2 ความลับเจ้าของบาร์โฮสต์

1263 Words

จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์นี้ ว่าให้เข้าใจง่ายหน่อยคือเธอเผยไปมีสัมพันธ์แอบแซ่บกับเด็กในร้านตัวเองจนตอนนี้จะหนึ่งปีแล้วก็ไม่สามารถที่จะถอนตัวออกมาได้ ก็เด็กมันยั่วเลยหลวมตัวไปหน่อย “เหนื่อยไหม” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับยกมือขึ้นลูบเรือนผมดำอย่างเบามือ แสนดีชอบเวลาในตอนนี้มาก มันเหมือนกับเธอได้ผ่อนคายจากเรื้องห่าเหวที่เจอมาตลอดทั้งวัน จากที่ตอนแรกกะจะเล่นๆ ให้ความสัมพันธ์มันตื่นเต้นเร่าใจสักนิด เจ้าของบาร์โฮสต์แอบกินกับเด็กในร้านเป็นปี ให้ตายเถอะ! ถ้ามีคนรู้ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเล่าต่อไปสักสิบชาติเธอยังอายอยู่ดี “ไม่เหนื่อย” สิงหาเอ่ยตอบ จะให้เหนื่อยยังได้ไง แต่วันเขารับลูกค้าเพียงแค่คนสองคนเท่านั้น เพราะชีวิตมันว่างจนเกินไปแค่นี้จะเหนื่อยอะไร แสนดีพยักหน้า “อื้ม ดีแล้ว” ดีแล้วเธอไม่อยากให้เด็กเธอเหนื่อย แต่จ่ายเงินเดือนเต็มวงเงินค่ะ! พร้อมบวกโบนัสให้ด้วย ถ้าถามว่าเป็นความสัมพันธ์แบบไหนเหรอ คู่รักหรือคู่ขา? ไม่เชิง สุดท้ายนี้เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความสัมพันธ์นี้จะจบลงที่ตรงไหนและเมื่อไหร่ แพทย์สนามจะสะบัดสะบอมไหม “ให้เจ้ไปส่งไหมค่ะคนดี ไม่ได้นอนทั้งคืนขับรถเป็นห่วง” “อยากเอา” น้ำเสียงนิ่งๆ เอ่ยขึ้น “ง่ายๆ แค่นี้พูดออกมาอย่าได้อ้อมค้อม” สิงหาพูดออกมาตรงๆ รู้จักกันมานานทำไมจะมองไม่ว่าแสนดีมันคิดอะไริยู่ อีกอย่างหญิงสาวจะมีปัญญาขับรถได้ยัง ขนาดเดินยังเดิมไม่ตรงเลย ขืนขับมีหวังได้รถแหกโค้งตกข้างทางพอดี สิงหาส่ายหน้าเบื่อหน่ายติดรำคาญ “ลงมาเดี๋ยวขับเอง” แสนดีส่งยิ้มหวานจับใจ พลันเปลี่ยนมือคนขับให้เป็นหน้าที่ของชายหนุ่ม “สิงหาเป็นแสนดีห่วงเหรอ” “รถแพง” คำสั้นๆ แต่ได้ใจความ มือเรียวยกป้องปากอย่างมือจริต “อุ้ย! แล้วน้องสิงหาจะแรงเพื่อ” สิงหาเป็นคนปากไวไม่ห่วงความรู้สึกของใครนั้นคือข้อเสียที่เธอรับรู้ดี แต่ด้วยความสัมพันธ์ที่เป็นแบบนี้จึงไม่ใส่ใจ “เดี๋ยวโทรฝากไอ้ผืนปิดร้านให้ก่อนนะคะ” แสนดีหย่อนก้นลงข้างเบาะที่นั่งคนขับ มือเรียวกำลังคว้าหาโทรศัพท์เครื่องหรูติดต่อหาลูกน้องคนสนิทฝากฝั่งร้านไว้ ผืนป่านี่มันนิสัยดีจริงๆ ถ้าตัดความปากหมาออกไป “เสียดายมันเป็นเกย์ไม่งั้นคนสวยจะจับทำผัวแน่ ช่วยกันทำมาหากินดีขนาดนี้” สิงหาตอบ “อย่าร่า_น” รถสปอรต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากสถานที่ท่องเที่ยวยามกลางคืน สิงหาขับรถด้วยความเร็วคงที่ เขาชื่นชอบขับรถในตอนเกือบเช้าตรู่ของอีกวันอย่างเป็นที่สุด ไม่ต้องฝ่าฝันการจราจรติดขัด ไม่ต้องคอยหัวเสียเพราะไอ้คนขับรถไม่มีใบขับขี่ ปี๊ดด!! ปี๊ดๆๆๆ ทว่ายังไม่ทันได้จบประโยค “มึงไม่ชนรถกูไปเลยล่ะ” สิงหาตะโกนสถบด่าจนหญิงสาวสะดุ้งตัว “แมร่งเอ่ย! คนกำลังอารมณ์ดี” แสนดีได้แต่มองตาปริบๆ ด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าใครผิดใครถูกแต่กูไม่เคยทำไรผิดค่ะ เธอถือคตินี้มาเสมอ เบื้องหน้าเป็นรถจักรยานยนต์ที่ขับรถเซไปเซมา “ไปขับกับแม่มึงเหอะ!” ไม่เคยมีใครห้ามใครคำนี้ไม่เกินจริง สิงหาเป็นคนห่วงรถยิ่งกว่าชีวิตก็กว่าจะได้มาไม่ใช่ง่ายๆ ต้องจับจองเท่านั้น ส่วนแสนดีเป็นคนปากไวคนหนึ่งเมื่อมีคนเริ่มต้องมีคนเสริม “ให้ชนมันเลยไหม” ปากพูดไปแบบนั้นแต่ตีนเหยียบเกือบปิดเข็มไปแล้ว แสนดีพูดเสียงนิ่งๆ “สิงหา” “อะไร” “รถแพงค่ะ” แสนดีหันมองคนข้างกายด้วยใบหน้ารอยยิ้มหากแต่นัตย์ตากับสั่นระริกราวลูกนก “ไม่มีเงินแล้วค่ะ” “รถกู” สิงหาตอบปัด ตอนนี้กำลังมุ่งมั่นขับไล่ไอ้รถเวรคันนั้นให้ทันอยู่ “ไหนๆ ก็ให้มันชนไปจะได้จบ!” “สิงหา..