Rain (Seasons of Love Series #1)

Chapter 11

FRIENDS

Voices.

Pumps.

Darkness.

I don't know how long I heard, felt and saw those things. Everything is in chaos and I'm like a lost child. I couldn't find anything nor anyone.

"Rain? Wake up!"

That manly voice. It was familiar. Gusto ko iyong hanapin kaya kahit mabigat ang talukap ng aking mata, pinilit kong magmulat.

I don't know how times I blinked just to sharpen the blurry images in front of me. And he was the first thing I saw.

Akma na kong magsasalita nang maramdaman ang pagbara ng kung ano sa lalamunan ko na s'yang dahilan para sumuka ako. And it's embarrassing because I did it in front of everyone. Napagtanto ko iyon no'ng tiningala ko si Achilles. Napakagat ako sa ibabang labi at dagliang bumangon.

Aki's body was completely enough to blocked my vision from everyone. Still I can hear their whispers.

"Thanks God! She's okay." I'm sure that it was Loraine's voice. Pasimple tuloy akong tumikhim lalo na't napansin ko na humina ang music at halos lahat ng bisita nakatingin sakin.

"How do you feel?"

I shifted back my eyes to Aki when his palm invaded my left cheek. I think he purposely did it to caught my attention. Nagtagumpay naman siya.

Patuloy pa rin ang pagtaas-baba ng aking dibdib. Bumabawi ang aking katawan sa panandaliang kawalan ng hangin ngunit buhay pa rin naman ako at dahil iyon sa kanya.

"I'm fine." I smiled faintly that made him clenched his jaw. Nagsalubong din ang kilay niya tila hindi nagustuhan ang naging akto ko.

"Are you really okay, Miss?" Bahagyang tanong ng lalaking nakaluhod din sa gilid ko katulad ni Aki. The moment I looked at him, naalala ko agad siya. Siya iyong sinigawan ako.

"She almost died. Of course, she's okay." A note of sarcasm crept into Aki's voice. It made the man lowered his sight in guilt and embarrassment.

"Sorry."

"Sorry can't fix thing that is already damage." He uttered coldly. Bago pa man tuluyang malugmok ang lalaki sa kahihiyan, nakialam na ko.

I held his hand that touching my left arm. Napadaan ang tingin niya roon bago napunta sakin. He arched his brow as if he knew what I'm going to say.

"It's not his fault. Stop blaming him—"

"Stop right there, Rain." He said it softly but the warning is obvious on his pair of brown eyes and grim lips. Umiwas ako ng tingin at pasimpleng tumikhim.

Alright. My man is indeed worried and mad. Kahit natakot ako dahil sa muntikang pagkalunod. Sa isang iglap lang, nawala ito na para bang walang nangyari sa aking masama. I mean, paano ko pa nakuhang ngumiti sa kabila ng nangyari sakin? Nababaliw na ata ako.

"I'm really fine." Bulong ko ng hindi tumitingin sa kanya. Akma akong babangon ngunit agad din napabalik sa kinauupuan nang maramdaman ang pagkirot ng aking paa. Napangiwi ako na s'yang dahilan para marahas na suminghap si Achilles.

"Really huh? Tigas talaga ng ulo mo." Aniya sabay buhat sakin. Napaawang ang bibig ko sa gulat. Pipiglas na sana ako kung hindi ko lang napansin ang pagsipol ni Darius at pagngiti ng ilang bisita. Narinig ko rin ang bulong-bulongan ng iba na madalas papuri para kay Aki.

Imbes na ituloy ang binabalak, siniksik ko ang aking mukha sa dibdib ni Aki dahil sa hiya. Natigil na nga ang party dahil sakin pagkatapos gumawa pa ko ng huge scene na siguradong pag-uusapan sa buong university bukas. My goodness, Szcharina! Ano bang ginagawa mo?

I was dazedly staring at him the whole time. Nabalik lamang ako sa katotohanan nang maramdaman ang paghinto niya sa paglalakad.

Marahan niya kong nilapag sa lounge chair at kasabay no'n ang pagsigaw ng kung sino na muling simulan ang party. Although ramdam ko pa rin na may mga pares ng mata na nanunuod samin.

Bumaling si Aki sa likurang gawi. Napagtanto ko lang na kumuha siya ng tuwalya nang mataman niya itong niyakap sakin. He even kneel in front of me that made my mouth swung open. And my heart bursted in flattery as he touched my feet and slowly massaged it.

My feet ached a lot in every touch he did. I just bit my lower lip, thinking that it might ease my pain while watching him with concentration. He was so gentle as if I'm going to die once he wasn't.

I don't know how long I watched him. I just halted when I realized something the moment I saw his wet clothes.

"Your clothes." Napahinto siya sa ginagawa para tingalain ako. "That is the last one right?"

