บาร์โฮสต์อันดับหนึ่ง

3 ถลำลึก

อากาศที่เย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในตอนนี้ก็ไม่สามารถลดระดับอุณหภูมิที่ร้อนระอุในห้องได้เลย เสียงเนื้อกระทบเนื้อพร้อมกับเสียงครวญครางหวีดร้องที่สนั่นไปทั่วห้องสลับกันไปมาบรรยายได้ถึงกิจกรรมบนเตียงที่แสนจะเร่าใจ

“อ๊า! อ๊าา พอแล้ว อ๊ะ! สิงหาพอแล้ว อ๊ะ! อ๊าา…สิงหา! อ๊าา พอ! หยุด! อ๊ะ”

ฝ่ามือหนาที่กอบกุมบีบเคล้าคลึงบั้นท้ายงามเต็มมืออย่างรุนแรงจนขึ้นสีแดงเทือกด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกขึ้นจากหญิงสาว

เจ้าของชื่อไม่มีทีท่าที่ผ่อนแรงลงแม้แต่น้อย ซ้ำยังออกแรงกระแทกกระทั้นเพิ่มมากขึ้น ส่วนความเป็นชายใหญ่ขยายพองจนเห็นเส้นเห็นเส้นเลือด

“แน่ใจ?” สิงหาเอ่ยขึ้น แต่ยังคงขยับออกแรงไม่หยุด

มุมปากหนายกยิ้มอย่างถือไพ่ในมือเหนือกว่า “ปากเธอบอกให้พอแต่มันขยิบไม่หยุดเลยรู้ไหม”

ถ้อยคำแสนจะหยาบคายถูกพ่นออกมาจากชายหนุ่มที่ซ้อนตัวอยู่ข้างหลัง ทั้งหมดที่เกินขึ้นในวันนี้เป็นเพราะความพลาดพลั้งของเธอเอง

แสนดีไม่อาจเอ่ยโทษให้ได้นอกจากตัวเอง

แต่ใครจะรู้ล่ะว่าไอ้เด็กหลังร้านสิงหามันจะเหมือนเสือที่คอยตะครุบเหยื่อแบบนี้

ใบหน้าคนสวยบิดเบี้ยวด้วยความเสียวสะท้าน แม้ปากจะพร่ำให้ได้เด็กนี่มันหยุดแต่ร่างกายกับตอบสนองไม่หยุด

“อื้ม!! อ๊า”

พั่บๆๆ!

“ซี๊ดด! เสียวฉิบ” ชายหนุ่มสถบคำหยาบคายออกมา

ครั้งนี้นับเป็นการร่วมรักที่เสียวสะท้านจุกอกไม่มีวันลืม แก่นกายใหญ่ขนาดห้าสิบหกนิ้วเข้าไปในโพรงสวาทได้อย่างพอดิบพอดีโดยไม่ต้องพึ่งเจลล่อลื่น ซ้ำยังขมิบตอบรับได้ดีประหนึ่งรู้จักกันมานาน

สิงหาพึงพอใจการร่วมรักครั้งนี้ไม่ลืม

เขามันเสือตัวพ่อพอมีเหยื่อมาแหย่นิดแหย่หน่อยนั้นไม่ใช่ปัญหาแต่เจ้าตัวแรดนี้สิ..กับเล่นแก้ผ้าต่อหน้า

คนนะเว้ยไม่ใช่พระอิฐพระปูน!

สองเรือนร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันแน่นประหนึ่งกำลังรวมร่างเป็นหนึ่งเดียว ส่งต่อความรู้สึกต้องการทางร่างกายอย่างไม่รู้จบสิ้น ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

สิงหาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม

เขาผ่อนลมหายใจใหญ่เฮือกหนึ่ง ก่อนจัดแจ้งทีท่าอีกครั้ง ฝ่ามือหนายื่นไปกอบกุมดึงเรือนผมงามของหญิงสาว ส่วนอีกข้างยึดสะโพกมนไวแน่นก่อนตะออกแรงกระแทก

ปั่ก! ปั่กก!

ตั่บ!

“อ๊าา! อื้มม ช้า..หน่อย อ๊าา เสียว!”

ในขณะเดียวกันนั้น แสนดีคิดไว้ได้เด็กที่ช้อนตัวิยู่ข้างหลังจะพอแล้วทว่ากับไม่ใช่ เสียวงหวานหวีดร้องจนเสียงหลงรัญจวนใจ

รอยยิ้มประดับบนใบหน้าหล่อเหล่า “อ๊าา! แน่นฉิบเจ้!” สิงหาขึ้นเมื่อหญิงสาวไม่มีท่าทีปฏิเสธซ้ำยังชื่นชอบ

กลับมาที่ปัจจุบัน..แค่การในวันนั้นเสมือนเป็นจุดเริ่มต้นของชายหนุ่มและหญืงสาวให้มาถึงจุดนี้

“อ้าปาก” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นไม่พอใจ

สิงหาฉายแววไม่เข้าใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยขัดขืนทำไมพักหลังนี้แปลกไป “อย่าเล่นตัวแสนดี”

แสนดีพลันได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง ตอนนี้ทั้งเธอและไอ้เด็กหนุ่มบนร่างเปลือยเปล่าไร้พันธะการ “พอแล้ว” ยังดีที่เธอฉุดคิดได้ไม่อย่างนั้นคงจบที่บนเตียง้หมือนเคย

อืม พอแล้ว

ครั้งนี้จริงๆ แล้ว

หนึ่งปีที่ผ่านมามันมากเกินไปสำหรับความสัมพันธ์แบบนี้แล้วอย่างได้เสียเวลาทั้งคู่ดีกว่า แสนดีพูดได้เต็มปากแต่ทว่ามันสวนทางกับความคิดในตอนนี้

