•••
Büyük bir kaosun ortasında öylece dikiliyordum. Etrafımda o kadar çok insan vardı ki ezilmemek için güçlü durmak zorundaydım ama bunun için o kadar da çaba harcamıyor sanki dokunsam dağıtacak kadar da güçlü hissediyordum.
Etrafımda ki kalabalığın ortasında, büyükçe bir meydanda olsam bile yalnızlığım yeniden yüzüme vuruluyordu. Kimsenin suratıma bakmadığı gibi her geçen benim içimden geçecek kadar yok sayıyordu.
İnsanlar hızlandı, güneş batmaya ve yok olmaya başladı ve ben de gariplikler oluşmaya anlamsızlaşmaya devam etti. Boyum mu kısalıyordu yoksa insanlar mı uzuyordu etrafımda bilemiyordum zaten hızlarına yetişemiyordum. Yetişmeye çalışıyor gibi de durmuyordum öylece bakıyordum.
Sırtıma bir şeyler karıncalanıyor gibi hissetmeye başladığımda uzakta biri yürürken birden durup baş
