข้างๆ พังรถเข็นที่อยู่ตรงหน้าเธอจนยับเยิน อยากไปไหนทีนี้ก็ให้พากันคลานไปละกัน! “ปล่อยฉันนะ! ปกป้องมันทำไม ปล่อย!” ภวัตเข้ามาจับตัวไว้อีก ก่อนจะแย่งไม้ท่อนนั้นทิ้งไป “เลิกบ้าเสียที! นั่นมันคนป่วยนะคุณไม่เห็นหรือไง ไปทำลายของเขาทำไม” “อีแค่รถเข็นเน่าๆ ถือว่าเป็นการเตือน ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับมัน ฉันจะเอาตายทั้งแม่ทั้งลูก พวกสวะอยู่ไปก็รกโลก” อรอินทร์ยังคงไม่หมดฤทธิ์แม่จะออกอาการเหนื่อยหอบ แต่เธอก็ยังกระโดดถีบเตะไปตลอดทางที่ถูกสามีลากกลับไปที่รถ เปิดประตูแล้วทั้งผลักทั้งดันพาเข้าไปด้านในได้สำเร็จ พลางสั่งให้คนขับรีบออกรถกลับบ้านทันที ปล่อยทิ้งให้สองแม่ลูกนั่งกอดกันอยู่บนพื้นอย่างนั้น... “หงส์...ช่วยแม่ด้วย ช่วยด้วย ฮือ...” ดวงดาวตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว มือไม้ไขว่คว้าหาที่พึ่งลนลาน ทั้งที่ลูกสาวก็คอยปลอบประโลมอยู่ แต่ด้วยความตกใจทำให้นางไม่มีสติรับรู้เสียแล้ว “แม่ แม่จ๋า...หงส์อยู่นี่ แม่ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไร...” “แม่กลัว หงส์อย่าทิ้งแม่ไว้คนเดียวนะ ช่วยแม่ด้วย ช่วยแม่...อยู่กับแม่...” “ไม่ไปไหนหรอก...อย่าร้องเลยนะคะคนดีของลูก” ปากบอกมารดาไปอย่างนั้น แต่ด้วยเองกลับน้ำตาไหลไม่ยอมหยุด เจ็บปวดแค่นแค้นในใจเหลือประมาณ แต่ก็ไม่มีปัญญาทำอะไรใครได้ ต้องถูกกดขี่รังแกอยู่ร่ำไป หากตัวลำพังก็ยังพอทน นี่ถึงขั้นลามปามมาทำร้ายแม่ด้วย เธอจะทำอย่างไรดี...อยากไปให้พ้นจากตรงนี้เหลือเกินแล้ว “แม่...แม่กลัว...” “หงส์รู้ค่ะ...แม่รอแป๊บหนึ่งนะ หงส์จะไปดูรถเข็นให้” เธอตบหลังมือแม่ที่กำลังกำมือเธอไว้แน่น ดวงตาของท่านกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง แต่ก็จำต้องค่อยๆ ปล่อยให้นั่งอยู่คนเดียวก่อน แม่ก็เอื้อมมือคว้าหาเธอจนสุดเอื้อมทันทีพลางเอ่ยปากเรียกไม่หยุด หญิงสาวมาจับรถเข็นที่ล้มคว่ำพลิกให้ตั้งขึ้น แต่ก็พบว่ามันอยู่ในสภาพใช้งานไม่ได้เสียแล้ว เนื่องจากอายุการใช้งานก็นานมาก ซ้ำยังเป็นมือสองที่ได้รับบริจาคเมื่อถูกทุบถูกตีก็พังยับเยินกลายเป็นเพียงเศษขยะชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่ง ติรณาเก็บรถเข็นไปไว้ข้างๆ รั้ว เพื่อไม่ให้เกะกะขวางทาง ก่อนจะกลับไปนั่งยองๆ ลงข้างแม่ “หงส์...มาแล้ว” “เดี๋ยวหงส์จะอุ้มแม่ไปนะ” “...” นางพยักหน้า เหมือนว่าตอนนี้จะเริ่มตั้งสติได้บ้างแล้ว แต่ก็ยังคงอยู่ในภวังค์ความกลัวไม่สร่าง ขณะเดียวกัน เพียงพิมพ์ก็เดินออกมาพอดี จึงรีบปรี่เข้ามายังสองแม่ลูก “เกิดอะไรขึ้นหงส์...