ไม่อยากปล่อยไปไหนแต่ก็ไม่รูจะเก็บไว้ข้างกายในฐานะอะไรดี เธอไม่อยากไม่ใคร ส่วนไอ้สิงหาคำตอบคงอยู่บนหน้าของมันอยู่แล้ว

ทนต่อไปยังไงก็ไม่เข้าท่า

สิงหาเมื่อได้ยินคนใต้ร่างพูดแบบนี้จึงผละตัวออกนอนลงข้างๆ “เหนื่อยเหรอ” ทั้งที่ก่อนกลับยังบอกว่ารู้สึกอยากแต่พอตอนนี้กลับคัดค้าน เขาพยายามเข้าใจได้การมีเซ็กส์ต้องเต็มใจทั้งสองฝ่ายไม่ใช่แค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง “อยากได้ไรจะไปซื้อให้”

เผื่อไอ้แสนดีจะอารมณ์ดีขึ้น

แม้จะเป็นเพียงความสัมพันธ์แค่ทางกายแต่การดูแลให้เกียรติคู่นอนคือเรื่องที่สมควร

เสียงลมหายใจถูกพ่นออกมาเฮือกหนึ่งก่อนที่หญิงสาวจะลุกดีดตัวขึ้นมาไม่พูดไม่จา แสนดีเดินหาเสื้อผ้าที่ถูกโยนทิ้งขว้างเก็บขึ้นมาใส่จนเรียบร้อย

-‘ใครอะเจ้ ซุกเด็กไว้เหรอ’- คำพูดของผืนป่าเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วผุดขึ้นในหัว

เธออยากจะตอบว่าใช่ แต่ตอนนี้จบกันไปแล้ว

จู่ๆ พลันหัวใจก็รู้สึกปวดหนึบขึ้นมา “มาจบความสัมพันธ์แบบนี้กันเถอะ” น้ำเสียงหวานแหบพร่าเอ่ยขึ้นไม่เหลียวหลังหันไปมองไอ้เด็กหนุ่มที่นอนแผอยู่บนเตียง

มันคงเป็นความสัมพันธ์ที่มีมานานพอหายไปก็ใจหวิว

ราวกับประโยคเมื่อครู่ไม่ได้เข้าโสตประสาทของชายหนุ่มเลยสักนิด สิงหายังคงไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น “มีเด็กใหม่แล้ว? มึงบอกว่าสิ้นเดือนไม่ใช่เหรอแสนดี”

เป็นประโยคเชิงคำถาม

ที่ผ่านมันดีตลอดแต่ถึงจะจบก็ไม่ใช่เรื่องแปลกกับความสัมพันธ์แบบนี้ แต่ทว่าสิงหายังคงมีแต่คำว่าแต่อยู่ในหัว “เจอของใหม่ที่ใหญ่กว่านี้อ่ะดิ”

อืมก็ดี…จบไปก็ดีแล้ว อยากมีเมียไม่ได้อยากเลี้ยงแรด

สิงหาเป็นคนง่ายๆ อยู่แล้ว ชีวิตนี้ไม่คิดจะผูกพันธะกับใคร ถ้ามันเริ่มง่ายๆ ตอนจบมันก็คงจบง่ายๆ

“ถลำลึก” น้ำเสียงนิ่งๆ พูดขึ้น แสนดีตั้งสติไม่ให้น้ำเสียงสั่นเครือ “สำหรับเรามันเป็นอะไรกันเหรอ ที่ผ่านมามันก็แค่ถลำลึกจนหลงลืมไปชั่วขณะแต่ตอนนี้รู้แล้ว”

“….” สิงหา

“เราจะมีความสัมพันธ์ที่มั่นคงกว่านี้หรือเปล่า”

แสนดีส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนหันไปสบตาชายหนุ่มที่นั่งิยู่โซฟาไม่ไกลนัก ที่ผ่านมาเธอยอมรับว่ามันก็ดีเช่นกัน ไม่ว่าจะเจอเรื่องราวอะไรหันมาก็เจอแล้วแต่ความสัมพันธ์แบบนี้…

มีกันและกันไปแต่ครอบครองไม่ได้

“คำตอบคือไม่เลยสิงหา วันนี้หรือวันต่อๆ มันก็คงจะต้องจบลงอยู่ดี เริ่มต้องด้วยความยังไงก็ต้องจบลงแบบนั้น” แสนดีพูดก่อนจะเบนใบหน้าหนี

จะมีเธออยู่หรือไม่มีเธออยู่สิงหาเองก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร “รู้แล้ว จะไปก็ไปเหอะ ไม่คิดจะยืดเยื้อ”

สำหรับเขาไม่ได้คิดอะไรอยู่ ความสัมพันธ์ที่มั่นคง?... เสืออย่างเขาไม่มีคำนี้ในสมอง

“อ้อ!” แสนดีขานตอบสั้นๆ คิดไปเองสินะว่าตลอดหนึ่งปีที่ป่านคงจะมีเยื้อไยแต่เปล่าเลยกลับกลายเป็นเธอ

โค้ชเกมแล้วเหรอ?

“อืม ถ้าอยากทำงานก็ไปได้นะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไม่มองสักนิด “ยังไงกูก็มองหน้ามึงติดเว้นแต่มึง…”

“แล้วทำไมกูจะมองหามึงไม่ติดแสนดี” สิงหาพูดขึ้นโดยยังไม่ทันจบประโยค “จะให้กูไปส่งไหม”

แสนดีแสยะยิ้ม “กูดูน่าสมเพชว่างั้น”

“คงงั้น”