Spotlight Collision (Patrick POV)
993 Words
“Hindi ka ba napapagod sa ganito?”
Napahinto si Patrick sa pag-inom ng alak, bahagyang tinaas ang kilay habang nakatingin kay Trina na nakasandal sa bar counter, nakangiti pero may kakaibang laman ang tanong.
Sa paligid nila, malakas ang tugtog, umiilaw ang neon lights, at halos lahat ng mata nasa kanila. Hindi lang dahil MVP siya. Hindi lang dahil cheer captain si Trina. Kundi dahil obvious na obvious na may namumuong something.
At gusto iyon ng lahat.
Pero hindi agad sumagot si Patrick. Tinitigan lang niya si Trina, parang sinusukat kung joke ba o may ibig sabihin.
“Ganito?” tanong niya, kalmado ang tono pero may halong amusement.
Ngumisi si Trina, umikot ang straw sa hawak niyang drink. “Yung palaging center ng attention. Laging may tumitingin. Laging may nag-aabang.”
Saglit na natahimik si Patrick. Hindi dahil hindi niya alam ang isasagot. Kundi dahil bihira siyang tanungin ng ganon.
Karamihan kasi, gusto lang sumabay sa kanya. Hindi yung kukwestyunin siya.
“Hindi,” sagot niya sa huli, diretso. “Sanay na ako.”
Tumango si Trina, pero hindi agad nagsalita. Tinitigan lang siya ng matagal. Hindi yung tipong kinikilig. Hindi rin yung nahihiya.
Parang… sinusubukan siyang basahin.
At doon, may kung anong gumalaw sa loob ni Patrick.
Hindi siya sanay na binabasa.
“Alam mo,” sabi ni Trina, medyo lumapit, “nakakatakot ka minsan.”
Bahagyang natawa si Patrick. “Talaga?”
“Mm,” tumango siya, mata diretso sa kanya. “Kasi parang wala kang tinatablan.”
Hindi sumagot si Patrick. Pero sa isip niya, automatic na sagot.
Correct.
Walang tinatablan.
Hindi dahil wala siyang nararamdaman. Kundi dahil pinipili niyang huwag.
Sa likod ng utak niya, mabilis na dumaan ang pangalan ni Alyssa. Ang eksena ng huling usapan nila. Yung mga tanong na iniwasan niya. Yung tingin na alam niyang may hinahanap.
At yung desisyon niyang hindi ibigay.
Naputol ang iniisip niya nang maramdaman niya ang kamay ni Trina sa braso niya. Hindi mahigpit. Hindi possessive.
Pero sapat para ibalik siya sa moment.
“Hey,” mahina niyang sabi, “nandito ka pa ba?”
Tumingin si Patrick sa kanya. Mas malapit na sila ngayon. Mas ramdam ang init ng katawan niya.
“Yeah,” sagot niya, bahagyang ngumiti. “Nandito ako.”
Ngumiti si Trina pabalik. Mas totoo.
“Good,” sabi niya.
Sa kabilang side ng bar, nag-ingay ang tropa niya. Si Brian sumigaw ng kung ano, tinatawag siya.
“Uy MVP! Dalhin mo dito si Trina!”
May halong hiyawan at tukso.
Napailing si Patrick pero napangiti rin. Sanay na siya sa ganito. Sa mga tingin. Sa mga biro. Sa expectations.
Pero iba ngayon.
Kasi si Trina, hindi siya sumabay agad.
“Go,” sabi nito, tumango sa direction ng mga kaibigan niya. “Fans mo sila.”
“Fans mo rin,” sagot ni Patrick.
Umiling siya. “Hindi ako fan. Supporter ako.”
Napahinto si Patrick sa sagot na iyon.
Hindi fan.
Supporter.
May difference.
At ramdam niya yun kahit hindi niya gustong aminin.
Lumapit sila sa grupo. Agad silang sinalubong ng ingay at tawanan.
“Oho! Official na ba to?” tanong ni Brian, nakangisi.
“Chill ka lang,” sagot ni Patrick, casual pero may diin.
“Uy, relax lang,” sabat ni Trina, nakangiti pero confident. “Hindi pa siya sa’kin.”
Nag-oooh ang lahat.
Napatingin si Patrick sa kanya, bahagyang natawa.
Hindi pa siya sa’kin.
Simple. Pero may dating.
At hindi niya alam kung bakit… parang gusto niyang kontrahin.
Pero hindi niya ginawa.
Hindi pa.
Lumipas ang oras na puno ng kwentuhan, tawanan, at kung anu anong kalokohan. Pero kahit gano kaingay ang paligid, paulit ulit bumabalik ang atensyon ni Patrick kay Trina.
Kung paano siya makipag-usap sa iba.
Kung paano siya tumawa.
Kung paano siya hindi pilit.
Hindi siya katulad ng iba.
Hindi siya yung tipong umiikot lang sa kanya.
At doon siya lalo naintriga.
“Hatid na kita,” biglang sabi ni Patrick habang palabas na sila ng bar.
Tumingin si Trina sa kanya, parang nag-iisip.
“Sigurado ka?” tanong niya. “Hindi ba may iba ka pang plan?”
Alam niya yung ibig sabihin.
At alam din ni Patrick kung ano ang usual niyang sagot.
Pero ngayon…
“Wala,” sabi niya, diretso. “Ikaw lang.”
Hindi siya ngumiti pagkatapos. Hindi rin niya binawi.
At si Trina, hindi rin natawa.
Tinitigan lang siya, parang hinahanap kung totoo.
Pagkatapos, marahan siyang tumango.
“Okay.”
Tahimik ang biyahe. Hindi awkward. Hindi pilit.
Pero may tension.
Yung klase ng tension na hindi mo kailangang punuin ng salita.
Pagdating sa harap ng condo ni Trina, huminto ang kotse.
Hindi agad bumaba si Trina. Nakatingin lang siya sa labas.
“Patrick,” mahina niyang tawag.
“Yeah?”
“Anong gusto mo?”
Diretso.
Walang paligoy.
Napalingon si Patrick sa kanya.
At sa unang pagkakataon, hindi siya agad nakasagot.
Kasi ang totoo…
Hindi niya alam kung ano ang gusto niya.
Thrill? Oo.
Attention? Sigurado.
Pero si Trina…
Iba siya.
At yun ang delikado.
“Fun,” sagot niya sa huli, pamilyar. Safe.
Ngumiti si Trina. Pero hindi yung usual niyang ngiti.
“Okay,” sabi niya. “Fun.”
Binuksan niya ang pinto, pero bago tuluyang lumabas, tumingin siya ulit kay Patrick.
Mas malalim ang tingin.
“Pero ako,” dagdag niya, “hindi ako pang laro lang.”
Hindi sumagot si Patrick.
Hindi siya sanay na may naglalatag ng kondisyon.
Hindi siya sanay na may nagsasabi ng hangganan.
At lalo na, hindi siya sanay na may taong kayang umalis kahit gusto siya.
Ngumiti si Trina ng bahagya, parang alam ang iniisip niya.
Pagkatapos, bumaba siya ng kotse.
Iniwan si Patrick na nakaupo lang, tahimik, nakatingin sa direksyon kung saan siya naglakad.
At sa unang pagkakataon…
Hindi siya sigurado kung siya ang may control.
Humigpit ang hawak niya sa manibela.
At bago pa siya makapag-isip ng susunod na gagawin, narinig niya ang sarili niyang bumulong.
“Trina…”
- Writer