น้าได้ยินเสียงแล้ว แต่นึกว่าไอ้ผัวเมียห้องแถวฝั่งโน้นมันตีกัน” “มีเรื่องนิดหน่อย น้าพิมพ์ไปเปิดประตูให้หงส์ทีเถอะ หงส์จะอุ้มแม่เข้าห้อง” เธอว่าพลางหยิบกุญแจในกระเป๋าส่งให้ หันซ้ายหันขวาก็เห็นว่านอกจากเพียงพิมพ์แล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก เพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ผู้เช่ารายอื่นจึงยังไม่พากันกลับที่พัก เอาเข้าจริงแม้จะอยู่ที่นี่มานานเท่าอายุขัย แต่เธอก็ไม่เคยสุงสิงกับใครอื่นนอกจากครอบครัวของเพียงพิมพ์ เพราะรู้จักกันมานาน ส่วนคนอื่นๆ นั้นผลัดเปลี่ยนวนเวียนกันเข้าๆ ออกๆ ไม่ใคร่ไปใส่ใจนัก จึงค่อยโล่งอกได้ว่า จะไม่ถูกเอาไปนินทาเสียๆ หายๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่แน่นอน “ใช่เรื่องอีนังผู้หญิงที่มากับตำรวจวันนั้นอีกหรือเปล่าวะหงส์” “อืม...” ติรณาพยักหน้าส่งๆ พลางยกแม่ขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย เดิมท่านก็เป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว ยิ่งพอล้มป่วยก็ยิ่งผอมบางเข้าไปอีก “เอ็งคงอยู่ไม่เป็นสุขแล้วทีนี้...เหมือนเขาจะไม่ยอมง่ายๆ นะ เอ็งจะทำยังไงห๊ะ” เพียงพิมพ์เก็บข้าวของที่หล่นอยู่บนพื้นแล้วเดินนำหน้าไปลิ่วๆ เพื่อไขกุญแจเปิดประตูให้กับสองแม่ลูก “ไม่รู้สิน้า อย่าว่าแต่จะรับมือกับคนพวกนั้นเลย สิ้นเดือนนี้จะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าเช่าก็ยังไม่รู้เลย” หญิงสาวก่นบ่นด้วยความท้อแท้ ขณะที่กำลังอุ้มแม่ไปที่เตียง แล้วค่อยๆ วางท่านลง แม่ก็เกาะแขนเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ตัวสั่นงันงกอยู่ตลอดเวลา ดวงตาแดงก่ำมองนั่นมองนี่ด้วยความหวาดระแวงอย่างน่าสงสาร “พี่ดาว...นี่ฉันเอง พี่ดาวเป็นยังไงบ้าง” เพียงพิมพ์วางของลงบนพื้นแล้วเข้าไปช่วยดูด้วยความเป็นห่วง “หงส์...แม่กลัว...” เป็นคำพูดซ้ำๆ ที่วกวนอยู่อย่างนั้น ปนกับเสียงพึมพำไม่เป็นสรรพ “นี่น้าพิมพ์ค่ะแม่ แม่ใจเย็นๆ นะ ไม่ต้องกลัว ถึงบ้านเราแล้ว” “เป็นหนักขนาดนี้เลยเหรอวะหงส์...พาไปหาหมอดีไหม” “เปล่าประโยชน์จ้ะน้า...ยิ่งไปโรงพยาบาลเจอคนเยอะๆ นั่งรอคิวก็นาน แม่คงจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่” เธอว่า เพราะมีประสบการณ์ในการพาแม่ไปพบแพทย์อยู่ทุกเดือน และใช้สวัสดิการของรัฐในการรักษาเหมือนประชาชนทั่วไป จึงไม่ได้มีสิทธิ์พิเศษกว่าคนอื่นๆ “เออว่ะ แล้วจะเอายังไง...เอ็งไม่ต้องนั่งเฝ้าแม่จนงานการไม่ต้องทำเลยเหรอหงส์” “หงส์ก็มืดแปดด้าน ทุกอย่างมันรุมเร้าเข้ามาพร้อมกันหมดเลย” หญิงสาวทรุดนั่งลงข้างๆ แม่ โอบกอดร่างผอมบางเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง “แล้วคุณคูณล่ะ ให้เขาช่วยไม่ได้เหรอ” เพียงพิมพ์เสนอพลางถอนหายใจใหญ่ เพราะถึงแม้จะเป็นตัวเลือกสุดท้าย แต่ก็น่าลำบากใจอยู่ไม่ใช่น้อย “...” หญิงสาวเม้มริมฝีปาก แต่ไม่ได้ตอบคนถาม ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงเข้าทางเขาสิ...