Φ Zehir bile içerdim elinden ama ellerin yoktu bana uzatılan. Severdim senin dahi kendinde sevmediğin şeylerini ama sen yoktun. Bu yokluk içinde bile seni seviyorken sen yoklukta kayboldun. Var olacağın günlerde de ben yok olacağım. Φ AD
Zehir akıtılmış harfler, ant içmiş gibi yakıp yıkıyordu zihnimi. Adeta iç savaş çıkmıştı. Zihnimde ki curcuna ruhuma akıp kalbimi daraltıyor, sık nefesler alıyordum. Bedenime çökmüş halsizlik aslında bir bedenin yorgunluğunu değil de ruhun yorgunluğundan kaynaklanıyordu.
Değişken ruh halim, bir saat öncesinde kalkıp oynayabilecek kıvamdayken bir dakika sonra bir köşeye yığılabiliyordu.
Sigaramdan son bir nefes daha çekip izmariti, açık camdan fırlattım. Elimde ki soğumaya yüz tutmuş kahveyi de masama bırakıp aydınlanan havaya son kez bakarken ceketi üze