อย่าได้ให้พูดอีกรอบ ถ้ารถพังจริงกูไม่มีเงินไปออกค่าซ่อม ค่าประกัน ค่ารักษาห่าหวอะไรให้นะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวีนพูดออกไปกัดฟันทุกคำ “นั่งเงียบๆ หน่อยไอ้แสน” แสนดีถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ไปรับลูกค้าให้มันได้มากกว่าไอ้โฬมก่อนเหอะ แค่โชว์หน้าหล่อๆ นั้นให้มันเป็นประโยชน์หน่อยจะได้ไหม ทำไมเรื่องไร้สาระแบบนี้สนใจจังวะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวีนพูดออกไปกัดฟันทุกคำ ถ้ามีปัญญาชนแล้วรับผิดชอบคืนแบบนั้นไปทำอะไรก็ไปเถอะ เสียงถอนหายใจหนักหน่วงหนักเฮือกหนึ่งก่อนที่รถจะค่อยๆ ช้าความเร็วลงเล็กน้อย สิงหาเหนื่อนเกินกว่าจะมาทะเลาะกับหญิงสาวเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง “ได้ครับ” ถึงแบบนั้นก็ตอบไปอย่างประชดประชัน ครู่หนึ่งภายในรถจึงตกอยู่ในความเงียบ ชายหนุ่มตั้งใจขับรถไปยังคอนโดของตนเองก่อน โดยไม่หันไปให้ความสนใจอีกคน แสนดีพิงขอบกระจกรถเหม่อมองออกไปข้างนอก “เกือบปีแล้ว…” เธอขบคิดมาพอสมควรแล้ว สองวันเต็มๆ ตัวแม่หัวจะระเบิดแล้วค่า! “มันนานเกินไปสิ้นเดือนนี้พอแล้วนะ” ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ เขาเองก็คิดเรื่องนี้มาพอสมควรแล้วก็เกือบปีแล้วสมควรหาอะไรใหม่ๆ ให้กับชีวิตตัวเองได้แล้ว “ว่าจะลาออกพอดี ไม่ต้งรอให้ถึงสิ้นเดือนกูจะออกพรุ่งนี้เลย” แสนดีหันขวับไปมองชายหนุ่ม ว่างง่ายแบบนี้มันผิดวิสัย “เดี๋ยวให้เงินไปตั้งตัว” ก่อนจะตอบไปอย่างไม่สนใจ สิงหาตอบ “จะไปทำร้านอื่น” !!! ไม่ได้มันเสียศักดิ์ น้อยครั้งจนนับได้ที่เด็กในร้านลาออกเพราะไปมีครอบครัวแต่นี่ลาออกไปทำร้านอื่นมันไม่เคยมีด้วยซ้ำ สวัสดิการดี! เพื่อนรวมงานดี! เจ้าของร้านสวย! แสนดีคงโดนมองจิกไม่น้อยแน่! “จะเอาเท่าไหร่” “ไม่อยากได้ไร” ชีวิตไม่ได้อยากได้อะไรอยู่แล้ว เขาแค่อยากใช้ชีวิตหาอะไรใหม่ๆ ทำไปก็เท่านั้น “งั้นก็อย่าลาออกไปทำที่อื่น” หญิงสาวต่อรองคัดค้านหัวชนฝา ในใจลึกๆ ยังคงเป็นห่วงว่าคนขี้เกียจอย่างสิงหาจะไม่มีเงินประทังชีวิต สิงหาค้าน “ไม่” Rrr…rrr เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นจึงสงบสงครามย่อมๆ ในรถลงไป แสนดีหยิบขึ้นมาปรากฎชื่อผืนฝ่าจึงตัดสินใจรับด้วยความหงุดหงิด ชีวิตกูมันง่ายไปเหรอวะ ปัญหาห่าเหวอะไรอีก -‘เจ้!!’- -‘ตะโกนห่าอะไร’ แสนดีตะโกนตอกกลับเช่นกัน ‘มีอะไร’- -‘ปิดร้านแล้วนะ’- -‘เออ! ขอบคุณค่ะ’- “จะขับรถกลับเองเหรอแสน” สิงหาแทรกเสียงขึ้น จะว่าตั้งใจก็ตั้งใจแต่เขาเพียงถามเพียงความแน่ใจ แสนดีเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะคว้าไปปิดปากหนาไว้อย่างรวดเร็ว ไม่ได้! ความลับจะมาแตกไม่ได้ -‘ใครอะเจ้ ซุกเด็กไว้เหรอ’- -‘แค่คนรู้จักค่ะ’- ก่อนที่แสนดีตัดสายทิ้งทันที โดยไม่สนใจปลายสาย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more