คิมหันต์เฝ้ารอให้เธอคลานเข่าเข้าไปหาเขาอยู่แล้ว แน่นอนว่าจะได้รับความช่วยเหลืออย่างไม่มีอะไรค้างคาใจ แต่ก็ต้องแลกกับอิสระที่จะไม่มีวันได้กลับคืน นั่นก็เท่ากับว่าความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็สูญเปล่า...ท้ายที่สุดก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดี “คิดดีๆ ก็แล้วกัน ถ้ามันไม่มีทางออกจริงๆ คุณคูณ...” ยังไม่ทันพูดจับ เสียงทุบประตูดังสนั่นก็ดังขึ้นจนทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียวกัน “หงส์!” “พี่คูณ...” ให้ตายเถอะ คนอะไรตายยากฉิบหาย “มาได้ไงวะ...หายหน้าหายตาไปตั้งหลายวัน นี่ก็ยังไม่ถึงสิ้นเดือนเสียหน่อย” เพียงพิมพ์หันไปมองติรณาแล้วบ่นพึมพำ “เปิดประตูให้พี่หน่อย หงส์!” แล้วก็ตามด้วยเสียงทุบประตูประหนึ่งกำลังจะพังกำแพงเข้ามาให้ได้ หญิงสาวถอนหายใจ ในขณะที่มารดาของเธอตัวแข็งทื่อหายใจแรงด้วยความกระวนกระวาย จึงพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เพียงพิมพ์ช่วยเปิดประตูให้ ไม่อย่างนั้นเขาคงพังเข้ามาจริงๆ นั่นแหละ เพราะเคยทำมาแล้ว... “หงส์!” “น้าพิมพ์เองค่ะ...ตกใจหมดเลยคุณคูณ มีอะไรก็คุยกันดีๆ นะคะ น้าขอตัวกลับก่อน” พูดจบนางก็หันไปยิ้มบางๆ เป็นกำลังใจให้ติรณา ก่อนจะเดินผ่านหน้าคิมหันต์ออกไปจากห้อง ชายหนุ่มจึงปิดประตู “พี่ได้ข่าวว่าไอ้หน้าอ่อนนั่นกับเมียมันมาหาเรื่องหงส์...” เขาเปิดประเด็นทันที สายตาผลุบมองไปที่ใบหน้าของดวงดาวซึ่งอยู่ในอาการหวาดกลัว และติรณาก็กำลังกอดปลอบอยู่ไม่ห่าง “อย่าเสียงดังได้ไหม...สงสารแม่บ้าง วันนี้เจออะไรต่อมิอะไรมาเยอะแล้ว” เธอทำตาขวางใส่ คิมหันต์หายใจแรง เขากัดฟันกรอด กระสับกระส่ายเต็มที แต่ก็ยอมอยู่ในความสงบ “เรา...มีเรื่องต้องคุยกันยาวเลย” “ฉันก็มีเรื่องจะคุยด้วย แต่ให้แม่หลับก่อน แกเหนื่อยมาทั้งวัน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันไปประคองให้แม่นอนลงบนหมอน จากนั้นก็ผละไปเอายามาให้ท่านกิน ทางด้านคิมหันต์ก็มองภาพนั้นไม่ละสายตา เขาดูขึงขังไม่ขี้เล่นหรืออยากจะแกล้งเธอเหมือนเคย จากนั้นก็จัดการนั่งลงกับพื้นที่ปูเสื่อน้ำมันลายไม้สีน้ำตาล ก้มหน้าก้มตา สองแขนวางค้ำไว้บนหน้าขา รอคอยให้หญิงสาวเสร็จภารกิจอย่างใจเย็น ทั้งที่ข้างในนั้นเดือดดาลเต็มที ถ้าหากไม่ติดธุระที่ต่างจังหวัด...เขาคงไม่ปล่อยให้คนพวกนั้นมาแตะต้องเธอได้หรอก แม้จะมีส่วนในเรื่องนี้ แต่นอกจากเขาแล้วใครก็จะมาแตะต้องติรณาไม่ได้! หลังจากเอายาให้รับประทาน สักพักอาการของแม่ก็ดูสงบลง หญิงสาวห่มผ้าให้แล้วก็นั่งอยู่ข้างๆ คอยจับมืออยู่อย่างนั้นจนกระทั่งคนป่วยผล็อยหลับไป เธอจึงหันไปมองคิมหันต์ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม “ไปคุยข้างนอกกันดีกว่า...