Binalingan niya rin iyong suot niyang damit kung saan ako nakatingin. "Yeah. Why?"

"Anong why? Wala ka ng susuoting damit at...kasalanan ko."

Nagtataka ko siyang sinundan ng tingin no'ng tumayo siya at nahuli ko ang pag-angat ng labi niya na may bakas ng panunuya.

"Why are you worrying about me? We both wet and no extra clothes to wear. You should worry to yourself first, Woman."

I looked away and pursed my lips right after I understand his point. He's right. Wala akong baong damit dahil hindi ko naman inaasahan na mangyayari ito. I'm screwed now. Where can I find a boutique this late hour?

"Hindi mo naman sinabi sakin na girlfriend ka pala ni Achilles."

Natigil ako sa pag-aalala nang may nagsalita. Tiningala ko iyon at nadatnan ang taong inaasahan kong nagmamay-ari ng mahinahong boses na aking narinig.

"Are you really okay?"

"Yeah, thank you for asking and uhh...sorry for the scene."

Loraine shook her head.

"Nah. Wala 'yon. Mukhang pag-uusapan pa nga ang party ko dahil sa ginawa ni Achilles." Tawa niya saka mapanuksong nilingon si Aki. "I never saw you that way when you were with Rachel."

"She has nothing to do with Rain. Don't mentioned her." He replied calmly yet his eyes screamed annoyance and bitterness. At mukhang ako lang ang nakapansin dahil nangingiti lamang nagkibit balikat si Loraine.

"Alright then. If you said so." Pagkatapos nilipat ang tingin niya sakin para magtanong. "Anyway...may baon ka bang damit?"

"Uhh..."

"Let's go. I have a lot. I will let you borrow one." At hindi niya na ko hinayaan pang magsalita. I felt grateful though since I don't need to think where I can find or borrow clothes. Hindi na rin ako namroblema pa kay Aki dahil nand'yan si Aris para pahiramin siya.

The door creaked and I know that Loraine went out. I'm already in bathroom, taking bath and all. Sampung minuto ang lumipas bago ako nakalabas ng banyo. Nakabihis at nakaayos na.

Dahan-dahan akong naglakad patungo sa kama habang tahimik na pinapasadahan ang buong kwarto. The combination of beige and chocolate brown for furnitures and fixtures made the room look elegant. The chandelier above was too lucid that I can see everything clearly.

Hindi ko masyadong naappreciate ang kwarto kanina dahil sa pagmamadali. Subalit ngayon, marami akong oras para punain ang bawat detalye nito.

Nahinto ang ako nang marinig ang pagkatok ng kung sino sa pintuan. Bumaling ako roon at akma ng magsasalita para magtanong nang inunahan na ko ng kumatok.

"Ako 'to."

It was Achilles. I shifted my weight slightly which caused the bed to vibrate in languid manner. "Pasok."

Iisipin ko pa lang sana kung hindi ba nakalock ang pintuan nang bumukas ito. Nagkatitigan kami sandali bago siya tuluyang pumasok.

I suddenly remembered his expression a while ago. Alam ko naman na hindi dapat ako magselos. It was actually a compliment to hear that he's being more protective to me. Somehow, why do I felt bad seeing him got affected with Rachel? And I'm starting to question his feelings to me.

Alam ko naman na first love niya si Rachel ngunit matagal na silang tapos. It's almost two years since they broke up yet he acted like it just happened yesterday.

I swallowed the bile in my throat as bitterness blazes inside of me. Isang marahas na singhap ang aking pinakawalan upang iwala ang bagay na bumabagabag sakin. Ginawa ko iyon bago pa man makarating si Aki sa kinalalagyan ko.

"How's your feet?"

Tiningala ko siya at ngumiti. "It's fine. Thanks to you."

Then I waited him to say something pero minuto na ang lumipas, hindi pa rin siya nagsasalita. Walang ekspresyong makikita sa kanyang mukha. Nakatingin lang siya sakin. Tila ba binabasa niya ang kasalukuyan kong iniisip.

Kaya bago pa man niya magawa, iniwas ko na ang tingin sa kanya. Yumuko ako at ipinokus ang dalawang mata sa sahig na para bang ito ang pinakainteresanteng bagay sa mundo.

"We should go home."

"I'm sorry."

"For what?"

"Because I always put you in trouble. I'm completely annoying and moody. I often made you sick worried and—"

"Then if you are truly sorry, be honest about your feelings and act with more care."

Hindi ko na kailangan pang tumingala para salubungin ang kanyang tingin. Siya na iyong nag-adjust para sakin. Lumuhod siya sa harapan ko upang mapantayan ang titig ko. He even lift his hand to touch my cheek and wipe something there. Napag-alaman ko lang na naluha pala ako nang marinig ko ang sinabi niya.

