ราตรีมธุรส

“พี่โตกลับมาแล้วผึ้ง พาผู้หญิงกลับมาด้วยสวยมากเลยล่ะ” วรรัตน์พนักงานฝ่ายบัญชีของไร่อนันตราพูดขึ้นเมื่อเธอเดินกลับมาในห้องทำงานสำนักงาน วรรัตน์และมธุรสเป็นพนักงานหญิงที่ทำงานในสำนักงานเพียงสองคน วรรัตน์เป็นพนักงานบัญชีส่วนมธุรสเป็นเลขานุการของเจ้าของไร่ ทั้งสองมีโต๊ะทำงานในห้องเดียวกัน “อือ...” มธุรสรับคำอย่างเหม่อลอย เธอรู้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่เจ้านายหนุ่มโทรมาบอกให้เธอเตรียมห้องพักให้บุณฑริก คุณครูคนใหม่ของเด็กชายวริษฐ์ วรินทรไม่ได้บอกอะไรเธอมากกว่านั้นนอกจากบอกว่าให้เธอจัดห้องพักให้หญิงสาวที่มาใหม่อยู่ในตึกใหญ่เดียวกันกับเขา “แกไหวไหมน้ำผึ้ง” วรรัตน์ถามเพื่อนสนิท เธอสองคนเรียนมาด้วยกันเมื่อเรียนจบเธอกลับมาทำงานที่บ้านเกิดคือที่จ.แม่ฮ่องสอนแห่งนี้ และเมื่อได้รู้ว่าเจ้านายอยากได้เลขาและผู้ช่วยเธอจึงเสนอชื่อมธุรสไป ด้วยโปรไฟล์ที่ดีมากและจากการสัมภาษณ์ผ่านโทรศัพท์คร่าวๆ ทำให้วรินทรตกลงใจรับเพื่อนเธอมาทำงานที่นี่อีกคน จากวันแรกที่มาที่นี่ผ่านไปสามปีแล้ว และจากความใกล้ชิดทำให้เจ้านายและเลขามีความสัมพันธ์เกินเลยต่อกัน วรรัตน์รู้เรื่องนี้ดีถึงแม้ว่าทั้งวรินทรและมธุรสจะวางตัวเป็นปกติในเวลางาน แต่เพราะสองสาวพักบ้านพักหลังใกล้กันทำให้เธอรู้ความเป็นไปเรื่องนี้มากกว่าใครคนอื่น “ไหว ไม่มีอะไรนี่ทำไมแกถามฉันแบบนั้น” มธุรสปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เงยหน้ายิ้มให้อีกฝ่ายเหมือนไม่เป็นอะไร วรินทรกลับมาถึงในช่วงบ่ายและเขาไม่ได้เข้ามาในออฟฟิศตลอดวันนั้น สองสาวจึงเลิกงานตามเวลาจากนั้นจึงออกไปหาอะไรทานในเมือง “เย็นนี้แกไปกินข้าวบ้านฉันไหมผึ้ง” วรรัตน์จะกลับบ้านในเมืองแม่ฮ่องสอนทุกวันศุกร์ บ้านเธอเป็นโรงแรมเล็กๆ มีห้องพักเพียงสิบสองห้องเป็นกิจการในครอบครัว “ไปสิ ขอนอนที่บ้านแกนะเปิดห้องให้ฉันด้วย” มธุรสตกลงใจจะไป เธอรู้สึกไม่ดีเลยตั้งแต่วรินทรพาคุณครูคนใหม่กลับมาไร่ด้วยกัน “สวัสดีค่ะแม่” มธุรสทำความเคารพมารดาของเพื่อน สองสาวมาถึงโรงแรมวรวารินในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม “จ้ะน้ำผึ้ง แม่เปิดห้องให้หนูแล้วนะ” นางวารีคุยกับเพื่อนลูกสาวอย่างเอ็นดู นางเห็นมธุรสมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับวรรัตน์ สนิทสนมคุ้นเคยจนเหมือนเป็นลูกสาวอีกคน “ขอบคุณค่ะแม่ วันนี้ทำอะไรทานกันคะหอมจัง” มธุรสทำท่าสูดจมูกจนนางวารีหัวเราะ “หมูทอดกับห่อนึ่ง น้ำผึ้งกินไหมลูก” “กินได้ค่ะแม่ แต่หนูว่าจะออกไปหาขนมที่ถนนคนเดินค่ะ” มีอาหารเหนือไม่กี่อย่างที่เธอทานได้ แต่ที่ชอบมากก็คือห่อนึ่งกับแกงคั่วไก่ใบจั๋น “ไปสิลูก เอารถเครื่องไปจะได้หาที่จอดง่ายๆ” นางวารีสนับสนุน วรรัตน์เข้ามาสมทบหลังจากที่ขอตัวเข้าห้องน้ำ “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิผึ้ง จะได้ไปกัน” เธอมองเวลาเกือบทุ่มแล้ว นอกจากไปหาขนมวันนี้วรรัตน์อยากกินเหล้าปั่นด้วย จึงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ หนึ่งชม.