เดี๋ยวจะบอกให้น้าพิมพ์มาช่วยดู” เขาว่าแล้วลุกขึ้นไปเปิดประตูเพื่อจะเดินไปตามเพียงพิมพ์ “ฉันอยู่ห่างแม่นานๆ ไม่ได้” เธอบอกตามหลังเขาไป แล้วหันมองมารดาเพื่อความแน่ใจว่าท่านได้สู่นิทราไปแล้วจริงๆ ด้วยฤทธิ์ยา...มันจะทำให้แม่หลับลึกและหวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมาจิตใจจะสงบได้มากขึ้น คิมหันต์กลับมาพร้อมกับเพียงพิมพ์ จากนั้นเธอก็ออกไปกับเขา โดยชายหนุ่มขับรถไปจอดในซอยรกร้าง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องแถวเท่าไหร่นัก ก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดประเด็น “หงส์ย้ายไปอยู่กับพี่เถอะ เดี๋ยวจะให้คนมาช่วยเก็บของ” “มันเป็นสิ่งที่พี่ต้องการอยู่แล้วสินะ เริ่มจากทำให้เมียเขาไปอาละวาดจนหงส์ตกงาน ไปดักทำร้ายคุณภามเพื่อกดดันให้หงส์ต้องอับจนขนาดนี้” เสียงแหลมหวีดใส่อีกฝ่ายอย่างเหลืออด แม้เขาจะทำให้เธอรอดพ้นจากความเป็นเมียน้อยได้หวุดหวิด แต่มันก็มีวิธีการตั้งมากมาย เรื่องจะได้ไม่ต้องมีปัญหาลุกลามขนาดนี้ “พี่ไม่ใช่ตัวต้นเหตุนะหงส์...แล้วน้าดาวก็จำเป็นต้องได้รับการรักษาที่ดีกว่านี้ด้วย” คิมหันต์พยายามระงับอารมณ์ แทนที่จะโทษไอ้หมอนั่น ไหงกลายเป็นเขาต้องกลายเป็นคนผิดแทน “ไม่ใช่ว่าพี่อยากให้แม่หงส์ตายเร็วๆ หรอกเหรอ หรืออยากดูแม่ทรมานไปอีกนานๆ” “ทำไมวะ...คุยด้วยกันดีๆ บ้างไม่ได้หรือไง” “ที่เรื่องมันวุ่นวายขนาดนี้ก็เพราะพี่ไม่ใช่รึไง” “เออ...ยอมรับแล้วจะยอมย้ายไปอยู่ด้วยกันไหมล่ะ” เขาว่าแล้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย “ไม่...เรื่องของหงส์ หงส์จัดการเองได้” ทิฐิในใจมันหนักอึ้ง สิ่งที่เธอปรารถนามาตลอดชีวิต คือไปให้พ้นจากเขา ไม่ใช่ยิ่งอยู่ยิ่งเกี่ยวข้องพัวพัน “ดื้อฉิบหาย...” คนหัวเสียใช้มือทุบพวงมาลัยพลางบ่นอุบ “แค่นี้ใช่ไหมที่อยากคุยด้วย...งั้นก็พากลับได้แล้ว หงส์เป็นห่วงแม่” ไม่อยากเถียงกับเขา เสียเวลา เสียอารมณ์...หงุดหงิดที่สุด “ถ้าสิ้นเดือนนี้ไม่มีเงินให้...ก็เตรียมตัวย้ายบ้านได้เลย” “หงส์...” เธอทำท่าจะเถียงกลับ แต่ถูกอีกฝ่ายชี้หน้าด้วยท่าทีขึงขัง “หรือจะไปตอนนี้...เดี๋ยวนี้” “...” เป็นเบี้ยล่างเขาอยู่ จะเอาอะไรไปต่อรองได้ล่ะ หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจแรงด้วยความเครียด แล้วยกมือขึ้นกอดอกเพื่อให้ตัวเองรู้สึกอุ่นใจ ในขณะที่คิมหันต์ก็ยอมขับรถวนพาเธอกลับแต่โดยดี แต่คำขาดที่เขาหยิบยื่นมา...มันทำให้เธอยิ่งเครียดจนนอนไม่หลับทั้งคืน หรือจะไม่มีทางอื่นให้เลือกเดินแล้วจริงๆ...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more