Game Heat (Patrick POV)
1148 Words
“Hindi ka ba kakabahan kapag nanonood ako?”
Napalingon si Patrick kay Trina habang nakatayo sila sa gilid ng court, naghahanda para sa game. Nakasuot si Trina ng cheer uniform, fresh, confident, at halatang siya na naman ang sentro ng attention kahit hindi pa nagsisimula ang laban.
Umangat ang isang sulok ng labi ni Patrick. “Bakit ako kakabahan?”
Ngumisi si Trina, lumapit ng konti, sapat para marinig niya kahit maingay ang paligid. “Kasi baka ma-distract ka.”
Napahawak si Patrick sa bola, bahagyang umiling. “Ikaw? Distract?”
Tiningnan niya ito mula ulo hanggang paa, hindi nagtatago. “Possible.”
Tumawa si Trina, pero may kakaibang spark sa mata niya. “At least honest ka.”
Hindi na sumagot si Patrick. Pero sa loob niya, may kakaibang excitement na gumagalaw.
Hindi ito yung usual na thrill na nakukuha niya sa laro.
Iba.
Mas personal.
Sa bleachers, nagsimula nang mapuno ang crowd. Naririnig na ang sigawan ng mga estudyante, ang pag-chant ng pangalan niya, ang ingay na matagal na niyang kinasanayan.
Pero ngayon, may bagong tunog na nangingibabaw.
“Valdemor!”
“MVP Valdemor!”
“Go Valdemor!”
At kasunod nun, isang mas malinaw na boses.
“Patrick!”
Napalingon siya agad.
Si Trina.
Sumisigaw, nakataas ang kamay, buong buo ang suporta.
At sa simpleng bagay na iyon, may kung anong tumama sa kanya.
Hindi ito tulad ng dati.
Hindi lang siya pinapalakpakan.
Sinusuportahan siya.
Nag-umpisa ang laro.
Agresibo agad si Patrick. Mabilis ang galaw, precise ang tira, walang sayang na kilos. Pero habang tumatakbo siya sa court, paulit ulit bumabalik ang paningin niya sa gilid kung nasaan si Trina.
Kung paano siya sumabay sa bawat galaw.
Kung paano siya sumigaw sa bawat puntos.
Kung paano siya nakatingin sa kanya na parang siya lang ang importante sa buong arena.
At hindi niya gustong aminin, pero…
Nagustuhan niya yun.
“Focus, bro,” bulong ni Brian habang nasa huddle sila.
Napatingin si Patrick sa kanya. “Focused ako.”
Umiling si Brian, nakangisi. “Hindi sa laro. Sa cheerleader.”
Hindi siya sumagot. Pero alam niyang tama.
Kasi kahit pilit niyang ibalik ang sarili sa laro, may bahagi ng isip niya na kay Trina.
At hindi niya iyon makontrol.
Second half.
Mas lalong umiinit ang laban. Dikitan ang score, mas lalong maingay ang crowd.
Napunta ang bola kay Patrick. Huling play. Lahat ng mata nasa kanya.
Sanay na siya sa ganitong pressure.
Ito ang mundo niya.
Pero bago siya kumilos, narinig niya ulit ang boses.
“Patrick!”
Hindi malakas.
Pero malinaw.
At sapat para mag-focus siya.
Tumingin siya sa gilid. Si Trina, diretso ang tingin sa kanya, walang halong kaba.
Confidence lang.
Parang sinasabi na kaya niya.
At doon, kumilos si Patrick.
Isang mabilis na galaw, iwas sa defender, tapos tira.
Swish.
Sumabog ang crowd.
Panalo.
Pero hindi agad ngumiti si Patrick. Hindi agad siya nag-celebrate.
Ang una niyang ginawa…
Tumingin kay Trina.
At si Trina, nakangiti, palakpak nang palakpak, parang siya ang pinaka proud sa buong arena.
Hindi niya napigilan ang sarili.
Ngumiti siya pabalik.
Pagkatapos ng laro, usual na eksena.
Fans, teammates, ingay, congratulatory taps.
Pero hindi nagtagal si Patrick.
Hinahanap niya si Trina.
Nakita niya ito sa hallway, kausap ang ilang cheer members. Tumatawa, relaxed, parang walang effort.
Lumapit siya.
“Ang bilis mo naman umalis,” bungad ni Trina nang makita siya.
“Hinahanap kita,” sagot niya, diretso.
Natahimik si Trina sandali, parang hindi inaasahan.