ต่อมา สองสาวจึงได้มานั่งที่ร้านเหล้าปั่นเจ้าประจำของวรรัตน์ อากาศหนาวเย็นทำให้มธุรสกระชับเสื้อคลุมไหมพรมเข้าหาตัว เธอดื่มเป็นเพื่อนวรรัตน์แต่ไม่มากนัก ส่วนเพื่อนสาวนั้นเรียกได้ว่าคอทองแดงในระดับหนึ่ง ไม่เมาง่ายๆ แน่ ภาพที่เธอสองคนนั่งดื่มด้วยกันอยู่ในสายตาของนรินทร์ภัทร น้องสาวของนราวดีภรรยาของวรินทรที่เสียชีวิตไปจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ หญิงสาวไม่ได้คิดจะเข้าไปทักทายสองสาวเพียงแค่ยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพนั้นแล้วส่งไปให้อดีตพี่เขย หลังจากกดส่งไปแล้ว ข้อความของเธอยังไม่ได้ถูกเปิดอ่านนรินทร์ภัทรจึงกลับที่พัก วรินทรจะว่าอย่างไรนั่นไม่ใช่สิ่งที่เธออยากรู้ แต่เธออยากให้เขารู้ต่างหากว่าเลขาของเขาเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าใคร มีไปเที่ยวกินดื่มเหมือนคนอื่นๆ ไปเที่ยวกลางคืนได้เช่นกัน คืนนั้นวรรัตน์และมธุรสดื่มไปกันไม่มากพวกเธอกลับเข้าบ้านก่อนสี่ทุ่ม ผู้ใหญ่แยกย้ายไปพักผ่อนหมดแล้วมธุรสจึงขอตัวเข้านอนทันทีที่ห้องพักแขกที่นางวารีให้พนักงานจัดให้ เที่ยงคืนเสียงแจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นสนทนาดังขึ้น มธุรสที่ยังไม่หลับจึงหยิบมาดู เธอเม้มปากเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากวรินทร 'คุณอยู่ที่ไหนนอนในเมืองเหรอ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย' เธอตัดสินใจพิมพ์ตอบไป 'เรื่องงานเอาไว้คุยวันจันทร์เถอะค่ะนาย ผึ้งปวดหัวอยากนอน' ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วทันที จากนั้นวรินทรเปลี่ยนจากการส่งข้อความเป็นการโทรมาแทน เธอลังเลแต่ก็กดรับโดยดี “เมารึเปล่าผึ้ง อยู่ในเมืองใช่ไหมเดี๋ยวผมไปหาตอนนี้ผมอยู่หน้าโรงแรมของไวน์” ไวน์คือชื่อเล่นของวรรัตน์ นอกจากวรรัตน์จะเป็นพนักงานบัญชีแล้วยังเป็นญาติผู้น้องของวรินทรด้วย “คืนนี้ผึ้งนอนกับไวน์ค่ะ นายอย่ามาเลยผึ้งไม่สะดวก” เธอเลี่ยง “ปกติคุณไม่ได้นอนกับไวน์นี่ทำไมคืนนี้ไปนอนด้วยกัน ผมเปิดห้องใหม่ก็ได้นะแล้วผึ้งออกมาหาผมที่ห้อง” “อย่าเลยค่ะ ผึ้งลุกไม่ไหวแค่นี้นะคะ” เธอตัดบทชิงวางสายไปก่อน วรินทรถึงกับงงเพราะมธุรสไม่เคยตัดสายเขาเธอไม่เคยปฏิเสธเขาด้วย แต่ชายหนุ่มก็ยังเดินเข้าไปในโรงแรมวรวารินตามที่ตั้งใจไว้ เขาเปิดห้องพักนอนโดยที่ไม่ได้โทรหามธุรสอีก เช้าวันต่อมาคุณวารีต้องแปลกใจเมื่อเห็นหลานชายนั่งจิบกาแฟที่ห้องอาหารของโรงแรมตั้งแต่เช้าตรู่ เนื่องจากบ้านของท่านและโรงแรมอยู่ในรั้วเดียวกันแต่อยู่คนละตึก มีบันไดเชื่อมกันท่านจึงดูแลกิจการได้สะดวก “โต มายังไงลูกมานอนที่นี่เหรอเมื่อคืน” “ครับอา ผมมาในเมืองเมื่อคืนมันดึกแล้วเลยเปิดห้องนอน ไม่อยากขับรถกลับไร่” เขายิ้มให้อา นางวารีเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพ่อเขาเอง “ทีหลังโทรเรียกอาก็ได้ จะได้ไปนอนที่บ้านด้านในไม่ต้องเปิดห้อง” ท่านว่า ขณะที่พนักงานเสริฟชาและของว่างให้เจ้าของสถานที่ “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่อยากรบกวน จะได้อุดหนุนอาด้วย” เขาตอบด้วยท่าทีสบายๆ “แหม...เด็กพวกนี้ เมื่อวานยายน้ำผึ้งก็อีกคนมาขอเปิดห้อง ไม่ยอมนอนห้องฟรี” นางวารีไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง ท่านจึงพูดถึงมธุรสแบบไม่คิดอะไร ท่านพูดต่อว่า “รึว่าโตจะมารับยายผึ้งด้วยรึเปล่า เมื่อวานน้ำผึ้งติดรถไวน์มา” “ครับ ก็ตั้งใจแบบนั้น” มธุรสชะงักเท้า เธอตกใจเมื่อเห็นวรินทรนั่งอยู่ในห้องอาหาร จะหันหลังกลับก็ไม่ทันเมื่อคุณวารีหันมาเห็นเธอพอดี “หนูผึ้งตื่นแล้วเหรอลูก เมื่อคืนกลับดึกไหม” เธอจำต้องเดินเข้ามาในห้องอาหาร นั่งลงข้างคุณวารีไม่สบตาเจ้านายที่กำลังจ้อง “สี่ทุ่มค่ะแม่” เธออ้อมแอ้มพูดไม่เต็มเสียง