"Napakatigas ng ulo mo pero napakaiyakin mo naman."

And he slowly gazed in every details of my face until his eyes went down to my lips. May biglang sumagi sa isipan ko na s'yang dahilan kung bakit kumalabog ng matindi ang aking dibdib.

Naguguluhan ako. I don't know what side should I take. I was torn between wanting him to do it and he can't do it. The beat of my heart doubled na pakiramdam ko, maririnig niya na kapag lumapit siya sakin.

I'm totally breathless as he leaned his head towards me after he licked his upper lip. Isang inch lang ang pagitan ng mga labi no'ng huminto siya kaya ramdam namin ang hininga ng bawat isa. Sinalubong ko ang mapanimbang niya mga mata. The way I gazed back at him was already leisure yet it weakened more when I saw how the desire and passion infiltrates his.

My mind went blank the moment I felt his lips touched mine. We stayed in that soft kiss for few seconds until he tilted his head. A pang of nervousness began to attacked the inner me as his mouth seek for entrance. Subalit hindi na ko nagsayang pa ng ilang segundo. And I can't resist either so I briefly let him. I even snaked my arms to his nape.

Aki's left arm surrounded my waist and also served as a support to avoid us from falling down. His palm also pushed the back of my head to hardened our kiss. I don't know how long we kissed each other. Basta huminto na lang kami at parehong hiningal habang nakatitig sa isa't isa.

Pagkalipas ng ilang sandali, tinamaan ako ng reyalisasyon. And it strikes me harder. Mabilis kong binagsak ang aking mukha sa kaliwang balikat niya. Hindi na siya hinayaan pang makita ang pamumula ng aking pisngi dahil sa hiya. Marahas ko rin kinagat ang ibabang labi ko na akala mo'y ito ang pinakamabisang paraan upang makalimutan ko ang mga pinaggagawa ko.

"You looked naive yet...you kissed well." Bulong niya na lalong ikinapula ng pisngi ko. Binaon ko din lalo ang mukha ko sa kanyang leeg. "Looks like I'm not your first. You little liar."

"You are." I replied in low and lazy voice.

"Really huh?"

Hindi ko na kailangan pang tignan ang mukha niya para makita ang reaction niya. Sa boses pa lang kasi halata ng pinaniningkitan niya ko ng mata na para bang kailangan kong sabihin ang gusto niyang marinig. Napanguso ako.

"Maybe I just learned it unknowingly from....romance books." I confessed that made him chuckled. It's kinda embarrassing but that was the truth. Besides, hindi rin ako aware na marunong akong humalik. And we were intense that I couldn't think about how should I act.

Hindi na ko nagsalita pa pagkatapos, the same with him too. Pareho rin namin hinayaan na manatili sa ganoong posisyon.

And for the first time in my whole life, I felt that I was in safe place. In his arms is the place where I wanted to be, where he held me tight and never let me go. A place where I couldn't ever hear anything but the sound of his beating heart...

I was inlove with Achilles for year. Naging kuntento ako noon sa pagsulyap sa kanya mula sa malayo. I can let him go if the worlds told to. Ngunit pakiramdam ko ngayon, hindi ko na siya kayang pakawalan. Hindi ngayon na pumasok na siya sa buhay ko. I will do everything to make him stay. I won't ever let him go. He already dug deeper on my heart and planted a flower that grew bigger and bloomer...

"You're late, Miss Arguelles?!" Agad na puna ng stage director pagkapasok ko sa naturang theatre hall. Nasulyapan ko ang mga kasamahan na nasa stage at nagpapractice na. Subalit no'ng dumating ako, natigil sila. Nakakahiya tuloy dahil mukhang naistorbo ko pa sila.

"I'm sorry po." I politely apologized. Director Shen crossed her arms and it's a cue that she will began to scold me. I know that I'm wronged that's why I faced and accepted her naggings with respect and humility.

"You missed your practice yesterday and now, you even have the guts to attend late. You know that you played an important role here right? Is that the right attitude of an actress, Miss Arguelles?"

"Hindi po." Iling ko na ikinahalukipkip niya.

"Then prioritized punctuality! You can't catch the flight if you are always late. In short, success requires good habit and right attitude."

Hindi ko na matandaan kung ilang beses na kong pinagalitan at pinuna ni Director Shen. Iniisip ko na nga na sinasadya niya talagang gawin ito since I know that I'm doing the right thing. I understand her though. Alam ko naman na ayaw niya lang ako maging pabaya. At iniisip niya lang din ang ikabubuti ng lahat.

"You okay?" Ranz barely asked. Bakas ang pag-alala sa kanyang mukha at boses. Hindi ko naman siya masisisi. Kitang-kita niya kasi kung paano ako pinapagalitan ng stage director sa buong oras ng practice namin. Kung hindi nga lang ako good mood, baka maiyak pa ko sa mga sinasabi ni Director Shen. Luckily, I was so I don't take her scoldings seriously.