“Talaga?” tanong niya.
Tumango si Patrick. “Yeah.”
Hindi agad siya nagsalita. Pero kita sa mata niya na naapektuhan siya.
At gusto ni Patrick yun.
“Congrats,” sabi ni Trina, mas mahina ang boses. “Ang galing mo.”
Lumapit siya ng konti. Hindi sobra. Hindi pilit.
Pero sapat para maramdaman ni Patrick ang presence niya.
“Alam ko,” sagot niya, bahagyang ngumiti.
Umirap si Trina, pero tumawa rin. “Confidence mo talaga.”
“Effective naman,” sagot niya.
Napailing si Trina. “Ewan ko sayo.”
Naglakad sila palabas ng building, magkatabi. Hindi awkward. Hindi rin pilit.
Pero may tension.
Yung klase na hindi mo kayang i-ignore.
“Dinner?” biglang tanong ni Patrick.
Napatingin si Trina sa kanya. “Ngayon?”
“Yeah.”
“Hindi ka ba pagod?” tanong niya.
“Hindi,” sagot ni Patrick.
Hindi siya nagsisinungaling.
Hindi siya pagod.
Kasi energized siya.
Dahil sa kanya.
“Okay,” sabi ni Trina, ngumiti.
Sa restaurant, mas tahimik ang paligid kumpara sa arena. Walang sumisigaw. Walang cameras.
Pero may kakaibang intensity sa pagitan nila.
“Alam mo,” sabi ni Trina habang nakasandal sa upuan, “iba ka pag naglalaro.”
“Paano?” tanong ni Patrick.
“Mas… real,” sagot niya.
Napahinto si Patrick.
Hindi niya inaasahan yun.
“Real?” ulit niya.
Tumango si Trina. “Oo. Hindi ka mukhang may tinatakasan.”
Diretsong tumama ang salita sa kanya.
Hindi siya sumagot agad.
Kasi may tama.
May tinatakasan siya.
Responsibility.
Expectations.
At minsan… emotions.
“Overthinker ka,” sagot niya sa huli, sinusubukang gawing light ang usapan.
Ngumiti si Trina, pero hindi nagpadala. “At ikaw, underthinker.”
Napatawa si Patrick. “Ayos ah.”
“Balance,” sagot niya.
Sandaling natahimik.
Pero hindi ito yung empty silence.
May laman.
May tension na hindi pa pinapangalanan.
“Patrick,” tawag ni Trina.
“Yeah?”
“Anong ginagawa natin?”
Diretso.
Walang paligoy.
Napatingin siya sa kanya.
At muli, yung tanong na pilit niyang iniiwasan.
Pero hindi siya tumakbo.
Hindi pa.
“Enjoying,” sagot niya.
Simple.
Safe.
Ngumiti si Trina, pero may konting lungkot sa mata niya.
“Hanggang kailan?”
Hindi sumagot si Patrick.
Kasi hindi niya alam.
At ayaw niyang malaman.
Tumayo si Trina, kinuha ang bag niya.
“Hatid mo ko?” tanong niya.
Tumango si Patrick. “Sure.”
Sa kotse, mas tahimik.
Pero mas mabigat.
Pagdating sa condo, hindi agad bumaba si Trina.
“Patrick,” mahina niyang sabi.
“Hmm?”
Humarap siya dito, seryoso.
“Masaya ako pag kasama kita.”
Napatingin si Patrick sa kanya.
Hindi biro.
Hindi laro.
Totoo.
“At yun ang problema,” dagdag niya.
Bahagyang kumunot ang noo ni Patrick. “Problem?”
Tumango si Trina. “Kasi hindi ako marunong magpanggap na okay lang kahit hindi.”
Hindi sumagot si Patrick.
Kasi alam niya kung saan papunta ito.
“Kung magpapatuloy to,” sabi ni Trina, “kailangan mong pumili.”
“Between?” tanong niya, kahit alam na ang sagot.
Tumingin si Trina diretso sa kanya.
“Between playing… and staying.”
Natahimik si Patrick.
Hindi dahil wala siyang sasabihin.
Kundi dahil ayaw niyang sagutin.
Hindi pa.
Hinawakan ni Trina ang door handle.
“Goodnight, Patrick,” sabi niya, mahina pero buo.
At bago siya tuluyang bumaba, tumingin siya ulit.
Mas malalim.
Mas personal.
“Sabihin mo sa’kin kapag ready ka nang hindi umalis.”
- Writer
