Burning Lines (Third POV)
851 Words
“Anong ginagawa mo dito?”
Hindi nagulat si Patrick nang marinig ang boses ni Trina sa likod niya.
Nakatayo siya sa gilid ng court, hawak ang bola, pawis pa ang kamay matapos ang solo practice. Hindi siya lumingon agad. Parang sinadya niyang patagalin.
“Practice,” sagot niya, saka lang bahagyang tumingin sa kanya.
Nakasandal si Trina sa pader, naka-cheer uniform pa rin, pero hindi na kagaya ng usual niyang energy. Mas kalmado. Mas matalim ang tingin.
“Mag isa?” tanong niya.
“Mas tahimik,” sagot ni Patrick.
“Or mas gusto mong walang distraction?”
Ngumisi siya ng bahagya. “Depende kung sino ang distraction.”
Hindi gumalaw si Trina. Hindi rin siya ngumiti.
“Hindi ako distraction,” diretso niyang sagot. “Choice ako.”
Sandaling natahimik si Patrick.
Hindi dahil wala siyang sasabihin.
Kung hindi dahil pinili niyang titigan siya.
Diretso. Walang iwas.
“Confident ka,” sabi niya.
“Hindi ako nagdududa sa sarili ko,” balik ni Trina. “Ikaw ba?”
Napailing siya, napangisi.
“Hindi rin.”
“Good,” sagot ni Trina. “Kasi hindi ako pumapatol sa unsure.”
Lumapit siya, mabagal, kontrolado. Bawat hakbang may bigat. Hindi nagmamadali. Hindi nag-aalangan.
Hanggang sa magkalapit na sila.
Mas malapit kaysa dapat.
“Hindi ako unsure,” mahina niyang sabi.
Hindi umatras si Trina.
“Then prove it.”
Hindi iyon pa-challenge na pabebe.
Hindi iyon biro.
Diretso.
At doon, may kumirot na excitement sa dibdib ni Patrick.
Hindi ito kagaya ng dati.
Hindi ito simpleng flirt.
Parang laban.
At gusto niya ‘yon.
“Uy, grabe kayo,” biglang singit ni Brian mula sa gilid, hawak ang sports drink. “Pwede bang hindi kayo mag tension sa harap ng court? Naiintimidate ako.”
Napaatras si Patrick, bahagyang napairap.
“Wala kang timing,” sabi niya.
“Meron,” sagot ni Brian. “Kasi mukhang lalalim na naman ‘yan.”
Tumawa si Trina, pero hindi dahil kinilig siya.
Parang amused lang.
“Relax ka,” sabi niya kay Brian. “Hindi ako madaling ma-catch.”
“Hindi siya naghahabol,” sagot ni Brian agad, sabay tingin kay Patrick. “Diba?”
Hindi sumagot si Patrick.
At iyon ang sagot.
Lumipas ang ilang araw na paulit ulit ang eksena.
Practice.
Sigawan.
Tinginan.
At laging may tension na hindi nawawala.
“Pare, hindi ka na normal,” sabi ni Brian habang naglalakad sila papunta sa locker room.
“Normal lang ako,” sagot ni Patrick.
“Hindi. Dati, ikaw ang sinusundan. Ngayon, ikaw ang nag aabang.”
Huminto siya.
“Hindi ako nag aabang.”
“Talaga?” tawa ni Brian. “So coincidence na lagi kang nasa court kapag tapos ang cheer practice?”
Wala siyang sagot.
Kasi kahit ayaw niyang aminin, may pattern.
At hindi siya sanay na siya ang may sinusundan.
Sa kabilang side, kasama ni Trina ang squad niya.
“Girl, ano meron sa inyo ni Patrick?” tanong ng isa.
“Wala,” sagot niya agad.
“Hindi kami bulag,” singit ng isa pa. “Yung tinginan niyo parang may sariling mundo.”
Umiling si Trina, pero may maliit na ngiti sa gilid ng labi niya.
“Hindi ako interesado sa laro niya.”
“Pero interesado ka sa kanya?”
Hindi siya sumagot agad.
At iyon ang sagot.
Game day ulit.
Mas maraming tao.
Mas maingay.
Mas intense.
At gaya ng inaasahan, nasa gitna ulit si Patrick.
Pero iba ngayon.
Mas aggressive.
Mas focused.
Mas parang may gustong patunayan.
“Grabe, ibang level siya ngayon,” sabi ni Brian habang nasa bench.
“May pinapansin eh,” sagot ng isa.
Sa taas ng bleachers, hawak ni Trina ang pom poms niya, pero hindi siya sumisigaw tulad ng dati.
Nakatingin lang siya.
Diretso kay Patrick.
At naramdaman niya iyon.
Sa bawat galaw niya.
Sa bawat tira.
Parang may isang pares ng mata na sinusukat siya.
At hindi niya gustong pumalya.
Final play.
Hawak ni Patrick ang bola.
Tahimik ang paligid kahit maingay.
Lahat nakatingin.
Pero hindi niya hinanap ang crowd.
Isang tao lang.
Sa taas.
Nakatayo.
Hindi sumisigaw.
Hindi nagche cheer.
Si Trina.
Nagkatinginan sila.
Isang sandali.
Isang tahimik na usapan.
At doon niya tinira ang bola.
Swish.
Sumabog ang crowd.
Pero hindi siya ngumiti agad.
Sa halip, tumingin siya ulit sa taas.
At nakita niya si Trina.
Ngumiti.
Hindi para sa crowd.
Para sa kanya.
Pagkatapos ng laro, agad siyang hinabol ng mga tao.
Pictures.
Sigawan.
Papuri.
Pero hindi siya tumigil.
Hindi siya nag stay.
Diretso siyang lumabas.
At doon niya siya nakita.
Nakatayo sa hallway.
Mag isa.
Parang naghihintay.
“Galing mo,” sabi ni Trina.
“Alam ko,” sagot niya.
Umirap siya. “Yabang.”
“Honest.”
Lumapit siya.
Mas malapit kaysa dati.
“Kanina,” sabi ni Trina, mahina ang boses, “hindi ka tumingin sa crowd.”
“Hindi sila ang importante.”
“Then sino?”
Hindi siya sumagot agad.
Tinitigan niya lang siya.
Matagal.
Diretso.
Walang iwas.
Hanggang sa bahagya siyang yumuko, inilapit ang labi sa tenga niya.
At doon niya ibinulong ang sagot.
“Ikaw.”
- Writer