"Oo naman. Ako din naman ang may kasalanan kaya naiintindihan ko siya." Ngiti ko saka sinukbit ang bag sa aking balikat. Nagsimula na rin akong humakbang, sumunod naman siya.

"You sure? It's quite pain in the ears." Mahina ang naging boses niya sa huling sinabi. Naiintindihan ko naman iyon lalo na't nasa paligid namin ang mga kasamahan. Mamaya may makarinig pa, isumbong pa siya.

Naiiling akong ngumiti samantalang siya ay natawa sa sinabi.

"Yeah but...you seems looked down on me. I'm kinda strong than you think, Mr. Viajar."

His left brow raised upon hearing what I'd told. Tumikhim din siya at pinaningkitan ako ng mata, umaaktong hindi makapaniwala sa naririnig.

Eventually, a ghost smile touched his lips. Umiwas siya ng tingin na akala mo'y hindi ko nakita ang ekspresyong iyon. Saka lamang siya nagsalita nang nakalabas na kami sa theatre hall at kasalukuyang naglalakad sa malawak na corridor.

"I don't believe."

"Why?"

Tumigil siya sa paglalakad para harapin ako. Huminto rin ako at nagtatanong siyang binalingan.

"You're just happy now that's why the negativity around you doesn't matter. And I'm not underestimating you. I'm just concerned because I know how delicate you are."

Then he started to walk again. I do as well.

"How can you say that I'm happy?" Yung una niya lang sinabi ang masyado kong pinagtuonan ng pansin dahil wala naman akong natatandaan na sinabi ko sa kanya ang nangyari kagabi. Paanong nalaman niya na masaya ako? Ni pinipigilan ko na nga ang sarili na ngumiti kahit ilang libong paru-paro ang kumikiliti sa aking tiyan. But then, he instantly spilled the answer I want to hear.

"It's obvious, Miss Arguelles." With the same tone I used in calling his surname a while ago. Kulang na nga lang ay umirap siya para ipamukha sakin kung gaano ako kahalata. "And let me guess the reason..Sinagot mo na siya?"

Napaawang ang aking bibig gawa ng dalawang segundo lang ang ginugol niya para isipin ang dahilan kung bakit good mood ako ngayon. Hindi ako makapaniwala na kaya niyang basahin ang iniisip ko.

"Mali?" Sabay sulyap sakin habang nakakunot ang noo. Hindi ako tumugon. I just stared at him with astonished eyes. "You seems inlove though."

At binalik niya ang tingin sa harapan. Ganon din ang ginawa ko pagkalipas ng ilang sandali. Napangiti ako. "Alam mo Ranz pwede ka ng maging ganap na manghuhula. Why don't you try—"

"So sinagot mo na nga siya?" Intriga niya, hindi na ko pinatapos pa sa pagsasalita. Nakahinto na rin siya at nakaharap sakin. Nagtataka kong sinalubong ang mga titig niya habang marahang tumungo-tungo.

Bumagsak ang tingin niya pagkuwa'y malalim na bumuntong hininga. I can't keep but watch him intently and wonder why he reacted this way? Hindi ito ang unang beses na nakita ko siyang ganito. Madalas kong napupuna ang pagiging overprotective niya sakin. Isinasawalang bahala ko lang dahil alam kong parte lang iyon ng pagkakaibigan namin. Somehow I felt that something is wrong.

"I'm sorry." Aniya na s'yang dahilan para tumigil ako sa malalim na pag-iisip. Ngumiti siya ngunit halata namang peke ito. "We're just friends. I don't have the rights to question your decision. I'm really sorry for overreacting, Rain."

Mabilis akong umiling. "Hindi. Okay lang."

Tumikhim siya at tinitigan ako. Sinalubong ko naman ang mga titig niya. And little by little, I started to notice how his dark eyes tells the truth more than his tongue do.

I don't know how long we stayed that way. Binawi na lamang namin ang panititig sa bawat isa nang matanaw ko mula sa aking balintataw ang paglapit ng pamilyar na bulto.

"Nandito ka lang pala." Achilles uttered the moment he reached my position. I slightly smiled at him as response then shifted my attention to Ranz.

"Si Ranz. Siya 'yong naghatid sakin noong nakaraang araw."

"We already knew each other." Si Ranz.

Sandali akong nabigla at akma na sanang magtatanong kung hindi ko lang napansin ang tensyonado nilang titigan. Takang nagpalipat-lipat ang tingin ko sa dalawa. Wala kong ideya kung ano ang nangyayari kaya hindi ko alam ang gagawin.

Yet something came up on my mind. It says that they appeared to know each other but....not as a friend.

• • • • • •